Από το όνειρο μιας σύγχρονης μαρίνας στο ενδεχόμενο ενός «νεκροταφείου» σκαφών λίγα μέτρα από τον πολύτιμο υδροβιότοπο
Είναι εκείνες οι φορές που μια πόλη καλείται να αποφασίσει ποιο μέλλον θέλει. Και άλλες πάλι κατά τις οποίες μια απόφαση μπορεί να καθορίσει για πάντα την εικόνα και τη φυσιογνωμία ενός ολόκληρου τόπου.
Το Αίγιο φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά
σε μια τέτοια κρίσιμη καμπή.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, εξετάζεται η δημιουργία μουράγιου σε τμήμα της παραλιακής ζώνης. Μια πληροφορία που, εάν επιβεβαιωθεί στην τελική της μορφή, δεν μπορεί παρά να προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη χωροθέτηση, τη σκοπιμότητα και κυρίως για τις περιβαλλοντικές συνέπειες μιας τέτοιας παρέμβασης.
Γιατί δεν μιλάμε για έναν οποιονδήποτε χώρο.Βρισκόμαστε στην ευρύτερη περιοχή της Αλυκής, ενός ιδιαίτερου φυσικού τοπίου που αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της Αιγιάλειας. Ένας τόπος όπου η φύση έχει δημιουργήσει τη δική της ισορροπία, φιλοξενώντας ζωή, σπάνια είδη πτηνών και διατηρώντας έναν χαρακτήρα που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα τεχνικό έργο.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το παράδοξο. Την ώρα που το Αίγιο θα μπορούσε να συζητά για μια σύγχρονη τουριστική ανάπτυξη, για την αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου με όρους ποιότητας και για την προοπτική μιας μαρίνας υψηλών προδιαγραφών που θα μπορούσε να προσελκύσει σκάφη και επισκέπτες με σημαντική οικονομική δυναμική για την περιοχή, εμφανίζεται στο προσκήνιο η προοπτική μιας πολύ διαφορετικής χρήσης.
Αν είναι δυνατόν; Από τη μαρίνα των mega yachts να καταλήξουμε σε ένα «νεκροταφείο» καραβιών; Αυτό δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ζήτημα. Δεν αφορά μόνο το πώς θα φαίνεται η ακτογραμμή. Αφορά το τι είδους ανάπτυξη επιλέγουμε και ποιο περιβάλλον είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Γι αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή για κάθε παρέμβαση που μπορεί να επηρεάσει την οικολογική ισορροπία της περιοχής.
Δεν μπορεί στο όνομα της ανάπτυξης να θεωρείται αυτονόητο ότι η θάλασσα, η ακτογραμμή και το φυσικό τοπίο είναι διαθέσιμα για οποιαδήποτε χρήση. Η ανάπτυξη δεν υπολογίζεται σε κυβικά μέτρα τσιμέντου, εγκαταστάσεις και θέσεις ελλιμενισμού. Πρωτίστως φαίνεται στην ικανότητα ενός τόπου να προστατεύει αυτό που τον κάνει μοναδικό. Και το Αίγιο έχει κάτι που πολλές περιοχές θα ήθελαν να διαθέτουν, έναν ιδιαίτερο φυσικό και πολιτιστικό πλούτο, δίπλα σε μια θάλασσα που θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικό μοχλό εξωστρέφειας.
Η τοπική κοινωνία δικαιούται απαντήσεις. Πού ακριβώς σχεδιάζεται η συγκεκριμένη εγκατάσταση; Ποια θα είναι η έκτασή της; Πόσο κοντά θα βρίσκεται στον υδροβιότοπο; Τι προβλέπουν οι περιβαλλοντικές μελέτες; Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στο οικοσύστημα και στο τοπίο; Ποια μέτρα προστασίας προβλέπονται; Και πάνω απ’ όλα Γιατί να επιλεγεί αυτή η λύση;
Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν υπάρχει συζήτηση για τη δυνατότητα δημιουργίας μιας σύγχρονης μαρίνας που θα μπορούσε να δώσει διαφορετική προοπτική στην περιοχή. Και όταν ένας υδροβιότοπος βρίσκεται τόσο κοντά σε μια προτεινόμενη παρέμβαση, δεν χωρούν επιπολαιότητες. Φτάνει πια με τις πρακτικές του «πάμε… και βλέπουμε στην πορεία». Οι αποφάσεις που θα παρθούν τώρα θα αφήσουν πίσω τους μη αναστρέψιμες συνέπειες. Και ασφαλώς είναι ανόητος όποιος σκέπτεται πως η προστασία του περιβάλλοντος είναι πολυτέλεια.
