Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα και την αγάπη των Πατρινών θεατών, το βράδυ της Τρίτης 4 Αυγούστου 2026, στο Θερινό Θέατρο του Δήμου Πατρέων, στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο. Ο κύριος Γκρην (Γιώργος Κωνσταντίνου) και ο Ρος (Θανάσης Πατριαρχέας) άφησαν το δικό τους ξεχωριστό αποτύπωμα στην καλοκαιρινή Πάτρα, μέσα από μια παράσταση που δεν περιορίστηκε μόνο στη θεατρική εμπειρία, αλλά λειτούργησε ως μια βαθιά ανθρώπινη συνάντηση.
Ένα έργο που, όπως αποδείχθηκε, μίλησε στην ψυχή κάθε ανθρώπου, ξεκλειδώνοντας για τον κάθε θεατή ξεχωριστά παλιές «σκουριασμένες» αναμνήσεις, ξυπνώντας σκέψεις, φόβους, ανάγκες και συναισθήματα βαθιά χαραγμένα μέσα του. Μια ιστορία που υπενθυμίζει πως πολλές φορές εκείνο που μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές του ανθρώπου είναι η αληθινή επικοινωνία, η αποδοχή, η κατανόηση και η δύναμη μιας ανθρώπινης σχέσης.
Ο σπουδαίος Γιώργος Κωνσταντίνου και ο ταλαντούχος Θανάσης Πατριαρχέας, με δύο εξαιρετικές ερμηνείες, παρουσίασαν το έργο του Τζεφ Μπάρον, σε νέα μετάφραση, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κώστα Γάκη. Οι δύο ηθοποιοί κατάφεραν να μεταφέρουν στη σκηνή όλο το βάθος, τη συγκίνηση αλλά και το χιούμορ μιας ιστορίας που μιλά για τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τελικά για την ανάγκη όλων των ανθρώπων να βρουν έναν δρόμο επικοινωνίας με τον άλλον.
Μια παράσταση που συγκινεί, προβληματίζει, χαρίζει στιγμές γέλιου, αλλά πάνω απ’ όλα αφήνει στον θεατή ένα ισχυρό αποτύπωμα. Ένα έργο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «τροφή για σκέψη», καθώς μετά την αυλαία αφήνει ερωτήματα μέσα μας για την αξία του χρόνου, τη σημασία των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας και για όλα εκείνα που πολλές φορές θεωρούμε δεδομένα, μέχρι να αντιληφθούμε πόσο σημαντικά είναι.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κώστας Γάκης, σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και ουσιαστική συνέντευξη στο PatraPress.gr, μίλησε από καρδιάς για το έργο, τη συνεργασία του με τους δύο πρωταγωνιστές, τη δύναμη του θεάτρου, αλλά και για το βαθύτερο μήνυμα που μεταφέρει η παράσταση. Παράλληλα, αναφέρθηκε στη δική του καλλιτεχνική διαδρομή, στην αγάπη του για την πόλη των Πατρών, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η τέχνη μπορεί να δημιουργήσει μικρές «ρωγμές» ανθρωπιάς μέσα στη σκληρότητα της εποχής.
Ο Κώστας Γάκης, γεννημένος στην Αθήνα και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, αποτελεί έναν δημιουργό με πολλαπλές καλλιτεχνικές ιδιότητες. Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός, ένας άνθρωπος που υπηρετεί την τέχνη με προσωπικό όραμα και ξεχωριστή ματιά. Η πορεία του έχει αποδείξει πως αναζητά συνεχώς νέους δρόμους έκφρασης, με έργα που χαρακτηρίζονται από ανθρωποκεντρική προσέγγιση και ουσιαστικό περιεχόμενο.
Αξίζει να αναφερθεί ότι το 2006 τιμήθηκε με το 6ο Βραβείο «Δημήτρης Χορν», μια σημαντική διάκριση για την ερμηνεία του στο έργο «Κατσαρίδα» του Βασίλη Μαυρογεωργίου, επιβεβαιώνοντας από νωρίς το ιδιαίτερο καλλιτεχνικό του αποτύπωμα στον χώρο του θεάτρου.
