Για ακόμη μια φορά, το ιστορικό τοπόσημο της Πάτρας μετατράπηκε σε ένα σκηνικό που μόνο πολιτισμό δεν αποπνέει.
Δεκάδες πλαστικές καρέκλες, μια πρόχειρα στημένη εξέδρα και μια γενικότερη αίσθηση υποβάθμισης κυριάρχησαν στο σημείο. Αντί για τον οφειλόμενο σεβασμό σε έναν αρχιτεκτονικό και ιστορικό θησαυρό, επιβλήθηκε η προχειρότητα και η απαξίωση του δημόσιου χώρου.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα και ζητούν άμεσες απαντήσεις:
Ποιος έδωσε την άδεια για τη συγκεκριμένη εγκατάσταση;
Με ποια συγκεκριμένα κριτήρια επιτράπηκε η κατάληψη της καρδιάς της πόλης;
Η ίδια η δημοτική αρχή έχει εγκρίνει κατά το παρελθόν σημαντικές δαπάνες για την ενοικίαση καθισμάτων για επίσημες δημοτικές εκδηλώσεις, όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας και το Φεστιβάλ Θεάτρου Κρήνης. Επομένως, οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα στους Πατρινούς πολίτες: οι συγκεκριμένες πλαστικές καρέκλες από πού προέρχονται; Είναι δημοτικές, είναι ενοικιασμένες με χρήματα των φορολογουμένων ή είναι ιδιωτικές; Ποιος τις παραχώρησε και με ποια ακριβώς διαδικασία;
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι απλώς οι καρέκλες, ας το καταλάβουν καλά κάποιοι. Το βαθύτερο ζήτημα είναι ποιος υπέγραψε την άδεια και ποιος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για να στηθεί αυτή η τριτοκοσμική εικόνα μπροστά στο στολίδι του Τσίλερ.
Αν η δημοτική αρχή παραχώρησε τον εξοπλισμό ή διευκόλυνε τη διοργάνωση, τότε δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από γενικόλογες ρητορείες ότι όλα γίνονται «με τις πλάτες του πατρινού λαού». Όχι. Αν δόθηκε άδεια και παραχωρήθηκαν μέσα, αυτό έγινε με αποκλειστική ευθύνη των διοικούντων.
Η δημοτική αρχή αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά εμμονική, επιμένοντας σε επιλογές που υποβαθμίζουν την αισθητική της πόλης και βαφτίζουν την προχειρότητα ως… πολιτιστική δράση.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
