Popular Now
Αμαλιάδα: Εξελίξεις στην υπόθεση με τους γιους που έθαψαν τη μητέρα τους στον κήπο

Αμαλιάδα: Εξελίξεις στην υπόθεση με τους γιους που έθαψαν τη μητέρα τους στον κήπο

Μουσική βραδιά στους «Μαχητές» με Σπυράτο και «Απρόβλεπτους»

Μουσική βραδιά στους «Μαχητές» με Σπυράτο και «Απρόβλεπτους»

Νέες επιθέσεις των Χούθι στη Σαουδική Αραβία

Νέες επιθέσεις των Χούθι στη Σαουδική Αραβία

«Οι ενδιάμεσες εκλογές στην Αμερική: Από τον Κένεντι και τον Ρέιγκαν στο καμπανάκι για τον Τραμπ»

«Οι ενδιάμεσες εκλογές στην Αμερική: Από τον Κένεντι και τον Ρέιγκαν στο καμπανάκι για τον Τραμπ»

Του Διονύση Γ. Γράψα, ιστορικός.

Ενδιάμεσες ενόψει στην Αμερική. Ένα παραδοσιακό πολιτικό τεστ για τον Λευκό Οίκο όσο και για την συνολική πολιτική τάξη της υπερδύναμης. Την στιγμή που εκείνη καλείται να διαχειριστεί δυο πολέμους-όσο και ένα τρίτο, τον λεγόμενο «πόλεμο των πολιτισμών» στον οποίο σκοπεύει να παραμείνει σημαιοφόρος-επιβεβαιώνοντας τον κυρίαρχο ρόλο της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η ιστορία βέβαια επιβεβαιώνει τα παραπάνω σε πολλές κρίσιμες καμπές της.

Συγκεκριμένα, στις 6 Νοεμβρίου 1962, ο Τζον Κένεντι διατήρησε  τον έλεγχο του Κογκρέσου, παρά την πολιτική ένταση που είχε προκαλέσει η κρίση των πυραύλων της Κούβας. Η επιτυχής αποκλιμάκωση της πυρηνικής αντιπαράθεσης με τη Σοβιετική Ένωση είχε ενισχύσει την εικόνα του προέδρου, αν και οι Δημοκρατικοί έχασαν τέσσερις έδρες στη Βουλή. Η διεθνής κρίση δεν οδήγησε, επομένως, στην αναμενόμενη εκλογική τιμωρία.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν βρέθηκε αντιμέτωπος με μια διαφορετική πραγματικότητα. Η ύφεση και η αυξημένη ανεργία περιόρισαν τη δυναμική των Reaganomics. Το 1982, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν 26 έδρες στη Βουλή, αναγκάζοντας τον πρόεδρο να υπολογίζει περισσότερο την αντιπολίτευση, χωρίς ωστόσο να χάσει τη Ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στη Γερουσία.

Το 1994, τέλος, ο Μπιλ Κλίντον υπέστη μια ιστορική ήττα. Με αιχμή το Contract with America, ο Νιουτ Γκίνγκριτς οδήγησε τους Ρεπουμπλικανούς στην κατάκτηση και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, για πρώτη φορά έπειτα από τέσσερις δεκαετίες. Ο Κλίντον παρέμεινε πρόεδρος, αλλά αναγκάστηκε να προσαρμόσει την πολιτική του.

Οι τρεις περιπτώσεις αποδεικνύουν ότι οι ενδιάμεσες εκλογές δεν αποτελούν υποχρεωτικά δημοψήφισμα αποπομπής ενός προέδρου. Ίσα ίσα το αντίθετο ισχύει. Είναι, όμως, ένα ισχυρό καμπανάκι για τον Λευκό Οίκο, ιδιαίτερα όταν η οικονομία, η κοινωνική δυσαρέσκεια ή οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης απομακρύνουν ψηφοφόρους.

Στις 3 Νοεμβρίου λοιπόν, ο Ντόναλντ Τραμπ θα αντιμετωπίσει τη δεύτερη δική του ενδιάμεση δοκιμασία. Οι Ρεπουμπλικανοί διαθέτουν οριακή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και πλεονέκτημα στη Γερουσία. Οι Δημοκρατικοί χρειάζονται να ανατρέψουν αυτούς τους συσχετισμούς, με τη Βουλή να θεωρείται το ευνοϊκότερο πεδίο για την αντιπολίτευση.

Το βασικό ερώτημα είναι κατά πόσο το κόστος ζωής, η ακρίβεια, η υγειονομική περίθαλψη και οι συνέπειες της οικονομικής πολιτικής θα επηρεάσουν την εκλογική συμπεριφορά

Εάν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν τη Βουλή, θα αποκτήσουν τον έλεγχο των κοινοβουλευτικών επιτροπών και τη δυνατότητα να εντείνουν τις έρευνες για τις κυβερνητικές αποφάσεις. Θα μπορούν επίσης να εμποδίζουν ή να καθυστερούν νομοθετικές πρωτοβουλίες, χωρίς όμως να διαθέτουν αυτομάτως τη δυνατότητα να τις αντικαταστήσουν με δικές τους. Και βέβαια να αναβιώσουν την υπόθεση των «φακέλων Έπστιν».

Η απώλεια της Γερουσίας θα ήταν ακόμη πιο σημαντική για τους διορισμούς δικαστών, πρεσβευτών και ανώτερων αξιωματούχων. Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ θα διατηρούσε τις εκτελεστικές του εξουσίες και το δικαίωμα του βέτο. Η ήττα, επομένως, δεν θα σήμαινε παράλυση της κυβέρνησης, αλλά σαφώς δυσκολότερη διακυβέρνηση.

Η ιστορία δείχνει ότι οι εκλογικές απώλειες δεν προδικάζουν το τέλος μιας προεδρίας. Ο Ρέιγκαν επανεξελέγη θριαμβευτικά το 1984, ενώ ο Κλίντον κέρδισε δεύτερη θητεία το 1996, παρά την ήττα του κόμματός του το 1994.

Για τον Τραμπ, ωστόσο, το αποτέλεσμα θα έχει και μια πρόσθετη σημασία: θα επηρεάσει τη συζήτηση για τη διαδοχή του, με τον Τζέι Ντι Βανς και τον Μάρκο Ρούμπιο να συγκαταλέγονται στα πρόσωπα που παρακολουθούνται για την επόμενη ημέρα των Ρεπουμπλικανών.

Εάν το κόμμα διατηρήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου, ο πρόεδρος θα μπορεί να επικαλεστεί τη συνέχιση της πολιτικής του δυναμικής. Εάν χάσει, θα ανοίξει η συζήτηση για τα όρια της επιρροής του και για το αν οι Ρεπουμπλικανοί χρειάζονται διαφορετική στρατηγική.

Το δίδαγμα των ετών 1962, 1982 και 1994 παραμένει επίκαιρο. Οι ενδιάμεσες εκλογές δεν καθορίζουν ποιος κατοικεί στον Λευκό Οίκο, αλλά πόση ελευθερία έχει να κυβερνά. Και για τον Τραμπ, η κάλπη του Νοεμβρίου θα αποτελέσει το πρώτο σοβαρό μέτρο της πολιτικής αντοχής του ενόψει της τελικής διετίας της προεδρίας του.

 

 

 

Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:

Follow us on Google

Add a comment
Ζωντανά Σχόλια Πάρτε μέρος στη συζήτηση — το σχόλιό σας ελέγχεται άμεσα από AI (Ελληνικά & Αγγλικά).
Προστασία AI

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Από το Δίκτυο