Με το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην», ο Κώστας Γάκης δημιουργεί μια παράσταση που δεν αναζητά απλώς το χειροκρότημα, αλλά τη βαθύτερη σύνδεση με τον θεατή. Μια παράσταση που θυμίζει πως πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία, πίσω από κάθε σιωπή υπάρχει ένα συναίσθημα και πίσω από κάθε διαφορετικότητα υπάρχει η ανάγκη για αποδοχή και αγάπη.
Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση που γνώρισε στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν» συνεχίζει το ταξίδι της, μεταφέροντας ένα βαθιά ανθρώπινο μήνυμα σε όλη την Ελλάδα.
Μετά τη στάση της Πάτρας, η παράσταση ταξίδεψε στη Χαλκίδα την Τετάρτη, ενώ χθες, Πέμπτη 6 Αυγούστου, ο κύριος Γκρην συνάντησε το κοινό της γειτονικής Ηλείας, στο Θέατρο Αρχαίας Ήλιδας.
Πρόκειται για μια παράσταση που δεν έχει κερδίσει μόνο το χειροκρότημα των θεατών, αλλά έχει καταφέρει να κερδίσει κάτι πολύ σημαντικότερο: την ψυχή τους. Γιατί το έργο του Τζεφ Μπάρον δεν μιλά απλώς για δύο ανθρώπους που συναντιούνται. Μιλά για όλους εκείνους τους ανθρώπους που κουβαλούν μέσα τους φόβους, μοναξιές, πληγές, ανασφάλειες και δυσκολίες στην επικοινωνία με τον άλλον.
Μιλά για τη διαφορετικότητα, για την ανάγκη αποδοχής, αλλά και για τη δύσκολη διαδικασία της αποδοχής του ίδιου μας του εαυτού. Για τις στιγμές εκείνες που ένας άνθρωπος καλείται να αφήσει πίσω του τις βεβαιότητές του και να ανοίξει χώρο για τον κόσμο κάποιου άλλου.
Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο επίτευγμα της παράστασης: ότι καταφέρνει να μιλήσει στον κάθε θεατή ξεχωριστά.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κώστας Γάκης για το έργο, τη συνεργασία του με τους πρωταγωνιστές, τη δύναμη του θεάτρου, αλλά και για όλα εκείνα που κάνουν το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» μια παράσταση που συνεχίζει να συγκινεί.
Από το 2023 μέχρι σήμερα – Ένα ταξίδι που συνεχίζεται
Η παράσταση ξεκίνησε το ταξίδι της το καλοκαίρι του 2023 από την Αθήνα και έκτοτε έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία.
Όπως εξηγεί ο Κώστας Γάκης, αρχικά παρουσιάστηκε για μια μικρότερη περίοδο και στη συνέχεια επέστρεψε με νέα σύνθεση, καθώς υπήρξε αλλαγή στον ρόλο του νεαρού ήρωα.
«Η παράσταση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2023 στην Αθήνα. Έπαιξε για περίπου δύο χρόνια, γιατί είχαμε παίξει αρχικά μια μικρή περίοδο και στη συνέχεια επανήλθε. Φέτος βγαίνει ξανά με καινούργια σύνθεση, καθώς έγινε η αντικατάσταση του Αποστόλη Τότσικα στον από τον Θανάση Πατριαρχέα».
Ο σκηνοθέτης μιλά με ιδιαίτερη χαρά για την ανταπόκριση που έχει γνωρίσει η παράσταση.
«Η ανταπόκριση και η αποδοχή της παράστασης είναι καταπληκτική».
Όπως σημειώνει, η επιτυχία αυτή δεν οφείλεται μόνο στην ιστορία του έργου, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που βρίσκονται πάνω στη σκηνή και καταφέρνουν να δώσουν σάρκα και οστά στους δύο ήρωες.
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου ως κύριος Γκριν – Μια σπουδαία θεατρική στιγμή
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Κώστας Γάκης στον Γιώργο Κωνσταντίνου, έναν καλλιτέχνη που, όπως λέει, αποτελεί έναν ζωντανό μύθο του ελληνικού θεάτρου.
«Ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι ένας ζωντανός μύθος. Είναι 92 χρονών και πραγματικά μας βάζει όλους κάτω. Ακόμη και στην πρόβα λέει “πάμε άλλη μια φορά”. Είναι καταπληκτικό».
