Διαρκής υπενθύμιση πωςκ η δημοκρατία χάνεται όταν σιωπούν οι θεσμοί
Η 21η Απριλίου 1967 δεν είναι απλώς μια ιστορική ημερομηνία. Είναι μια υπενθύμιση του πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η δημοκρατία όταν οι θεσμοί αποδυναμώνονται, όταν ο φόβος υπερισχύει της ελευθερίας και όταν η κοινωνία συνηθίζει τη σιωπή.
Τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας, η Ελλάδα ξύπνησε με τανκς στους δρόμους, με το Σύνταγμα σε αναστολή, με συλλήψεις, λογοκρισία και διώξεις. Για επτά χρόνια, η χώρα πλήρωσε βαρύ τίμημα: πολιτική καταπίεση, εξορίες, βασανιστήρια, διεθνή απομόνωση και τελικά την εθνική τραγωδία της Κύπρου.
Η μνήμη της ημέρας δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το παρόν και το μέλλον. Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Χρειάζεται καθημερινή προστασία, ενεργούς πολίτες, ανεξάρτητους θεσμούς, ελευθερία λόγου και σεβασμό στη διαφορετική άποψη.
Σήμερα, τιμούμε όσους αντιστάθηκαν και όσους υπέστησαν τις συνέπειες της δικτατορίας. Και ταυτόχρονα θυμόμαστε πως καμία κοινωνία δεν προοδεύει χωρίς ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατική νομιμότητα.
Η ιστορία δεν γράφεται μόνο για να τη θυμόμαστε. Γράφεται για να την διδασκόμαστε.
