Το επιτελικό κράτος, για τη δημιουργία του οποίου δαπανήθηκαν τεράστια ποσά και για την προβολή του επιστρατεύτηκε ένας πρωτοφανής επικοινωνιακός μηχανισμός, απέτυχε ακόμη και σε μια στοιχειώδη πράξη ανθρωπιάς.
Δύο πυροσβέστες, 44 και 23 ετών, έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, στην προσπάθειά τους να κατασβέσουν πυρκαγιά σε εγκαταλελειμμένο κτίριο στο Ζεφύρι. Δύο νέοι άνθρωποι θυσιάστηκαν υπηρετώντας το καθήκον, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος.
Και σαν να μην έφτανε ο αβάσταχτος πόνος, οι γονείς του 23χρονου αναγκάστηκαν να διανύσουν περίπου 500 χιλιόμετρα από την Καστοριά στην Αθήνα με το προσωπικό τους αυτοκίνητο, προκειμένου να αναγνωρίσουν τη σορό του παιδιού τους. Όπως κατήγγειλε συγγενής του, δεν υπήρξε μέριμνα από την αρμόδια υπηρεσία ή το υπουργείο για τη μεταφορά τους.
Αναρωτιέται κανείς: Πού ήταν όλοι αυτοί οι επιτελικοί που διαφημίζουν την αποτελεσματικότητα του κράτους; Πού ήταν η στοιχειώδης ευαισθησία απέναντι σε δύο γονείς που βίωναν τον χειρότερο εφιάλτη της ζωής τους;
Παράλληλα, γεννώνται σοβαρά ερωτήματα για τις συνθήκες της επιχείρησης, τον εξοπλισμό και την επιχειρησιακή ετοιμότητα. Οι ακριβείς συνθήκες θανάτου διερευνώνται, ενώ έχει διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση. Δεν επιτρέπεται, όμως, τα ερωτήματα αυτά να μείνουν αναπάντητα.
Οι πυροσβέστες δεν είναι αναλώσιμοι. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ασφαλείς συνθήκες εργασίας και τον απαραίτητο εξοπλισμό για να επιστρέφουν ζωντανοί στις οικογένειές τους.
Ένα κράτος κρίνεται από τις πράξεις του, όχι από τις διαφημίσεις του. Και όταν απουσιάζει ακόμη και μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, η πολιτική ευθύνη είναι αναπόφευκτη.
Αιωνία η μνήμη των δύο ηρωικών πυροσβεστών.
Μαιευτήρας – Χειρουργός – Γυναικολόγος