Ο σκηνοθέτης αναφέρεται στη βαθιά προσέγγιση του ηθοποιού στον ρόλο του κυρίου Γκριν και στη μοναδική σύνθεση που έχει δημιουργήσει.
«Αυτό που έχει κάνει στη σύνθεση του ρόλου του κυρίου Γκρην ο Κωνσταντίνου είναι κάτι καταπληκτικό».
Όπως αποκαλύπτει, η ερμηνεία του έχει εντυπωσιάσει ακόμη και τον ίδιο τον συγγραφέα του έργου.
«Ο συγγραφέας του θεατρικού έργου, όταν ήρθε και είδε την παράσταση, είπε ότι είναι ένας από τους καλύτερους κυρίους Γκρην που έχει δει. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί το έργο έχει ανέβει σε 50 χώρες».
Για τον Κώστα Γάκη, η παρουσία του Γιώργου Κωνσταντίνου στη σκηνή αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που το κοινό αγκαλιάζει την παράσταση.
«Η ταύτιση του Κωνσταντίνου με τον Γκρην είναι ένα καταπληκτικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Αλλά είναι και η ίδια η ιστορία που κουβαλά αυτός ο άνθρωπος, στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση».
Όπως σημειώνει, η σχέση του μεγάλου ηθοποιού με το κοινό παραμένει μοναδική.
«Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται να τον δουν και μετά περιμένουν ουρές για να τον συναντήσουν».
Ο σκηνοθέτης εξηγεί πως υπάρχουν ορισμένοι ρόλοι που θεωρούνται μεγάλοι θεατρικοί ρόλοι και απαιτούν ηθοποιούς με μεγάλη εμπειρία και βάθος.
«Υπάρχουν κάποια έργα, όπως ο “Βασιλιάς Ληρ”, ο “Αρχιμάστορας Σόλνες” και το “Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην”, που είναι γραμμένα για μεγάλους ρολίστες. Όταν λοιπόν έχεις να κάνεις με έναν τέτοιο ρόλο και σου λέει ναι ένας άνθρωπος όπως ο Κωνσταντίνου, είναι πραγματικά ευτυχία».
Η επιλογή του Γιώργου Κωνσταντίνου
Η επιλογή του Γιώργου Κωνσταντίνου για τον ρόλο του κυρίου Γκρην, όπως αποκαλύπτει ο Κώστας Γάκης, ήταν σχεδόν αυθόρμητη.
«Εγώ, όταν διάβασα το έργο, χωρίς δεύτερη σκέψη είπα: “Αυτό είναι γραμμένο για τον Κωνσταντίνου”».
Ο σκηνοθέτης θυμάται πως την επόμενη ημέρα επικοινώνησε με τον μεγάλο ηθοποιό.
«Τον πήρα τηλέφωνο και μόλις του είπα “έχω μια σκέψη, μήπως κάνετε το Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην;”, πριν καν ολοκληρώσω τη φράση μου, μου απάντησε: “Ναι, αυτόν τον ρόλο θέλω να τον κάνω πολλά χρόνια”».
Για τον Κώστα Γάκη, αυτή η συνάντηση ήταν σαν μια φυσική εξέλιξη.
«Ήταν σαν να ήταν έτοιμος από καιρό, όπως λέει και το ποίημα».
Ο Θανάσης Πατριαρχέας και η νέα ματιά στον ρόλο
Σημαντικό κομμάτι της φετινής ανανεωμένης σύνθεσης της παράστασης αποτελεί η παρουσία του Θανάση Πατριαρχέα στον ρόλο του νεαρού άνδρα που συναντά τον κύριο Γκριν και σταδιακά αλλάζει τη ζωή του.
Ο Κώστας Γάκης μιλά με ιδιαίτερη εκτίμηση για τη συνεργασία του με τον ηθοποιό, τον οποίο γνώριζε μέσα από τη δουλειά του, αλλά επιθυμούσε να συναντήσει και καλλιτεχνικά επί σκηνής.
«Φέτος είχα την τύχη να δουλέψω με τον Θανάση. Τον γνώριζα σαν ηθοποιό και ήθελα και εγώ να δουλέψω μαζί του».
