Νίκος Νικολόπουλος – Μετά το 16ο Συνέδριο:
Το 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν έκλεισε απλώς μια εσωκομματική διαδικασία. Άνοιξε, αντιθέτως, μια νέα πολιτική περίοδο. Μια περίοδο ρήξης, αναδιάταξης και εθνικής ευθύνης.
Σε μια εποχή όπου η Ευρώπη τρίζει γεωπολιτικά, η Ανατολική Μεσόγειος φλέγεται, η Τουρκία αμφισβητεί καθημερινά κυριαρχικά δικαιώματα και η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά από ακρίβεια, ανασφάλεια και θεσμική κόπωση, το κυβερνών κόμμα εμφανίστηκε στο συνέδριό του χωρίς ψυχή, χωρίς ιδεολογικό βάθος και χωρίς εθνικό όραμα.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για Αχαΐα
Το συνέδριο αυτό αποκάλυψε το πολιτικό κενό της μεταλλαγμένης Νέας Δημοκρατίας. Δεν ήταν συνέδριο παράταξης. Ήταν σκηνικό εξουσίας. Δεν ήταν δημοκρατική ζύμωση. Ήταν επικοινωνιακή παράσταση.
Η ιστορική απουσία του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά δεν ήταν λεπτομέρεια. Ήταν πολιτικό μήνυμα. Δεν απουσίασαν απλώς δύο πρώην πρωθυπουργοί. Απουσίασε η ιστορική ψυχή της παράταξης. Απουσίασε ο κοινωνικός καραμανλισμός, η λαϊκή δεξιά, η πατριωτική κεντροδεξιά.
Η Νέα Δημοκρατία που ιδρύθηκε το 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή δεν ήταν κόμμα marketing. Ήταν πολιτική παράταξη με εσωτερική δημοκρατία, κοινωνικές ρίζες, εθνικό προσανατολισμό και ιδεολογική ταυτότητα. Τα συνέδριά της δεν ήταν social media events. Ήταν χώροι διαλόγου, σύγκρουσης ιδεών και αγωνίας για την πορεία της χώρας.
Σήμερα η πολιτική έχει αντικατασταθεί από το communication management. Η ιδεολογία από την εικόνα. Η κοινωνική αναφορά από τους digital strategists. Η παράταξη από τον μηχανισμό.
Η σημερινή ΝΔ δεν θυμίζει τη μεγάλη λαϊκή πατριωτική κεντροδεξιά του Καραμανλή. Μοιάζει με υβριδικό ακροκεντρώο μόρφωμα εξουσίας, χωρίς κοινωνικό βάθος και χωρίς εθνική πυξίδα.
Ο Καραμανλισμός δεν ήταν διαχειριστική τεχνική. Ήταν πολιτική αντίληψη. Ήταν κράτος με θεσμική σοβαρότητα. Ήταν κοινωνική συνοχή. Ήταν εθνική αξιοπρέπεια. Ήταν ευρωπαϊκός προσανατολισμός χωρίς εθνική υποτέλεια.
Αν χρησιμοποιήσουμε το αριστοτελικό σχήμα, η Νέα Δημοκρατία έχει διατηρήσει το σώμα, αλλά έχει χάσει την ψυχή. Όπως το τσεκούρι που χάνει την ικανότητα να κόβει και παραμένει τσεκούρι μόνο κατ’ όνομα, έτσι και η σημερινή ΝΔ διατηρεί το όνομα, τα γραφεία, τους μηχανισμούς και την κρατική εξουσία, αλλά έχει απολέσει τον σκοπό της.
Το κόμμα κυβερνά. Η παράταξη όμως ασφυκτιά.
Απέναντι σε αυτή την ιδεολογική αποξένωση, ο ρόλος του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά αποκτά νέα πολιτική σημασία. Ο Κώστας Καραμανλής εκφράζει τον κοινωνικό και θεσμικό καραμανλισμό. Ο Αντώνης Σαμαράς εκφράζει την πατριωτική δεξιά και τον κόσμο που δεν θέλει μια Ελλάδα χωρίς ταυτότητα, χωρίς ιστορική μνήμη και χωρίς εθνικό προσανατολισμό.
Η απουσία τους ήταν προειδοποίηση. Ήταν καμπανάκι ιστορικού κινδύνου.
Μετά το συνέδριο, τα νέα πολιτικά δεδομένα είναι σαφή. Η χώρα εισέρχεται σε μεταβατική περίοδο. Τα υπό διαμόρφωση πολιτικά εγχειρήματα γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά, τον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού μπορούν να αναδιατάξουν ριζικά το πολιτικό σκηνικό.
Ιδίως ένα νέο πατριωτικό, δημοκρατικό, λαϊκό κόμμα στον χώρο της κεντροδεξιάς μπορεί να αφαιρέσει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη την πολιτική ηγεμονία και να τον θέσει εκτός πρωθυπουργικής προοπτικής.
Ξεχωριστή αναφορά οφείλει να γίνει στη Μαρία Καρυστιανού. Μια γυναίκα που δεν προήλθε από το πολιτικό σύστημα, αλλά από τον πόνο, την αλήθεια και την αγωνία για δικαιοσύνη. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με επιμέρους πολιτικές επιλογές της, αλλά δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αφύπνισε κοινωνικές συνειδήσεις. Της αξίζει σεβασμός και καλή επιτυχία.
Όλα δείχνουν ότι η επόμενη ημέρα δεν θα είναι μονοκομματική. Η Ελλάδα πιθανότατα θα οδηγηθεί σε ανάγκη κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ειδικού σκοπού, με ευρύτερη πολιτική αποδοχή. Και σε μια τέτοια ιστορική στιγμή, ο Κώστας Καραμανλής παραμένει πρόσωπο κοινής αναφοράς, θεσμικής σοβαρότητας και εθνικής ευθύνης.
Το βασικό ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο το ποιος θα κυβερνήσει. Είναι με ποιες αξίες θα κυβερνηθεί η χώρα.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο γαλάζιο συμβόλαιο αξιοπρέπειας. Μια νέα λαϊκή πατριωτική κεντροδεξιά, που θα ξανασυνδέσει την πολιτική με την κοινωνία, τη δημοκρατία με την εθνική ευθύνη και την εξουσία με την υπηρεσία προς τον λαό.
Οι παρατάξεις δεν ζουν από τους μηχανισμούς. Ζουν από τους ανθρώπους. Ζουν από την ψυχή τους.
Και όταν χάνουν την ψυχή τους, η ιστορία αργά ή γρήγορα γεννά κάτι νέο.
Η ιστορία δεν έχει τελειώσει.
Η Ελλάδα δεν είπε ακόμη την τελευταία της λέξη.
Νίκος Νικολόπουλος
τ. ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
