«Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τον λόγο για τα εθνικά…»
Στα εθνικά ζητήματα πράγματι απαιτείται σοβαρότητα και θεσμική ευθύνη
Ακριβώς γι’ αυτό είναι προβληματικό να αντιμετωπίζεται ο δημόσιος λόγος των πολιτών ως «εκτροπή» και όχι ως συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας.
Η επίκληση ότι «δεν είναι πολιτικός» αυτός που μιλάει, δεν αποτελεί επιχείρημα
αποτελεί αλαζονική αντίληψη εξουσίας.
Η Ιστορία δεν γράφτηκε από επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά από πολίτες που μίλησαν όταν οι θεσμοί σιωπούσαν ή αποτύγχαναν.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για ΑΠΟΨΕΙΣ
Το δικαίωμα στη γνώμη δεν απονέμεται με κομματικό αξίωμα.
Η αναφορά σε «σύγχρονους Κολοκοτρώνηδες» δεν είναι απλώς ατυχής είναι αποκαλυπτική.
Υπονοεί ότι κάθε αυθεντική, μη ελεγχόμενη φωνή αποτελεί κίνδυνο.
Όμως ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν σύνθημα· ήταν ιστορικό παράδειγμα ανάληψης ευθύνης όταν το «θεσμικά ορθό» είχε καταρρεύσει.
Η Ιστορία δεν προσβάλλεται όταν την επικαλούνται οι πολίτες· προσβάλλεται όταν χρησιμοποιείται για να φιμωθούν.
Όσο για τον όρο «εθνική προδοσία»: σε κρίσιμες στιγμές της εξωτερικής πολιτικής, τέτοιες λέξεις πράγματι δεν πρέπει να εκφέρονται ελαφρά. Όμως άλλο πράγμα η αποδοκιμασία της λέξης και άλλο η απόπειρα απονομιμοποίησης της αγωνίας που τη γεννά. Όταν επί χρόνια δεν υπάρχει διαφάνεια, καθαρή στρατηγική και εθνική συνεννόηση, το πρόβλημα δεν είναι ο λόγος των πολιτών· είναι το κενό εμπιστοσύνης.
Η σοβαρότητα δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις περί σοβαρότητας. Αποδεικνύεται με αποτελέσματα, με συνέπεια, με θεσμική συνέχεια και με καθαρό εθνικό σχέδιο. Και εδώ ακριβώς γεννάται το κρίσιμο ερώτημα:
η κυβερνητική πολιτική ενίσχυσε τη θέση της χώρας ή άφησε ανοιχτά, θολά και ημιτελή ζητήματα που μετατρέπουν κάθε δημόσια συζήτηση σε πεδίο καχυποψίας;
Τελικά, είναι προτιμότερο να είσαι πολίτης που μιλά ίσως ατελώς, παρά θεσμικός παράγοντας που φέρει την ευθύνη για στρατηγικά κενά και εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τον λόγο. Κινδυνεύει από τη σιωπή, την αυτάρκεια και την πεποίθηση ότι η αλήθεια είναι προνόμιο των λίγων.
Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, είναι βαθιά πατριωτικό.
Στον πατριωτισμό δεν υπάρχουν αρμόδιοι και μη αρμόδιοι.
Υπάρχουν πολίτες που νοιάζονται και αναλαμβάνουν το βάρος του λόγου τους, και θεσμοί που οφείλουν να λογοδοτούν. Ο πατριωτισμός δεν είναι επαγγελματικό προνόμιο ούτε κομματικό πιστοποιητικό· είναι στάση ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και στο μέλλον της χώρας.
Γιώργος Οικονομόπουλος
Συνδικαλιστής Πυροσβεστικού Σώματος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