Όπως εξηγεί, η συνύπαρξη του Γιώργου Κωνσταντίνου και του Θανάση Πατριαρχέα είχε ήδη ένα σημαντικό υπόβαθρο, καθώς οι δύο ηθοποιοί είχαν συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν.
«Οι δύο τους είχαν ξαναδουλέψει σε κάποια άλλη περίοδο, οπότε υπήρχε ήδη μια συμπάθεια μεταξύ τους και μια αμοιβαία καλλιτεχνική αποδοχή».
Ο σκηνοθέτης αναφέρεται στη δυναμική που δημιουργήθηκε μέσα από τη νέα αυτή συνάντηση δύο διαφορετικών γενεών του θεάτρου.
«Ο Θανάσης φέρνει κάτι εντελώς διαφορετικό στον ρόλο. Μπήκε πάρα πολύ δυναμικά στη διαδικασία της αντικατάστασης. Βρήκαμε εντελώς καινούργια πράγματα, έφερε τον δικό του κόσμο».
Για τον Κώστα Γάκη, ένα από τα στοιχεία που κάνουν ξεχωριστή τη φετινή παράσταση είναι ακριβώς αυτή η συνάντηση δύο διαφορετικών καλλιτεχνικών γενεών.
«Είναι και οι δύο άνθρωποι του θεάτρου τέχνης. Ένας από τους παλαιότερους και ένας πολύ νεότερος. Αυτή η συνάντηση έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά».
Αναφερόμενος στον ίδιο τον Θανάση Πατριαρχέα, ο σκηνοθέτης τονίζει πως τον εντυπωσίασε η εσωτερική δουλειά που έκανε για να προσεγγίσει έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο.
«Εγώ τον είχα περισσότερο μέσα από την τηλεοπτική του παρουσία, όπου μου έβγαζε κάτι πιο δυναμικό, πιο μπρουτάλ. Εδώ όμως έχει να αντιμετωπίσει έναν ρόλο ενός νεαρού ομοφυλόφιλου ανθρώπου, ο οποίος κρύβει τη σεξουαλική του ταυτότητα».
Ο Κώστας Γάκης αναφέρει πως αρχικά είχε την απορία για το πώς ένας ηθοποιός με αυτή την εξωτερική ενέργεια θα μπορούσε να αποδώσει τις πιο λεπτές και ευαίσθητες πλευρές του χαρακτήρα.
«Σκεφτόμουν πώς αυτό το σκαρί, που είναι ένα παλικάρι πιο δυναμικό, θα βγάλει αυτές τις πιο λεπτές ποιότητες που απαιτεί ο ρόλος. Και είναι καταπληκτικό το πόση έρευνα έχει κάνει και πόσο έχει βουτήξει στην καρδιά του ρόλου».
Δύο μοναξιές που συναντιούνται και δημιουργούν μια γέφυρα
Στην καρδιά του έργου του Τζεφ Μπάρον βρίσκεται η ανθρώπινη σχέση. Η συνάντηση δύο ανθρώπων που αρχικά φαίνονται εντελώς διαφορετικοί, αλλά τελικά ανακαλύπτουν πως έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα πίστευαν.
Ο Κώστας Γάκης περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο τη δύναμη αυτής της ιστορίας.
«Το έργο μιλά πραγματικά για κάποια μορφή διαφορετικότητας και για κάποια μορφή μοναξιάς. Ουσιαστικά είναι δύο μοναξιές που συναντιούνται με έναν πολύ μικτό τρόπο, κωμικό και δραματικό».
Όπως σημειώνει, η εναλλαγή συναισθημάτων είναι ένα από τα μεγάλα στοιχεία της παράστασης.
«Στη μία σκηνή γελάς και στην άλλη κλαις».
Η πορεία των δύο ηρώων είναι μια πορεία αλλαγής. Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος με βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και ένας νεότερος άνθρωπος που προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο συναντιούνται και τελικά καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα όρια που τους χωρίζουν.
«Στο τέλος του έργου αυτοί οι άνθρωποι καταφέρνουν να γεννήσουν μια γέφυρα μεταξύ τους και να σπάσουν τη μοναξιά. Γίνονται ουσιαστικά συγγενείς και φίλοι».
