Ενα άρθρο για τις Πανελλήνιες εξετάσεις και τις σπουδές.Φέτος είπα ότι δεν θα γράψω κάτι, είναι άλλωστε τόσοι πολλοί αυτοί που γράφουν σχετικά άρθρα, δυο τρεις μήνες τώρα.
Όμως συνέβη ένα γεγονός το οποίο συγκλόνισε το Πανελλήνιο, δυο νεαρά κορίτσια έθεσαν τέρμα τη ζωή τους και απ΄ ό,τι έχει δημοσιευθεί, μπορεί να φταίνε και οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Να σημειωθεί ότι, όπως λέγεται, τα κορίτσια θα έπαιρναν μέρος στις φετινές Πανελλήνιες.
Ένα από τα δυο κορίτσια άφησε ένα γράμμα στους γονείς του στο οποίο, μεταξύ άλλων, έγραφε ότι ξέρει, δεν θα πάει καλά στις εξετάσεις και έτσι θα καταλήξει σε κάποια δουλειά που δεν θα της δίνει λεφτά.
Η επιστολή του κοριτσιού δημοσιεύθηκε στον τύπο, δεν μπορούμε να ξέρουμε εμείς τι και πώς και τα σχετικά για την επιστολή.
Από τα γραφόμενα φαίνεται ότι το κορίτσι ήταν φορτωμένο με μεγάλη ευθύνη, φαίνεται επίσης, ότι είχε συνδέσει την επιτυχία και το πτυχίο του Πανεπιστημίου με την επαγγελματική αποκατάσταση και την καλή αμοιβή. ‘Ίσως έβλεπε ότι μόνο η επιτυχία στο πανεπιστήμιο και το πτυχίο του, είναι η σωστή επιλογή για επαγγελματική επιτυχία. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι με τέτοιες σκέψεις το κορίτσι, πόσο μεγάλο φορτίο ήταν το άγχος του να γράψει καλά και ο φόβος της αποτυχίας.
Με αφορμή αυτό το γεγονός, κυκλοφόρησαν πολλά και διάφορα άρθρα, συνεντεύξεις και οδηγίες για τη διαχείριση του άγχους, τα Πανεπιστήμια και τις σπουδές. Όλα καταλήγουν « όχι άγχος, όχι φοβίες, δεν τελειώνουν εδώ οι ευκαιρίες , είμαστε όλοι μαζί σας, οι εξετάσεις τώρα είναι ένας δρόμος ,υπάρχουν όμως και άλλοι πολλοί δρόμοι κ.α.»
Όλα αυτά είναι πολύ ωραία και χρήσιμα και καλά κάνουν και τα λένε. Όμως ξεχνάμε ένα σημαντικό γεγονός , μια σημαντική πραγματικότητα. Δίνουμε οδηγίες, συμβουλές και παραινέσεις σε νέους και νέες 18 ετών περίπου, δηλαδή, σε ολοκληρωμένους ανθρώπους, λίγες ημέρες πριν τις εξετάσεις.
Τα παιδιά αυτά δεν ήλθαν σήμερα στη γη από το διάστημα, εδώ γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, τόσα χρόνια είναι μεταξύ μας και δίπλα μας. Τι κάναμε, τι τους λέγαμε, τι έλεγαν οι γονείς, το σχολείο και η κοινωνία ;
και κάθε ανθρώπου βέβαια, είναι μια εξελικτική πορεία . Δεν μπορούμε, τώρα ξαφνικά, να πούμε στα παιδιά, στα 18 τους , ξέρεις παιδί μου ήρεμα, μη θυμώνεις , μην έχεις άγχος, δεν τρέχει τίποτα αν δεν πετύχεις ,εμείς είμαστε δίπλα σου.
Το παιδί έμαθε ότι το πτυχίο του Πανεπιστημίου εξασφαλίζει ένα καλό μέλλον, καλή επαγγελματική πορεία, καλά λεφτά και κοινωνική αναγνώριση. Άρα είναι σημαντικό και πρέπει να επιτύχει και αν δεν επιτύχει,το βιώνει ως αποτυχία και τη χρεώνεται προσωπικά. Δεν ξέρει για άλλο δρόμο, δεν καταλαβαίνει, γιατί έτσι μεγάλωσε.
