Αν ο κ. Τσίπρας εννοούσε απλώς να «μπαίνουν όλοι ελεύθερα στα ΑΕΙ», διαφωνώ και είμαι κατηγορηματικά αντίθετος σε κάτι τέτοιο.
Επίσης, διατηρώ μεγάλη επιφύλαξη με αυτό που είπε ότι οι Πανελλαδικές θα αντικατασταθούν από «αξιόπιστο, αδιάβλητο σύστημα πρόσβασης» που θα αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία.
Το πρόβλημα των σημερινών Πανελλαδικών είναι πραγματικό. Συμπυκνώνουν σε λίγες ημέρες την κρίση για 12 χρόνια εκπαίδευσης, έχουν μετατρέψει σε μεγάλο βαθμό τη Γ΄ Λυκείου σε προθάλαμο εξετάσεων και ευνοούν έμμεσα τις οικογένειες που μπορούν να χρηματοδοτούν χρόνια φροντιστηρίων. Σε αυτό το σκέλος θεωρώ ότι η κριτική του είναι βάσιμη.
Δεν είπε όμως «καταργούμε τα φροντιστήρια» και αυτό με κάνει ακόμα πιο επιφυλακτικό. Αν το έλεγε, μαζί του όλοι.
Στο «καταργούμε τις πανελλαδικες», στο μοναδικό δηλαδή αδιάβλητο και δοκιμασμένο σύστημα αξιολόγησης -μετά τον ΑΣΕΠ- έχω σοβαρή επιφύλαξη: με τι ακριβώς θα αντικατασταθούν;
Αν «συνολική σχολική πορεία» σημαίνει ότι ο βαθμός του κάθε καθηγητή σε κάθε σχολείο θα καθορίζει την εισαγωγή, μπορεί να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη αδικία από αυτή που θέλουμε να διορθώσουμε. Ένα 18 σε ένα απαιτητικό σχολείο δεν είναι κατ’ ανάγκη ισοδύναμο με ένα 18 σε άλλο. Και τότε υπάρχει κίνδυνος να εμφανιστούν βαθμολογικός πληθωρισμός, πίεση στους εκπαιδευτικούς και ακόμη μεγαλύτερος ανταγωνισμός για τα «καλά» σχολεία.
Θα υποστήριζα περισσότερο ένα μικτό σύστημα, με ισχυρό Εθνικό Απολυτήριο με κοινή τράπεζα θεμάτων και εξωτερικά ελεγχόμενη αξιολόγηση, συνυπολογισμό της επίδοσης σε Β΄ και Γ΄ Λυκείου και κάποιες ενιαίες εξετάσεις πιστοποίησης -όχι όμως τη σημερινή λογική της μιας τελικής «ζαριάς» τον Ιούνιο. Έτσι διατηρείς το βασικό πλεονέκτημα των Πανελλαδικών, δηλαδή ότι όλοι κρίνονται με κοινό και σχετικά αδιάβλητο τρόπο, χωρίς να κρέμεται ολόκληρο το μέλλον ενός παιδιού από τέσσερα γραπτά.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που θεωρώ κρίσιμο.
Η κατάργηση των Πανελλαδικών από μόνη της δεν καταργεί τα φροντιστήρια. Εάν η πρόσβαση στα περιζήτητα τμήματα εξακολουθεί να είναι ανταγωνιστική, η παραπαιδεία απλώς θα προσαρμοστεί στο νέο σύστημα. Κι αυτό επαναλαμβάνω δεν το είπε ο κ. Τσίπρας.
Άρα, σε μία φράση: συμφωνώ να καταργηθεί το σημερινό μοντέλο των Πανελλαδικών, όχι όμως να καταργηθεί η ενιαία, αντικειμενική και αδιάβλητη αξιολόγηση. Το δεύτερο θα ήταν λάθος.
Και μάλιστα, επειδή το θέμα με αφορά πολύ πρακτικά ως γονέα, μπορώ να σας αναλύσω ποιοι μαθητές θα έχαναν σε σχέση με τις σημερινές Πανελλαδικές.
Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν 100 παιδιά που θέλουν Ψυχολογία και υπάρχουν 20 θέσεις.
Κάπως πρέπει να επιλεγούν τα 20.
Άρα η κατάργηση των Πανελλαδικών δεν καταργεί τον ανταγωνισμό. Απλώς μεταφέρει το σημείο στο οποίο γίνεται η επιλογή.
Εάν το κριτήριο γίνει ο σχολικός βαθμός, μπορεί να αρχίσει ένας τεράστιος αγώνας για το 19 και το 20. Τότε ο καθηγητής θα βρίσκεται υπό πίεση:
«Γιατί του βάλατε 17; Χάνει την Ιατρική.»
Και υπάρχει και η άνιση βαθμολόγηση μεταξύ σχολείων. Ένα 18 στο Α σχολείο δεν αποδεικνύεται αυτομάτως ισοδύναμο με ένα 18 στο Β σχολείο.
Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα…τι θα γίνει αν αρχίσουν οι πελατειακές σχέσεις και τα τηλεφωνήματα υπουργών και βουλευτών στους διευθυντές των σχολείων για τη ευνοϊκή βαθμολόγηση συγκεκριμένων μαθητών;
Γι’ αυτό θέλει πολύ μεγάλη προσοχή το θέμα.
Δημήτρης Καραγεωργόπουλος
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΓΣΕΕ – ΠΑΤΡΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
