Υπάρχει ένα ερώτημα που οι γονείς
έχουν κάθε δικαίωμα να θέτουν και η
Πολιτεία οφείλει να απαντήσει
καθαρά:
Τι ακριβώς διδάσκουμε σήμερα στα παιδιά μας
στο Δημοτικό σχολείο;
Δεν μιλάμε για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να
ζει όπως επιλέγει. Δεν μιλάμε για διακρίσεις.
Δεν μιλάμε για σεβασμό στη διαφορετικότητα.
Αυτά είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική
κοινωνία.
Μιλάμε για κάτι διαφορετικό: για το πότε, το
πώς και με ποιον τρόπο εισάγονται ζητήματα
φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού και
διαφορετικών μορφών οικογένειας στην
εκπαίδευση μικρών παιδιών.
Στο ελληνικό Δημοτικό έχουν ενταχθεί στα
υποχρεωτικά Εργαστήρια Δεξιοτήτων
θεματικές που αφορούν τη σεξουαλική
διαπαιδαγώγηση, τη διαφορετικότητα, τον
αλληλοσεβασμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το ίδιο το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής
διαθέτει σχετικό εκπαιδευτικό υλικό.
Και εδώ γεννιούνται εύλογα ερωτήματα:
Ποια είναι τα όρια;
Σε ποια ηλικία πρέπει ένα παιδί του Δημοτικού
να έρχεται σε επαφή με ζητήματα σεξουαλικού
προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου;
Πρέπει κάθε νέα κοινωνική αντίληψη να
μεταφέρεται αυτομάτως στο σχολικό
περιβάλλον;
Και κυρίως: πού τελειώνει η ενημέρωση
και πού αρχίζει η ιδεολογική κατεύθυνση;
Η Πολιτεία οφείλει να κατανοήσει ότι το
σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί ως
εργαστήριο κοινωνικών πειραματισμών. Η
οικογένεια έχει τον πρώτο και καθοριστικό
λόγο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.
Σε μια εποχή όπου η Ελλάδα αντιμετωπίζει
δημογραφικό πρόβλημα, όπου οι οικογένειες
αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και
όπου το σχολείο θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να
τους προσφέρει γνώσεις, ασφάλεια, αξίες,
κριτική σκέψη και παιδεία, οφείλουμε να
συζητήσουμε σοβαρά τις προτεραιότητες της
εκπαιδευτικής πολιτικής.
Δεν είναι όλα θέμα «προόδου».
Και δεν είναι κάθε διαφορετική άποψη «οπισθοδρόμηση».
Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι
απαραίτητος. Όμως ο σεβασμός δεν σημαίνει
ότι πρέπει να παρουσιάζουμε στα παιδιά κάθε
κοινωνική ή ιδεολογική προσέγγιση ως
αυτονόητη και δεδομένη.
Το σχολείο πρέπει να μαθαίνει στα παιδιά να
σκέφτονται, όχι τι να σκέφτονται.
Και γι’ αυτό χρειάζεται μια μεγάλη, ειλικρινής
δημόσια συζήτηση.
Και αυτό θα επιδιώξω.Γιατι για εμένα τα
θέματα που περιλαμβάνει η woke Ατζέντα δεν
ειναι απαραίτητο να διοχετευτουν στις
μαθητικές αίθουσες των δημοτικών σχολείων,
ειναι πρώτιστα θέμα προβληματισμου και
συζήτησης με τους γονείς μέσα από τους
Συλλόγους Γονέων και Κηδεμονων των
σχολείων .
Τι διδάσκουμε; Σε ποια ηλικία; Με ποιο
εκπαιδευτικό υλικό; Με ποια επιστημονικά
κριτήρια; Και κυρίως, με ποια ενημέρωση και
συμμετοχή των γονέων;
Δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτές τις
ερωτήσεις.
Γιατί όταν η εξαίρεση παρουσιάζεται διαρκώς
ως ο κανόνας και όταν η ιδεολογική μόδα
αντικαθιστά την παιδαγωγική ουσία, τότε δεν
μιλάμε απλώς για εκπαίδευση.
Μιλάμε για το ποια κοινωνία θέλουμε να
διαμορφώσουμε αύριο.
Και αυτή την απόφαση δεν μπορεί να την πάρει
κανείς ερήμην των γονέων.
Νίκος Οικονομόπουλος
τ. ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