Ένα έργο που μιλά για την αποδοχή και την ενσυναίσθηση
Ο Κώστας Γάκης υπογραμμίζει πως η μεγάλη δύναμη του έργου είναι ότι δεν περιορίζεται μόνο στην αποδοχή της διαφορετικότητας, αλλά πηγαίνει βαθύτερα: στη δυνατότητα του ανθρώπου να αλλάζει.
«Δεν είναι μόνο θέμα αποδοχής. Είναι και το πόσο ο καθένας από εμάς μπορεί να χτυπήσει στο κέντρο ένα κομμάτι πάγου που έχει μέσα στην καρδιά του και να το σπάσει».
Για τον σκηνοθέτη, η ουσία είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να περάσει από τις εύκολες βεβαιότητες στην πραγματική συνάντηση με τον άλλον.
«Να περάσει από τις επιφανειακές του βεβαιότητες σε πράγματα για τα οποία δεν ήταν τόσο σίγουρος και να ρισκάρει ώστε να μπει στον κόσμο του άλλου».
Όπως εξηγεί, το έργο μιλά περισσότερο για την αλληλοπεριχώρηση, για την προσπάθεια να καταλάβουμε τον άλλον άνθρωπο.
«Μιλά για την ενσυναίσθηση. Για το να περάσουμε στον κόσμο του άλλου».
Η ανταπόκριση του κοινού και οι προσωπικές ιστορίες των θεατών
Η αποδοχή της παράστασης από το κοινό αποτελεί για τον Κώστα Γάκη ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της επιτυχίας της.
Όπως λέει, πολλές φορές οι θεατές φεύγουν από την αίθουσα έχοντας αναγνωρίσει κομμάτια της δικής τους ζωής.
«Ήταν πολύ παρηγορητικό να ακούμε ανθρώπους να μας λένε ότι συνάντησαν κάποιον δικό τους. Ότι τους θύμισε τον πατέρα τους, τον παππού τους, ή μια δυσκολία στη δική τους αποδοχή».
Αυτές οι αντιδράσεις, όπως αναφέρει, ήρθαν τόσο από το κοινό της Αθήνας όσο και από τις περιοχές όπου ταξίδεψε η παράσταση.
«Μας το είπαν πάρα πολλοί άνθρωποι, και στην Αθήνα και στην επαρχία».
«Ένα έργο τέχνης πρέπει να γεννά ερωτήματα και μικρές ανησυχίες. Είναι καλό να τα βάζουμε και αυτά στην κουβέντα».
Η αυτοβιογραφική διάσταση του έργου και η δύναμη της αλλαγής
Ο Κώστας Γάκης αναφέρεται και στην ιδιαίτερη σχέση του έργου του Τζεφ Μπάρον με την προσωπική εμπειρία του ίδιου του συγγραφέα.
Όπως εξηγεί, το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία, καθώς ο συγγραφέας ουσιαστικά αφηγείται μια ιστορία που συνδέεται με τη δική του ζωή, τη σχέση του με τον πατέρα του, αλλά και με ζητήματα ταυτότητας και αποδοχής.
«Είναι ένα αυτοβιογραφικό έργο. Ο ίδιος ο συγγραφέας είναι σαν να αφηγείται την ίδια του τη ζωή, τη σχέση με τον πατέρα του και το κομμάτι της εβραϊκής ταυτότητας που εκφράζεται πολύ έντονα».
Όπως σημειώνει, το έργο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον γιατί δεν χαρίζεται στους χαρακτήρες του. Ακόμη και ο κύριος Γκρην, ένας άνθρωπος με πολλές προκαταλήψεις και σκληρές αντιλήψεις, παρουσιάζεται μέσα από μια βαθιά ανθρώπινη ματιά.
«Είναι πολύ αυτοκριτικό σε σχέση με το πόσο αρτηριοσκληρωτικός μπορεί να είναι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος και πόσο δύσκολα μπορεί να δεχτεί κάποιον που δεν είναι όπως εκείνος».
