Η 24η Ιουλίου 1974, η επέτειος της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, δεν είναι μια απλή δεξίωση ούτε μια ακόμη κοσμική εκδήλωση του πολιτικού ημερολογίου.
Είναι ημέρα μνήμης, τιμής και σεβασμού.
Είναι η ημέρα που η Ελλάδα ξαναβρήκε τον δρόμο της Δημοκρατίας και των θεσμών.
Κι όμως, κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί, πρώην Πρωθυπουργοί και πρώην Πρόεδροι της Δημοκρατίας επιλέγουν να απουσιάσουν.
Η διαφωνία είναι δικαίωμα.
Η απουσία είναι επιλογή.
Η θεσμική ευθύνη, όμως, δεν μπορεί να είναι… à la carte.
Θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με τόσο μεγάλη θεσμική διαδρομή να τιμούν μια ημέρα που συμβολίζει την επιστροφή της ελευθερίας και της Δημοκρατίας στη χώρα.
Και κάπως έτσι, η γιορτή της Δημοκρατίας αποκτά κάθε χρόνο και το δικό της πολιτικό «απουσιολόγιο»: ποιοι ήταν παρόντες, ποιοι έλαμψαν διά της απουσίας τους και ποιοι προτίμησαν να τιμήσουν τη Δημοκρατία… από απόσταση!
Γιατί η Δημοκρατία δεν είναι προσωπική υπόθεση και δεν ανήκει ούτε στη Δεξιά, ούτε στην Αριστερά, ούτε στο Κέντρο. Είναι η κοινή μας παρακαταθήκη.
Και βέβαια, μένει το μεγάλο ερώτημα: ο Αντώνης Σαμαράς θα εμφανιστεί ή θα μας κρατήσει σε αγωνία μέχρι την τελευταία στιγμή; Η Πυθία, πάντως, σιωπά… «Τι μέλλει γενέσθαι;»
Αλλά υπάρχει και μια άλλη απορία, ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρουσα:
Πόσο εύκολα φοριέται τελικά η στολή του «υπερπατριώτη»;
Γιατί πατριωτισμός δεν είναι μόνο οι μεγάλες κουβέντες, οι κορώνες και οι σημαίες.
Είναι και η προσωπική ευθύνη. Είναι η θυσία.
Είναι η υποχρέωση απέναντι στην πατρίδα.
Κάποιοι από εμάς, όταν ήρθε η ώρα, υπηρετήσαμε κανονικά τη θητεία μας 28 και 30 μήνες. Φυλάξαμε τον Έβρο, με τη λόγχη στο όπλο και τον Τούρκο απέναντί μας. Δεν είχαμε την πολυτέλεια να επιλέξουμε πότε θα υπηρετήσουμε και πότε όχι.
Κάποιοι άλλοι, πάλι, είχαν τη δυνατότητα να «τακτοποιήσουν» διαφορετικά τις υποχρεώσεις τους. Ακόμη και να εξαγοράσουν 21 μήνες θητείας με 21.000 δραχμές. Μόλις 1.000 δραχμές τον μήνα… Καταξοδεύτηκαν, πραγματικά!
Γι’ αυτό και όταν ακούμε σήμερα μεγαλόστομες διακηρύξεις περί πατριωτισμού, ένα ερώτημα παραμένει:
Ο πατριωτισμός μετριέται τελικά με τα λόγια, με τις σημαίες και τις κορώνες ή με τις πράξεις και τις θυσίες;
Το «απουσιολόγιο» μπορεί να καταγράφει ποιοι έλειπαν από τη γιορτή της Δημοκρατίας.
Οι πολίτες, όμως, κρατούν το δικό τους «απουσιολόγιο».
Και η Ιστορία, αυτή δεν ξεχνά κανέναν.
Ούτε τους παρόντες.
Ούτε τους απόντες.
Ούτε εκείνους που θυμούνται την πατρίδα μόνο όταν τους βολεύει.
Ανδρέας Σταματακόπουλος
ΑΚΡΑΤΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
