Μου ζητήσατε να τοποθετηθώ για τον πρόσφατο θόρυβο που επιχειρεί να στήσει η ομάδα αναλήθειας: τα τρολάκια του Κυριάκου Μητσοτάκη και τα πληρωμένα μπιστόλια που αναπαράγουν ψέματα για τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά.
Διαδίδουν ότι οι δύο πρώην πρωθυπουργοί βρίσκονται μακριά ο ένας από τον άλλον.
Διαδίδουν ακόμη ότι ο Κώστας Καραμανλής εκμυστηρεύτηκε πως δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το κόμμα που ίδρυσε ο θείος του.
Ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής έχει ξεκαθαρίσει: ό,τι έχει να πει, το λέει ο ίδιος. Δεν χρειάζεται αντιπροσώπους ούτε ερμηνευτές. Έχει μιλήσει πολλές φορές για τα λάθη της πολιτικής Μητσοτάκη και για τη μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας. Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, στις 18:30, προσκεκλημένος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, θα εκφωνήσει την κεντρική ομιλία στην επετειακή εκδήλωση για το «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου, στο Πολεμικό Μουσείο. Από τον λόγο του θα κρίνουμε τι λέει και πού στέκεται. Δεν χρειάζεται να του αποδώσουμε λόγια πριν τα πει.
Ως αθεράπευτα καραμανλικός, θέλω να πω κάτι καθαρά: η ιδεολογία του καραμανλισμού και η κυβερνητική διαδρομή των δύο Καραμανλήδων έφεραν πολλούς από εμάς, τους γνήσιους Νεοδημοκράτες, να σταθούμε μπροστά και δυνατά στο πλευρό του Αντώνη Σαμαρά.
Και επειδή σε αυτό το μικρό γαλάζιο χωριό γνωριζόμαστε, ξέρουμε ποιοι γράφουν, γιατί γράφουν και ποιοι έχουν συμφέρον να διακινούν ψέματα. Το κάνουν για να αντιμετωπίσουν τη νέα πολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται, καθώς όλο και περισσότεροι πολίτες ζητούν από τον Αντώνη Σαμαρά να προχωρήσει σε μια νέα πολιτική πρωτοβουλία.
Η νέα δημοσκόπηση της ALCO για το Flash.gr δίνει το μέτρο της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη καταγράφεται στο 23,8% στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων, μισή μονάδα χαμηλότερα από την προηγούμενη μέτρηση. Βρίσκεται κάτω από το 25%, το όριο που ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει θέσει ως πολιτικό πήχη.
Μια δημοσκόπηση δεν είναι εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι, όμως, μια εικόνα της στιγμής και μια προειδοποίηση που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ιδίως όταν το 63% των πολιτών δηλώνει ότι θέλει πολιτική αλλαγή και μόλις το 23% επιθυμεί συνέχιση της σημερινής διακυβέρνησης.
Αυτοί οι αριθμοί έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Αφορούν την καθημερινότητα των ανθρώπων: το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα, τη θέρμανση, το ενοίκιο, τα έξοδα για τα παιδιά. Η ALCO καταγράφει ότι το 52% περιμένει να περάσει δυσκολότερα τον φετινό χειμώνα και περίπου οκτώ στους δέκα θεωρούν ότι η ακρίβεια συνεχίζεται χωρίς ουσιαστική αποκλιμάκωση.
Η κυβέρνηση μιλά για επιδόματα και για θετικούς δείκτες. Ο πολίτης, όμως, κρίνει από το αν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του. Κρίνει από το αν στο τέλος του μήνα περισσεύει κάτι για την οικογένειά του. Όταν η κυβερνητική εικόνα απέχει τόσο πολύ από την καθημερινή εμπειρία, η εμπιστοσύνη φθείρεται.
Αυτό φαίνεται και στη συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας, που περιορίζεται στο 60%. Από τους πολίτες που την είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές, το 21,9% δηλώνει σήμερα αναποφάσιστο και το 7,5% ότι θα επιλέξει άλλο κόμμα. Δεν εξαφανίστηκαν αυτοί οι άνθρωποι. Απομακρύνθηκαν από τη σημερινή ηγεσία, γιατί δεν αναγνωρίζουν στην κυβερνητική πολιτική τις αρχές και τις αξίες που τους έφεραν κοντά στην παράταξη.
