Παρασκευή βράδυ παρευρέθηκα στην 23 Έκθεση Agrexa στην Χαλανδρίτσα
Επί 23 χρόνια η Έκθεση Αγροτικών (και όχι μόνο) προϊόντων έχει γίνει θεσμός.
Καταρχάς, συγχαρητήρια στον δήμαρχο Θεόδωρο Μπαρή και τους ανθρώπους του Δήμου, του Πολιτιστικού Συλλόγου, αλλά και στους παραγωγούς και τους επαγγελματίες για την άψογη διοργάνωση και για την προβολή του πλούτου, του μόχθου, της ανθεκτικότητας και της επινοητικότητας των ανθρώπων μιας δύσκολης, ορεινής περιοχής.
Δεν θα γράψω εδώ τα βαρύγδουπα για τη σπουδαιότητα του πρωτογενούς τομέα, για την ανάγκη στήριξης της υπαίθρου κλπ. Θα γράψω για τα “μικρά πράγματα ” που κρατάνε όρθιο έναν τόπο, για τους ανθρώπους που μοχθούν μια ζωή για το αυτονόητο.
Την περιοχή Ερυμάνθου την γνωρίζω από μικρό παιδί. Τα χωριά, τους ανθρώπους, τον κόπο τους, αλλά και την αδιαφορία του μεγάλου κόσμου για τα μικρά πράγματα.
Αγροτικοί, τοπικοί δρόμοι. Αυτοί οι δρόμοι που διευκολύνουν τη δύσκολη πραγματικότητα του βουνού, που δημιουργούν κοινότητα χωριών, που συνδέουν τα απομονωμένα χωριά με τις πιο κεντρικές αρτηρίες και βεβαίως επιτρέπουν στους γεωργούς και κτηνοτρόφους να πουλάνε τα προϊόντα τους σε αξιοπρεπείς τιμές στους εμπόρους και όχι σε τιμές πείνας λόγω απομόνωσης.
Σεπτέμβριος 2015, πάλι στην Έκθεση Χαλανδρίτσας. Έθεσα δημοσίως ένα αίτημα 40 χρόνων (40 μάλιστα) ενός χωριού που ήθελε ένα δρόμο 10 χιλιομέτρων προκειμένου να συνδέεται με τον κύριο δρόμο προς Καλάβρυτα. Οι άνθρωποι υποχρεώνονταν να κάνουν έναν τεράστιο γύρο μέσα στα βουνά για να συναντήσουν τον κεντρικό δρόμο. Το γάλα, τυρί κλπ που παρήγαγε το χωριό πουλούνταν σε εξευτελιστικές τιμές γιατί οι έμποροι χρησιμοποιούσαν ως πρόσχημα τη δυσκολία προσέγγισης. Η αντίδραση “μεγάλων” παραγόντων ήταν άμεση. Και κατ’ ιδίαν η συμβουλή: με έναν τέτοιο δρόμο θα σε ψηφίσουν 10 άνθρωποι, ενώ ένας δρόμος για Μοναστήρι θα σου φέρει 100ντάδες ψήφους.
Φέτος άκουσα πάλι για δρόμο προς ένα Μοναστήρι, για έναν άλλο που επιτέλους έγινε μετά από 15 χρόνια. Και πάλι καλά, για τον άλλον χρειάστηκαν 40 χρόνια!!! Να γίνουν και οι δρόμοι για τα Μοναστήρια, αλλά οι δρόμοι από και προς τα χωριά έπρεπε να είναι άμεσης προτεραιότητας εδώ και πολλά χρόνια.
Τα “μικρά πράγματα ” δεν φέρνουν ψήφους, αλλά αδειάζουν την ύπαιθρο. Και όσο και να προσπαθεί ο δήμαρχος και οι άνθρωποι, ο τόπος θα αδειάζει, θα ερημώνει.
Για τα “μικρά πράγματα ” να μιλάμε καμιά φορά. Αν δεν μιλήσουμε εμείς του “μεγάλου κόσμου “, πώς θα ακουστεί η φωνή αυτού του κόσμου;
Υ. Γ. Θα ήθελα να ακούσω στη ΔΕΘ φέτος για τις Τράπεζες που πρέπει να έχουν υποκαταστήματα στην ύπαιθρο, για τα ΕΛΤΑ, για τις δημόσιες υπηρεσίες, για τα σχολεία. Η ύπαιθρος δεν είναι “νοσταλγία μιας κάποτε Ελλάδας “. Είναι Ελλάδα σήμερα.
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