Τα παιδιά, από μικρά, παρατηρούν, ακούν και καταλαβαίνουν. Μεγαλώνουν μέσα σε μια οικογένεια, τα μέλη της οποίας μπορεί να έχουν σημαντικές ή όχι κοινωνικές θέσεις. Ζουν μέσα σε μια κοινωνία με όλα τα ήθη, έθιμα, συνήθειες και δοξασίες που έχουν οι κοινωνίες. Κάθονται στα θρανία από 3 ετών μέχρι τα 18 τους. Φαντάζεστε όλα αυτά τα χρόνια τι έχουν δει, και τι έχουν ακούσει ; Φαντάζεστε τι απόψεις έχουν διαμορφώσει για το επάγγελμα, την κοινωνική εκτίμηση, την ικανοποίηση της οικογένειας, την επαγγελματική τους εξέλιξη και τις οικονομικές απολαβές ;
Ξέρουμε;
Ότι υπάρχουν γονείς οι οποίοι στις συζητήσεις τους με συγγενείς και φίλους λένε , εμένα το παιδί μου θα γίνει… κτλ. Πόσοι γονείς λένε διάβαζε να μπεις στο Πανεπιστήμιο γιατί η οικογένεια μας έχει αναδείξει αυτόν …….κτλ. Πόσες φορές γονείς και κοινωνία λένε, κοίτα αυτά κι αυτά τα επαγγέλματα πόσα χρήματα κερδίζουν. Πόσοι γονείς είπαν ότι έχουν καλά γραφεία και πρέπει να περάσουν στα παιδιά. Πόσα παιδιά μεγαλώνουν ακούγοντας θα σπουδάσεις ό,τι θέλουμε εμείς. Πόσα παιδιά δεν βλέπουν τους γονείς τους για να μιλήσουν και συναναστραφούν μαζί τους. Πόσοι γονείς είναι μαζί. Πόσα παιδιά έχουν τον ανάλογο χώρο και την ανάλογη οικογενειακή ατμόσφαιρα, για να διαβάσουν.
Πόσες φορές δάσκαλοι χτύπησαν, φιλικά και με στοργή, την πλάτη ενός παιδιού και του είπαν « εσύ δεν κάνεις για γράμματα, καλύτερα να πας να μάθεις μια τέχνη » ή « δεν είναι τα Μαθηματικά ή κάποιο άλλο μάθημα , για εσένα » ή « εσύ θα σπουδάσεις αυτό ή αυτό γιατί σου ταιριάζει ». Πού είναι το ανάλογο σύστημα ειδικών της πολιτείας ,μέσα στα σχολεία και μέσα στην κοινωνία, το οποίο θα προσφέρει στήριξη, σχετική εκπαίδευση, συμπαράσταση, ενδυνάμωση, έλεγχο ικανοτήτων, δυνατοτήτων και ενημέρωση ;
Πώς η κοινωνία συζητάει για τους επιστήμονες και τι εκτίμηση δείχνει σε άλλους επαγγελματίες.
Πώς ζει και κινείται η κοινωνία, τι παραδείγματα δίνει. Πόσοι άνθρωποι , από την κοινωνία, καραδοκούν για να εκμεταλλευτούν τους νέους, με καλό ή κακό σκοπό.
Επειδή καταλαβαίνω ότι το άρθρο αυτό λίγο δύσκολα θα το δουν και θα το διαβάσουν οι υποψήφιοι, παρακαλώ γονείς , συγγενείς γνωστούς και φίλους , αν έχουν κάποιον υποψήφιο να του το συστήσουν.
Αγαπητέ υποψήφιε ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις τις δυνατότητές σου, παραδέξου ρεαλιστικά την πραγματικότητα και χωρίς άγχος και φόβο πήγαινε να γράψεις όσο μπορείς καλύτερα. Προχώρα με θάρρος, γράψε αυτά που ξέρεις, στο τέλος θα πεις, αυτό μπόρεσα αυτό έκανα , πάμε παρακάτω.
Tο επάγγελμα είναι δικό σου εσύ θα το ασκείς, εσύ θα το αγαπήσεις ή όχι, άρα για τον εαυτό σου δουλεύεις, τη δική σου ζωή σου φτιάχνεις.
Δημήτρης Κακαβάνης
Καθηγητής Μηχανολόγος Μηχανικός, Σύμβουλος σπουδών και σταδιοδρομίας
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
