Η Ελλάδα ξύπνησε και πάλι μέσα στη βαριά, πικρή μυρωδιά της καμένης γης.
Από τον Κιθαιρώνα και το Πόρτο Γερμενό μέχρι τη Φωκίδα, την Κεφαλονιά και την Αιγιάλεια της Αχαΐας, οι φλόγες πέρασαν μέσα από δασικές και αγροτικές εκτάσεις, απείλησαν οικισμούς, προκάλεσαν εκκενώσεις μέσω του 112 και άφησαν πίσω τους καμένες περιουσίες, καλλιέργειες και έναν ακόμη βαθύ προβληματισμό για την επάρκεια της πρόληψης.
Οι εικόνες αυτές δεν αποτελούν ένα ακόμη δραματικό τηλεοπτικό θέμα. Είναι η απόδειξη ότι η χώρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει έναν μόνιμο και προβλέψιμο κίνδυνο σαν να πρόκειται κάθε φορά για ένα απρόβλεπτο γεγονός.
Η πύρινη δοκιμασία των τελευταίων ημερών απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί περισσότερο ως κράτος αντιμετώπισης της καταστροφής παρά ως κράτος πρόληψης. Και αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.
Ας είμαστε απολύτως καθαροί.
Η κλιματική κρίση είναι πραγματική. Οι παρατεταμένοι καύσωνες, η ξηρασία και οι ισχυροί άνεμοι δημιουργούν συνθήκες μέσα στις οποίες μία μικρή εστία μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτο πύρινο μέτωπο.
Όμως η κλιματική κρίση δεν μπορεί να λειτουργεί ως πιστοποιητικό πολιτικής αθωότητας.
Ακριβώς επειδή γνωρίζουμε ότι οι πυρκαγιές θα είναι συχνότερες και πιο βίαιες, το κράτος οφείλει να προετοιμάζεται περισσότερο και όχι να περιορίζεται στη διαχείριση των συνεπειών.
Η κυβέρνηση δεν ευθύνεται επειδή φυσάει.
Ευθύνεται όμως για το αν έχουν καθαριστεί εγκαίρως οι δασικές ζώνες.
Για το αν συντηρούνται οι δασικοί δρόμοι.
Για το αν υπάρχουν λειτουργικές αντιπυρικές ζώνες.
Για το αν οι πυροσβεστικές δυνάμεις διαθέτουν προσωπικό, εξοπλισμό και μέσα πρώτης επέμβασης.
Για το αν η πρόληψη αποτελεί καθημερινή κρατική πολιτική ή μία εποχική άσκηση δημοσίων σχέσεων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυβερνά τη χώρα από το 2019.
Επτά χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να κριθεί μία κυβέρνηση.
Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα έζησε τη Βόρεια Εύβοια, τη Ρόδο, τον Έβρο, τη Δαδιά και τώρα νέες μεγάλες πυρκαγιές στην Αττική, τη Βοιωτία, τη Φωκίδα, την Κεφαλονιά και την Αχαΐα.
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι κάθε πυρκαγιά θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Όταν όμως η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι, η αποτυχία παύει να είναι ατυχία.
Γίνεται πολιτική ευθύνη.
Η κυβέρνηση προβάλλει το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ» ως τη μεγάλη μεταρρύθμιση της Πολιτικής Προστασίας.
Πρόκειται ασφαλώς για μία σημαντική επένδυση.
Όμως ο μεγαλύτερος όγκος του νέου εξοπλισμού θα παραδοθεί σταδιακά μέχρι το 2030.
Το εύλογο ερώτημα είναι απλό:
Ποιο είναι το μεταβατικό σχέδιο μέχρι τότε;
Πώς καλύπτονται σήμερα τα επιχειρησιακά κενά;
Πώς προστατεύονται σήμερα τα ελληνικά δάση;
Η πολιτική δεν κρίνεται από τις εξαγγελίες.
Κρίνεται από το αποτέλεσμα.