Η μεγάλη δύναμη της ιστορίας, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, βρίσκεται στο γεγονός ότι η αλλαγή δεν έρχεται απότομα, αλλά μέσα από μια καθημερινή διαδικασία επικοινωνίας.
«Σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, Πέμπτη την Πέμπτη, όπως λέει και το έργο, λειαίνονται οι γωνίες, αλλάζουν οι άνθρωποι και έρχεται ένα πάρα πολύ τρυφερό τέλος».
Για τον Κώστα Γάκη, αυτή είναι και η βαθύτερη απάντηση που δίνει το έργο στην εποχή μας.
«Το αντίδοτο αυτής της εποχής της σκληρότητας είναι η τρυφερότητα. Είναι η ανθρώπινη ζεστασιά και είναι η γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους».
Το θέατρο και το κοινό – Έχει χαθεί άραγε το ποιοτικό κριτήριο;
Ο Κώστας Γάκης μιλά ακόμη για τη σχέση του θεάτρου με το κοινό και για το ερώτημα αν σήμερα έχει αλλοιωθεί η αισθητική κρίση των θεατών.
Όπως εξηγεί, το θέατρο δεν μπορεί να απομακρύνεται από τον άνθρωπο και να γίνεται μια κλειστή διαδικασία που αφορά μόνο λίγους.
«Πόσο μια παράσταση μπορεί να την καταλάβει ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει και πόσο εμείς ως θεατρίνοι πρέπει να φτιάχνουμε μια παράσταση τόσο δυσνόητη ώστε άνθρωποι που μπορεί να μην έχουν σπουδάσει ή να είναι πιο λαϊκοί να μην μπορούν να την καταλάβουν;»
Για τον ίδιο, η πραγματική επιτυχία μιας παράστασης βρίσκεται στην ανθρώπινη σύνδεση.
«Αν έρθει ένας άνθρωπος στην Ηγουμενίτσα, στην Πάτρα, στην Αθήνα ή στα Γιάννενα και δει την παράσταση, θέλω να δει ανθρώπους που αναγνωρίζει».
Το ζητούμενο, όπως λέει, είναι ο θεατής να μπορεί να καταλάβει τη σχέση, να συγκινηθεί, να γελάσει, να προβληματιστεί.
«Να βλέπει ανθρώπους αναγνωρίσιμους από τη ζωή του. Εκεί είναι για μένα η επιτυχία μιας παράστασης».
Ο σκηνοθέτης δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον του θεάτρου.
«Θεωρώ ότι το θέατρο είναι πάντα πολύ κοντά στον άνθρωπο και ο άνθρωπος προχωράει».
Η τέχνη ως τρόπος ζωής
Μιλώντας για τη δική του πορεία, ο Κώστας Γάκης περιγράφει τη σχέση του με το θέατρο, τη μουσική και τη δημιουργία όχι ως επάγγελμα, αλλά ως τρόπο ζωής.
«Η χαρά μου είναι να βρίσκομαι πάνω σε μια σκηνή, να βρίσκομαι ως μουσικός και να γράφω μουσική τη νύχτα για το καινούργιο θεατρικό έργο που σκηνοθετώ».
Όπως λέει, δεν έχει αισθανθεί συχνά την ανάγκη να εγκαταλείψει τον χώρο της τέχνης.
«Δεν έχω μπει πολύ συχνά σε αυτό το δίλημμα, μήπως το παρατήσω, γιατί αισθάνομαι ότι δεν δουλεύω. Αισθάνομαι ότι απολαμβάνω».
Ο ίδιος αναφέρεται στη γνωστή ρήση του Κομφούκιου, σύμφωνα με την οποία όταν κάποιος επιλέξει ένα επάγγελμα που αγαπά, δεν αισθάνεται ότι εργάζεται.
«Κάπως έτσι νιώθω».
Για τον Κώστα Γάκη, η μεγαλύτερη χαρά βρίσκεται στη δημιουργία μιας ομάδας ανθρώπων που μοιράζονται το ίδιο πάθος.
«Νιώθω πολύ τυχερός που έχουμε ασχοληθεί με αυτόν τον μύθο, που έχουμε στήσει μια ωραία ομάδα νέων ανθρώπων, που γράφουν μουσικές, τραγουδάμε και αυτό θα έχει αποτύπωμα στο κοινό».
