Την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026, το Αρσάκειο Λύκειο Πατρών (https://www.arsakeio.gr/arsakeio-patras/#likia ) είχε τη χαρά να υποδεχθεί τέσσερις σημαντικούς ποιητές, που συμμετέχουν στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Πάτρας (https://pwpf.gr/) : τη Marianne Catzaras από τη Γαλλία και την Τυνησία, τον Trino Cruz από το Γιβραλτάρ, τον Γιάννη Δούκα από την Ελλάδα και τη Rossella Paolicchi από την Ιταλία.
Η συνάντηση αποτέλεσε μια ξεχωριστή ευκαιρία για τους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου να έρθουν κοντά στη σύγχρονη ποίηση και στους ανθρώπους που τη δημιουργούν. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τους ποιητές, να ακούσουν τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους, να συζητήσουν μαζί τους, αλλά και να απολαύσουν αναγνώσεις ποιημάτων στις διαφορετικές γλώσσες και ποιητικές παραδόσεις που εκπροσωπούσαν οι τέσσερις φιλοξενούμενοι. Η δράση, όμως, δεν περιορίστηκε στην ακρόαση.
Οι μαθητές πέρασαν από τη θέση του αναγνώστη στη θέση του δημιουργού. Χωρίστηκαν σε ομάδες, συνεργάστηκαν, πειραματίστηκαν με τις λέξεις και τις εικόνες και έγραψαν τα δικά τους ποιήματα, αφήνοντας χώρο στη φαντασία, στα συναισθήματα και στη δημιουργικότητά τους. Μέσα από αυτή τη βιωματική εμπειρία, η ποίηση έγινε ένας ζωντανός τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης. Λέξεις, γλώσσες και πολιτισμοί συναντήθηκαν μέσα στη σχολική μας κοινότητα, δημιουργώντας γέφυρες ανάμεσα στους ποιητές και τους μαθητές.
Η έμπνευση πέρασε γρήγορα στους μαθητές, που έδωσαν τη δική τους φωνή στην ποίηση. Εικόνες, μνήμες και συναισθήματα έγιναν στίχοι.
Ενδεικτικά παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από τα ποιήματα των μαθητών.
Η Μελίνα Σρόεντερ και η Αλεξάνδρα Κασπίρη (Α΄Λυκείου) έγραψαν:
«Το καλοκαίρι μοιάζει με νύμφες,
όμορφο σαν το τραγούδι τους,
μα ήταν στην αλήθεια όλο ένα ψέμα,
ένα όνειρο που μας στοιχειώνει τον χειμώνα.»
Η Χριστίνα Παπαχρήστου και η Άννα Τσάκαλη (Α΄Λυκείου) έγραψαν για τη δύναμη της μνήμης:
«Και ενώ ο ήλιος δύει,
η θάλασσα της μνήμης επαναφέρει στιγμές,
σκονισμένες, ξεχασμένες,
μέσα σε γωνιές και χαραμάδες κρυμμένες.»
Από τη Γ΄ Λυκείου, η Σύλια Κοσκινά έδωσε το δικό της μήνυμα:
«Δεν ξεχνώ, αναδημιουργώ.
Δεν μετανιώνω, συνεχίζω.
Δεν μένω στάσιμη. Ζω.»
Η Λάουρα Τσοκανά έγραψε για τον άνθρωπο, τη μνήμη και την πορεία του μέσα στον χρόνο:
«Γράφω για τον άνθρωπο,
τον πόνο, τα πάθη, το ήθος και τη θύμηση.
[…]
Σε παρελθόν επώδυνο,
σε παρόν κρίσιμο
και μέλλον ακαθόριστο
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