Η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στα εναέρια μέσα.
Τα Canadair δεν μπορούν να αποτελούν το μοναδικό σχέδιο πυροπροστασίας μιας χώρας.
Η πραγματική μάχη κερδίζεται μήνες πριν.
Με καθαρισμούς.
Με συντήρηση των δασικών δρόμων.
Με αντιπυρικές ζώνες.
Με επιτήρηση.
Με εκπαίδευση.
Με ισχυρές επίγειες δυνάμεις.
Με μόνιμη παρουσία μέσα στο δάσος.
Οι πυροσβέστες δεν είναι αναλώσιμοι.
Οι άνθρωποι που κάθε καλοκαίρι μπαίνουν μέσα στις φλόγες αξίζουν κάτι περισσότερο από χειροκροτήματα και συλλυπητήριες δηλώσεις όταν συμβεί το κακό.
Αξίζουν επαρκή στελέχωση.
Αξίζουν σύγχρονο εξοπλισμό.
Αξίζουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας.
Αξίζουν ένα κράτος που θα τους προστατεύει όσο εκείνοι προστατεύουν εμάς.
Το 112 έχει αποδειχθεί πολύτιμο εργαλείο.
Σώζει ζωές.
Δεν σβήνει όμως φωτιές.
Η εκκένωση αποτελεί το τελευταίο στάδιο μιας αποτυχίας πρόληψης και όχι την ολοκληρωμένη πολιτική πυροπροστασίας μιας χώρας.
Η Ελλάδα χρειάζεται μία νέα εθνική στρατηγική.
Ένα μόνιμο Σώμα Δασοπροστασίας.
Σταθερή χρηματοδότηση των δήμων με αντικειμενικά κριτήρια.
Πολυετές πρόγραμμα αντιπυρικών ζωνών.
Αναβάθμιση του επίγειου στόλου.
Μόνιμη αξιοποίηση των έμπειρων εποχικών πυροσβεστών.
Δημόσιο απολογισμό μετά από κάθε μεγάλη πυρκαγιά.
Όχι για να αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους.
Αλλά για να διορθώνουμε τα λάθη πριν επαναληφθούν.
Η προστασία της φύσης δεν είναι ιδεολογικό σύνθημα.
Είναι πράξη ευθύνης απέναντι στις επόμενες γενιές.
Για τη χριστιανοδημοκρατική αντίληψη, ο άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτήτης της δημιουργίας.
Είναι διαχειριστής της.
Οφείλει να την παραδώσει ακέραιη στα παιδιά του.
Κύριε Πρωθυπουργέ,
η πολιτική ευθύνη δεν σημαίνει ότι εσείς ανάψατε τη φωτιά.
Σημαίνει ότι λογοδοτείτε για την κατάσταση του κρατικού μηχανισμού.
Για την πρόληψη.
Για τις υποδομές.
Για τις ελλείψεις.
Για τον συντονισμό.
Για την αποτελεσματικότητα των πολιτικών που εφαρμόσατε επί επτά χρόνια.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη μία τελετουργία καταστροφής.
Δεν αντέχει κάθε καλοκαίρι να μετρά στάχτες και κάθε χειμώνα να ξεχνά.
Χρειάζεται κράτος πρόληψης.
Κράτος παρουσίας.
Κράτος ευθύνης.
Η πρόληψη δεν αρχίζει όταν φαίνεται ο καπνός.
Δεν αρχίζει όταν απογειώνεται το πρώτο αεροπλάνο.
Δεν αρχίζει όταν ηχεί το 112.
Αρχίζει μήνες και χρόνια πριν.
Γιατί όταν το κράτος δεν προλαμβάνει, η φωτιά δεν καίει μόνο δέντρα.
Καίει σπίτια.
Καίει περιουσίες.
Καίει ανθρώπινους κόπους.
Καίει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Και στο τέλος καίει και την αξιοπιστία εκείνων που κυβερνούν.
Του Νίκου Ι. Νικολόπουλου
Προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