Όπως χαρακτηριστικά λέει, οι θεατρικές παραστάσεις μπορούν να αποτελέσουν μικρές πράξεις αλλαγής.
«Αυτές οι μικρές πράξεις καλοσύνης που είναι οι θεατρικές παραστάσεις είναι ένας τρόπος να αλλάζει ο κόσμος. Αν αλλάζει, είναι αυτές οι μικρές ρωγμές στο τσιμέντο».
Οι άνθρωποι που αφήνουν αποτύπωμα στον πολιτισμό
Με αφορμή την απώλεια σημαντικών ανθρώπων του θεάτρου, ο Κώστας Γάκης μιλά για την παρακαταθήκη μεγάλων καλλιτεχνών και για το αν υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που μπορούν να αφήσουν αντίστοιχο αποτύπωμα.
Αναφερόμενος στη Μάρω Κοντού, αλλά και στον Γιώργο Κωνσταντίνου, τονίζει πως κάθε εποχή γεννά τους δικούς της ανθρώπους.
«Κάθε γενιά και κάθε εποχή γεννά μια καινούργια αυθεντικότητα, μια καινούργια πρόταση και μια καινούργια καλλιτεχνική αισθητική».
Όπως εξηγεί, η ιστορία έχει δείξει πως κάποιοι άνθρωποι αντέχουν στον χρόνο όχι μόνο για το έργο τους, αλλά και για το ήθος που άφησαν.
«Άνθρωποι όπως η Μάρω Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου έδωσαν ένα παράδειγμα ήθους».
Παράλληλα, επισημαίνει πως κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος.
«Ο άνθρωπος είναι μια αντιφατική προσωπικότητα. Δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιος έφτασε στα 90 χρόνια αγιοποιείται».
Όμως, όπως λέει, αυτό που τελικά μένει είναι η πολιτιστική κληρονομιά που αφήνει κάποιος.
«Ο Χορν, ο Χατζιδάκις μπορεί να είχαν κάνει λάθη στη ζωή τους, αλλά αυτό που έδωσαν είναι ανεκτίμητο. Έχουν αφήσει σφραγίδα ήθους και πολιτισμού σε αυτόν τον τόπο».
Η ιδιαίτερη σχέση του Κώστα Γάκη με την Πάτρα
Κλείνοντας τη συζήτηση, ο Κώστας Γάκης αναφέρεται στη σχέση του με την Πάτρα, μια πόλη που έχει επισκεφθεί πολλές φορές μέσα από παραστάσεις, σεμινάρια και καλλιτεχνικές δράσεις.
«Αγαπώ πολύ την Πάτρα».
Όπως σημειώνει, η πόλη διαθέτει μια ιδιαίτερη θεατρική κίνηση και ανθρώπους που επιμένουν δημιουργικά.
«Υπάρχει η δραματική σχολή, υπάρχει μια θεατρική ζωή και πραγματικά συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στις στιγμές που έζησε μέσα από τα σεμινάρια και τις συναντήσεις με ανθρώπους της πόλης.
«Θυμάμαι με μεγάλη χαρά τις στιγμές μετά τα σεμινάρια, όταν καθόμασταν έξω και υπήρχε μια καλλιτεχνική συναναστροφή».
Μάλιστα, κρατά στη μνήμη του την εικόνα της πόλης και της φύσης γύρω από αυτή.
«Αγναντεύαμε τα δύο βουνά απέναντι, τη Βαράσοβα και την Παλιοβούνα. Είναι κάτι που θυμάμαι και έχω ένα πολύ ωραίο συναίσθημα για την Πάτρα».
Η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» συνεχίζει το ταξίδι της, αποδεικνύοντας πως το θέατρο, όταν μιλά με ειλικρίνεια για τον άνθρωπο, μπορεί να ξεπερνά τη σκηνή και να γίνεται μια βαθιά προσωπική εμπειρία για κάθε θεατή.
Γιατί τελικά, όπως αποδεικνύει η ιστορία του κυρίου Γκρην, εκείνο που μένει είναι η ανάγκη όλων μας για μια γέφυρα: μια γέφυρα επικοινωνίας, κατανόησης και ανθρωπιάς.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
