«Τα παιδιά ξεκινούν αγαπώντας τους γονείς τους. Καθώς μεγαλώνουν, τους κρίνουν. Μερικές φορές, τους συγχωρούν.»
— Όσκαρ Ουάιλντ
Η παραπάνω σκέψη του σπουδαίου Ιρλανδού συγγραφέα συνεχίζει να μοιράζεται και να συγκινεί, καθώς αποτυπώνει μία από τις πιο βαθιές και καθολικές μεταβάσεις της ανθρώπινης εμπειρίας: την αλλαγή στον τρόπο που τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους καθώς περνούν τα χρόνια.
Από τους “ήρωες” της παιδικής ηλικίας στους ανθρώπους με αδυναμίες
Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, οι γονείς φαντάζουν συνήθως ως απόλυτοι ήρωες. Αποτελούν τον βασικό πυλώνα προστασίας, ασφάλειας και παντογνωσίας. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα αρχίζει να ξεθωριάζει.
Η αντανάκλαση του Όσκαρ Ουάιλντ μας υπενθυμίζει ότι η ενηλικίωση σημαίνει ουσιαστικά να ανακαλύπτεις ότι οι γονείς σου είναι απλοί άνθρωποι, με αρετές, αλλά και με περιορισμούς, λάθη και ευαλωτότητες.
Η φάση της κριτικής και η σύγκρουση γενεών
Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και χτίζουν τη δική τους προσωπικότητα, αρχίζουν να αμφισβητούν. Κρίνουν αποφάσεις, στάσεις και επιλογές που έκαναν οι γονείς τους.
- Αναδύονται παλιά παράπονα και απογοητεύσεις.
- Η οικογενειακή συνύπαρξη χάνει την απλοϊκή, παιδική της ματιά και αναλύεται πλέον μέσα από ένα πολύ πιο σύνθετο πρίσμα.
- Η αγάπη παραμένει, αλλά περιπλέκεται από τις προσδοκίες και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Η δύναμη της συγχώρεσης και η ουσιαστική συμφιλίωση
Γιατί όμως η φράση του Ουάιλντ παραμένει τόσο επίκαιρη; Επειδή οι οικογενειακοί δεσμοί είναι οι πιο έντονοι και προκλητικοί στη ζωή μας. Το να συνειδητοποιήσεις ότι κανένας άνθρωπος –ούτε καν ο γονιός σου– δεν μπορεί να είναι αλάνθαστος όλη την ώρα, είναι ένα τεράστιο βήμα ωριμότητας.
Στην πράξη, βλέπουμε ενήλικες που επιστρέφουν νοητά στα παιδικά τους χρόνια και κατανοούν πλέον τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι γονείς τους εκείνη την εποχή.
Η φιλοσοφική αυτή προσέγγιση δεν μας λέει να διαγράψουμε ή να αγνοήσουμε τα οικογενειακά τραύματα. Μας θυμίζει ότι στην πορεία της ζωής, το να συγχωρείς δεν σημαίνει απαραίτητα να συμφωνείς με ό,τι έγινε. Σημαίνει να κατανοείς ότι οι γονείς κουβαλούν τις δικές τους πληγές, τις δικές τους ιστορίες και ατέλειες.
Τελικά, το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει απλώς να παύεις να είσαι παιδί, αλλά να μαθαίνεις να βλέπεις τους γονείς σου ως ανθρώπους. Και, κάποιες φορές, να βρίσκεις μέσα από τη συγχώρεση τον δρόμο για την εσωτερική σου γαλήνη.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
