Πήγα στο καθαριστήριο της γειτονιάς μου για να πάρω τα χειμωνιάτικο που είχα αφήσει για καθάρισμα.
Μόνο του ένα νέο, πολύ νέο κορίτσι, μπροστά σε ατέλειωτες στοίβες με παπλώματα, προσπαθούσε να εξυπηρετήσει εμένα και μια άλλη κυρία που ήρθε στο μεταξύ.
Είχε γυρισμένη την πλάτη της όσο έψαχνε στις ράγες με τα ρούχα για να βρει τα δικά μου. Από την κίνηση της πλάτης της κατάλαβα ότι έκλαιγε.
Όχι, δεν έκλαιγε από ερωτική απογοήτευση, όπως θα ήταν φυσικό για την ηλικία της. Ούτε για κάποιον πιο “αφύσικο” για την ηλικία της αλλά δυστυχώς όχι απίθανο, λόγο (αρρώστια, απώλεια κλπ).
Το κορίτσι ήταν ξεθεωμένο στη δουλειά. Μόνο του, δεν είχε σταματήσει ούτε 5 λεπτά για ένα μικρό διάλειμμα να βάλει κάτι στο στόμα του. Το καθαριστήριο έκλεινε στις 3, αλλά οι στοιβες με τα παπλώματα περίμεναν εκεί.
Ακόμα και η πρότασή μου να σταθώ εκεί μέχρι να φάει το τοστ που κουβάλαγε από το πρωί, αντιμετωπίστηκε με φόβο μήπως δει κάποιος ότι σταμάτησε.
Το κορίτσι ήταν διαλυμένο και εξουθενωμένο. Οχι σε πολυεθνική, ούτε όμως σε συνοικιακό καθαριστηριο. Σε ένα κατάστημα αλυσίδας καθαριστηρίων, δουλεύει το κορίτσι.
Διεκδίκηση: υποχρεωτικό διάλειμμα τουλάχιστον μισής ώρας κάθε 3 ή 4 ώρες. Το κορίτσι αυτό δουλεύει όρθιο από το πρωί. Και δεν είναι το μόνο.
Υποχρεωτικότητα του διαλείμματος: είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο.
Να ξαναγυρίσουμε λίγο στα βασικά, στα βασικά που γίνονται πολυτέλεια.
Σία Αναγνωστοπούλου
ανεξάρτητη βουλεύτρια Αχαιας
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
