Σε πρωτοφανές τέλμα έχει περιέλθει, σύμφωνα με την ανακοίνωση, το συνδικαλιστικό κίνημα, με τους συντάκτες να υποστηρίζουν ότι ο συνδικαλισμός οφείλει να επικεντρώνεται αποκλειστικά στη διεκδίκηση και την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και όχι να αποτελεί εφαλτήριο για πολιτικές ή προσωπικές επιδιώξεις.
Παράλληλα, ασκείται κριτική στα δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά όργανα, τα οποία κατηγορούνται ότι αναλώνονται σε παρεμβάσεις στα εσωτερικά των πρωτοβάθμιων οργανώσεων, την ώρα που, όπως αναφέρεται, εμφανίζουν αδράνεια στην ουσιαστική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του αστυνομικού προσωπικού.
Η ανακοίνωση – καταγγελία της Ένωσης:
Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει καταπέσει σε πρωτοφανές τέλμα. Ο συνδικαλισμός πρέπει να εστιάζει αποκλειστικά στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας και όχι να μετατρέπεται σε σκαλί για την πολιτική σταδιοδρομία ορισμένων. Είναι απαράδεκτο τα δευτεροβάθμια όργανα να εξαντλούν αποκλειστικά και μόνο τις διεκδικήσεις τους και την αγωνιστική τους διάθεση στο να επιτίθενται και να ανακατεύονται στα εσωτερικά των πρωτοβάθμιων, παρουσιάζοντας αδράνεια και αφωνία στην προάσπιση των δικαιωμάτων μας.
Αντί να μπλοκάρουμε την αύξηση των ορίων ηλικίας, καταντήσαμε να τη δικαιολογούμε.
Υπερασπιζόμαστε το προαιρετικό «64», τη στιγμή που οι καταταγέντες από 01/01/2011 εγκλωβίζονται υποχρεωτικά μέχρι το 62ο έτος της ηλικίας τους, ανεξαρτήτως του αν έχουν συμπληρώσει τα χρόνια υποχρεωτικής υπηρεσίας για σύνταξη πολύ νωρίτερα. Ποιον κοροϊδεύουμε;
Η διεκδίκησή μας έπρεπε να εστιάζει στην αύξηση της σύνταξης και όχι στη δικαιολόγηση της αύξησης των ηλικιακών ορίων. Ο συνάδελφος που έχει ματώσει στο πεζοδρόμιο για 40 χρόνια πρέπει να ζει με αξιοπρέπεια. Δεν μπορεί να εξαναγκάζεται να παραμένει στην Υπηρεσία μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Κανένας άλλος εργαζόμενος δεν δουλεύει 6 μέρες την εβδομάδα, με εξοντωτικές κυλιόμενες βάρδιες και μέσα σε όλες τις αργίες του έτους.
Ποιος ιθύνων νους πίστεψε ότι η παράταση του υπηρεσιακού βίου στην πρώτη γραμμή, κάτω από αυτές τις συνθήκες, συμβαδίζει με τις ακραίες απαιτήσεις σε γήπεδα, πορείες ή σε περιπολικά και μοτοσικλέτες; Έλαβε, άραγε, κανείς υπόψη του τις επίσημες έρευνες για το μειωμένο προσδόκιμο ζωής των αστυνομικών εξαιτίας του εργασιακού στρες και των επικίνδυνων συνθηκών; Όταν το προσωπικό αφήνεται να υπερβαίνει τα όρια των βιολογικών του αντοχών, ο μέσος ηλικιακός όρος του Σώματος εκτοξεύεται, πλήττοντας άμεσα το αξιόμαχο και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των συναδέλφων. Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, το παγόβουνο είναι κοντά.
Δηλώνουμε την κατηγορηματική και αδιαπραγμάτευτη αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε αύξηση των ορίων ηλικίας —είτε προαιρετικής είτε υποχρεωτικής παραμονής— και διεκδικούμε πραγματικές αυξήσεις στις συντάξεις, ώστε η έξοδος από την Υπηρεσία να αποτελεί δικαίωμα αξιοπρεπούς διαβίωσης για τον αστυνομικό και όχι οικονομικό εξαναγκασμό για εργασία μέχρι εξαντλήσεως των δυνάμεών του, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για τις αναγκαίες μαζικές προσλήψεις νέων συναδέλφων.
Ως εδώ η ανοχή! Διεκδίκηση τώρα, όχι συμβιβασμοί για τις καριέρες των λίγων. Δεν παζαρεύουμε τα δικαιώματά μας και δεν γινόμαστε συνένοχοι στον εμπαιγμό.
«Η συνήθεια είναι δεύτερη φύση… Ας μην συνηθίσουμε την ισοπέδωσή μας.»
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