Η ακτογραμμή και κατ’ επέκταση η παραλιακή ζώνη μέχρι την Αλυκή είναι μέρος της ταυτότητας του Αιγίου.
Είναι το τοπίο που έμαθαν οι παλαιότεροι και δικαιούνται να γνωρίσουν οι νεότεροι. Κομμάτι της περιοχής που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια απλή έκταση προς εκμετάλλευση. Αν μια παρέμβαση προχωρήσει χωρίς τον απαραίτητο σεβασμό στο οικοσύστημα, τότε το τίμημα δεν θα είναι μόνο περιβαλλοντικό. Θα είναι και πολιτισμικό, αισθητικό, τουριστικό.
Αλήθεια έχει σκεφτεί κανείς ποιος επισκέπτης θα έρθει για να θαυμάσει ένα τοπίο που εμείς οι ίδιοι έχουμε προηγουμένως υποβαθμίσει; Ποια τουριστική ανάπτυξη μπορεί να στηριχθεί στην απώλεια του φυσικού πλεονεκτήματος της περιοχής; Και ποια πόλη θέλει να κοιτάζει μετά από χρόνια πίσω και να αναρωτιέται γιατί δεν προστάτευσε αυτό που είχε;
Το Αίγιο βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια επιλογή που ξεπερνά κατά πολύ ένα λιμενικό έργο και οφείλουμε όλοι μαζί να αποφασίσουμε. Θέλουμε ένα παραλιακό μέτωπο ζωντανό, σύγχρονο, ελκυστικό και περιβαλλοντικά προστατευμένο; Ή θέλουμε μια ακτογραμμή όπου κάθε διαθέσιμο σημείο θα μετατρέπεται σε χώρο για μια ακόμη εγκατάσταση; Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί πίσω από κλειστές πόρτες, ούτε με κατεβασμένα τα τηλέφωνα. Χρειάζεται ενημέρωση, διαφάνεια, επιστημονική τεκμηρίωση και δημόσια συζήτηση.
Πριν γίνει οποιαδήποτε παρέμβαση, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν τι σχεδιάζεται και κυρίως τι σημαίνει αυτό για την παραλιακή ζώνη του Αιγίου;
Γιατί το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «μουράγιο ή τίποτα». Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα επιλέξουμε έναν σχεδιασμό που θα δημιουργεί αξία για τον τόπο ή μια λύση που ενδέχεται να υποθηκεύσει το φυσικό του κεφάλαιο. Και αυτό είναι ζήτημα ευθύνης.
Η θάλασσα του Αιγίου δεν χρειάζεται να γίνει χώρος εναπόθεσης όσων δεν χωρούν αλλού κουφάρια καραβιών κλπ υλικά ό,τι δηλαδή συνεπάγεται σε μία ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη. Το παραλιακό μέτωπο του Αιγίου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως παράπλευρη απώλεια μιας λογικής που βαφτίζει κάθε κατασκευή «ανάπτυξη». Ανάπτυξη χωρίς προστασία είναι απώλεια με άλλο όνομα.
Η φυσική ομορφιά του Αιγίου δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη. Είναι ο λόγος για έναν σωστό σχεδιασμό, πριν το Αίγιο δει στην ακτογραμμή του ένα ακόμη «νεκροταφείο» σκαφών, οφείλει να απαιτήσει απαντήσεις. Γιατί η θάλασσα είναι το μέλλον του Αιγίου. Και όσοι δεν το καταλαβαίνουν καιρός να το μάθουν.
Με όλα αυτά η Δημοτική συνιστώσα φαίνεται σαν να σου λέει «κανένας δεν μου φταίει για το χάλι μου παρά μονάχα το κεφάλι μου».
Ηλίας Ασπρούκος
Περιβαλλοντολόγος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