Η αλαζονεία, η απόσταση από τα προβλήματα και η αδυναμία να δοθούν πειστικές απαντήσεις έχουν κόστος. Το ίδιο και η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Οι υποθέσεις των Τεμπών και του Τριαντόπουλου, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές και τα ερωτήματα που έχουν τεθεί για το λογισμικό Pegasus απαιτούν διαφάνεια και απαντήσεις. Δεν αποδίδω εδώ ποινικές ευθύνες· αυτό είναι έργο της Δικαιοσύνης. Η πολιτική ευθύνη, όμως, απαιτεί λογοδοσία. Δεν μπορεί κάθε πολίτης που ζητά εξηγήσεις να αντιμετωπίζεται ως εχθρός της κυβέρνησης.
Έρχομαι τώρα στον Αντώνη Σαμαρά. Η ALCO καταγράφει ότι το 3% θεωρεί πολύ πιθανό και το 7% αρκετά πιθανό να ψηφίσει ένα κόμμα υπό την ηγεσία του. Το 74% δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου πιθανό να το στηρίξει. Αυτά τα στοιχεία δεν είναι εκλογικό αποτέλεσμα και δεν πρέπει να παρουσιάζονται σαν τέτοιο. Δείχνουν, όμως, ότι υπάρχει ένα τμήμα της κοινωνίας που εξετάζει σοβαρά μια νέα πολιτική έκφραση.
Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει ξανά τον πατριωτικό, λαϊκό και κοινωνικό χώρο της Κεντροδεξιάς. Ποιος θα μιλήσει για την εθνική κυριαρχία, την οικογένεια, την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Ποιος θα βάλει στο κέντρο τον εργαζόμενο, τον μικρό επαγγελματία, τον αγρότη, την περιφέρεια και τον νέο που θέλει να ζήσει και να δημιουργήσει στην Ελλάδα.
Ας είμαστε ακριβείς και στην ιστορία. Το 2009, όταν ο Αντώνης Σαμαράς εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, το κόμμα είχε μόλις ηττηθεί στις εκλογές και είχε λάβει 33,47%. Δεν ήταν στο 3%. Το ουσιαστικό είναι ότι ανέλαβε μια παράταξη σε κρίση και προσπάθησε να την επανασυνδέσει με τη βάση της.
Ο Σαμαράς δεν είναι ο αρχηγός των θυμωμένων. Είναι ο γεφυροποιός των υπεύθυνων. Μπορεί να ενώσει πολίτες διαφορετικών αφετηριών που έχουν κοινές αγωνίες και κοινή απαίτηση: να υπάρξει πολιτική με αρχές, σχέδιο και αίσθηση ευθύνης.
Μια νέα πρωτοβουλία, βέβαια, δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο σε ένα πρόσωπο ή στη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση. Χρειάζεται πρόγραμμα, καθαρό πολιτικό στίγμα και συγκεκριμένες απαντήσεις για την οικονομία, την κοινωνική πολιτική, τα εθνικά θέματα και τη λειτουργία των θεσμών. Χρειάζεται να συνδέσει την πολιτική εμπειρία με την ανανέωση και την πατριωτική ευαισθησία με την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η δυσαρέσκεια δεν βρίσκεται μόνο έξω από την παράταξη. Υπάρχει και μέσα στον ευρύτερο χώρο της. Στελέχη όπως ο Μάριος Σαλμάς έχουν ασκήσει δημόσια κριτική στην κυβερνητική πορεία. Αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως προσωπική αντιπαράθεση. Είναι ένδειξη ότι ένα μέρος της παράταξης αισθάνεται πως δεν εκπροσωπείται.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός αρχηγού. Είναι μια ιστορική παράταξη, με ανθρώπους και αξίες. Οι πολίτες δεν ανήκουν στα κόμματα· τα κόμματα οφείλουν να κερδίζουν ξανά την εμπιστοσύνη τους. Όταν αυτή χάνεται, η ευθύνη είναι πρώτα εκείνων που κυβερνούν.
Η δική μου πολιτική εκτίμηση είναι ότι η κοινωνική πίεση για μια νέα αρχή θα δυναμώνει. Η απόφαση για το πώς και πότε θα προχωρήσει ανήκει στον Αντώνη Σαμαρά. Εκείνο που μπορώ να πω είναι ότι η χώρα χρειάζεται μια πολιτική πρόταση με κοινωνικό πρόσωπο, πατριωτικό προσανατολισμό και σεβασμό στους θεσμούς.
Το 23,8% είναι ένα σαφές προειδοποιητικό σήμα. Το 63% που ζητά αλλαγή είναι μια μεγάλη κοινωνική απαίτηση. Και η απομάκρυνση ψηφοφόρων που κάποτε στήριξαν τη Νέα Δημοκρατία δείχνει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με επικοινωνιακούς χειρισμούς.
Είναι ώρα η πολιτική να ξανακούσει την κοινωνία. Είναι ώρα για ευθύνη, ανασύνταξη και μια νέα αρχή. Και πιστεύω ότι ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια.
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
