Σε μια ορμητική και βαθιά πολιτιστική παρέμβαση προχώρησε ο Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βιλιβίνας «Η Αγία Βαρβάρα», Αντιστράτηγος ε.α. και Επίτιμος Διοικητής ΑΣΔΕΝ, Δρ. Ανδρέας Ηλιόπουλος.
Με ανοικτή επιστολή του προς τον Δήμαρχο Καλαβρύτων και τους θεσμικούς εκπροσώπους της Πολιτείας, ο κ. Ηλιόπουλος καταγγέλλει τη διαρκή εγκατάλειψη των χωριών της περιοχής, στηλιτεύοντας τη μονομερή –όπως υποστηρίζει– στροφή του Δήμου αποκλειστικά στην τουριστική προβολή του κέντρου των Καλαβρύτων, την ώρα που οι κοινότητες και η πολιτιστική κληρονομιά τους «αδειάζουν και αργοπεθαίνουν».
«Τα Καλάβρυτα δεν είναι μόνο η πόλη –
Έξι χρόνια περιμένουμε για μία πινακίδα!»
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου παραθέτει συγκεκριμένα παραδείγματα που αποτυπώνουν την απόσταση ανάμεσα στους σχεδιασμούς των γραφείων και την πραγματικότητα των χωριών:
Το εγκαταλελειμμένο Δημοτικό Σχολείο: Εγγράφηκε στο πρόγραμμα «Πολιτιστικό Καλοκαίρι 2026» για παράσταση Καραγκιόζη την 1η Αυγούστου, παρά το γεγονός ότι παραμένει ρημαγμένο και εγκαταλελειμμένο από το 1970 (56 ολόκληρα χρόνια).
Καθυστερήσεις 6 ετών για μια πινακίδα: Παρά τα διαδοχικά αιτήματα, ο Δήμος δεν έχει τοποθετήσει ακόμη οδική σήμανση κατεύθυνσης προς τη Βιλιβίνα.
Το πέτρινο γεφύρι στο Κυρκαλείκο φαράγγι: Καταγγέλλεται αδράνεια και καθυστερήσεις μηνών στην αυτοψία από την Αρχαιολογική Υπηρεσία Πατρών λόγω έλλειψης… οδηγού.
Εμπορευματοποίηση της ιστορικής μνήμης: Ο κ. Ηλιόπουλος στηλιτεύει την απαίτηση πληρωμής εισιτηρίου στο Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος από ομογενείς των ΗΠΑ που αναζητούσαν τις ρίζες τους και τους εκτελεσθέντες συγγενείς τους.
«Κύριε Δήμαρχε, ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με τις ευγένειες… Σας γράφω γιατί ένα κομμάτι των Καλαβρύτων πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας και κάποιοι συμπεριφέρονται σαν να μην το βλέπουν. Αυτό το κομμάτι είναι τα χωριά. Και ανάμεσα σε αυτά η Βιλιβίνα.
Γιατί ένας Δήμος δεν είναι μόνο το κέντρο του. Τα χωριά είναι οι ρίζες του. Και όταν κόβεις τις ρίζες, μπορεί για λίγο το δέντρο να φαίνεται όρθιο. Μετά όμως πέφτει.
Δεν ζητάμε χάρη. Δεν ζητάμε ρουσφέτι. Ζητάμε το αυτονόητο: σεβασμό. Σεβασμό στην ιστορία, στην πολιτιστική κληρονομιά και στους ανθρώπους που επιμένουν να ζουν στα χωριά. Η Βιλιβίνα δεν θα σβήσει σιωπηλά.» αναφέρει ο κ. Ηλιόπουλος,













