Δύο καταδικαστικές αποφάσεις, μια δικαστική απόφαση επικοινωνίας, η άρνηση των εφήβων και η αγωνία μιας μητέρας που δηλώνει ότι έχει εξαντληθεί από τον αγώνα που δίνει μόνη της. Η ίδια περιγράφει στο PatraPress.gr όσα, όπως καταγγέλλει αποκλειστικά, βιώνει επί δέκα μήνες μετά την έναρξη της δικαστικής διαδικασίας για την επικοινωνία του πρώην συζύγου της με τα παιδιά τους.
Πώς ξεκίνησε η σχέση
Η γνωριμία τους ξεκίνησε το 2008, μέσω μηνυμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκείνη ήταν τότε 16 ετών και εκείνος 25. Σύμφωνα με την περιγραφή της, από την αρχή η επικοινωνία συνοδεύτηκε από επίμονες προσπάθειες να συναντηθούν. Την επόμενη κιόλας ημέρα, χωρίς να έχουν κανονίσει συνάντηση, εκείνος εμφανίστηκε στη στάση του λεωφορείου από όπου εκείνη θα αναχωρούσε για τη δουλειά της. Αργότερα την αναζήτησε και στον χώρο εργασίας της, σε κατασκήνωση εκτός Αθηνών, συνεχίζοντας να της στέλνει μηνύματα και να πιέζει για προσωπική επαφή.
Όπως καταγγέλλει, η πίεση και ο έλεγχος εντάθηκαν σταδιακά. Αναφέρει ότι απομακρύνθηκε από φίλους, γνωστούς και συγγενείς, ενώ εκείνος εμφανιζόταν ακόμη και έξω από το σχολείο της νωρίς το πρωί, προκειμένου, όπως λέει, να ελέγχει αν επικοινωνούσε με αγόρια. Στα 17 της, κατά την αφήγησή της, την πίεσε να ολοκληρώσουν τη σχέση τους, παρά την άρνησή της, παρουσιάζοντας τον πόνο ως κάτι φυσιολογικό που όφειλε να αποδεχθεί.
Όταν προέκυψε η εγκυμοσύνη, εκείνη αρχικά δεν ήθελε να παντρευτεί. Όπως αναφέρει, εκείνος την πίεσε, λέγοντάς της ότι σε διαφορετική περίπτωση θα προσέφευγε στα δικαστήρια και ότι ο γάμος ήταν το «σωστό». Το 2010 παντρεύτηκαν.
Η ίδια περιγράφει ότι το διάστημα που ακολούθησε τον γάμο ήταν η αρχή όσων χαρακτηρίζει ως πραγματικό μαρτύριο…
«Σας γράφω ως μητέρα ανήλικων παιδιών και ως γυναίκα που υπέστη κακοποίηση επί δεκατρία χρόνια — δύο χρόνια σχέσης και έντεκα χρόνια γάμου». Με αυτά τα λόγια ξεκινά τη μαρτυρία της στο PatraPress.gr μια γυναίκα από την Αχαΐα, μητέρα τεσσάρων παιδιών, η οποία περιγράφει μια μακρά περίοδο κακοποίησης και έναν αγώνα που, όπως υποστηρίζει, δεν τελείωσε όταν απομακρύνθηκε από τον πρώην σύζυγό της.
Η ίδια καταγγέλλει ότι η βία δεν σταμάτησε με τον χωρισμό, αλλά άλλαξε μορφή και εξακολουθεί να εισβάλλει καθημερινά στη ζωή της. Όπως αναφέρει, η πίεση εκδηλώνεται μέσα από τηλεφωνικές κλήσεις, μηνύματα, απαιτήσεις εξηγήσεων, επαναλαμβανόμενες κατηγορίες και απειλές προσφυγής στην Αστυνομία, με αφορμή την επικοινωνία του πρώην συζύγου της με τα παιδιά.
Στο επίκεντρο της μαρτυρίας βρίσκεται μια αντίφαση που η ίδια ζητά να εξεταστεί: από τη μία πλευρά, όπως αναφέρει, υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις σε βάρος του πρώην συζύγου της για υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας· από την άλλη, η ίδια καλείται να εφαρμόζει δικαστική απόφαση επικοινωνίας, η οποία προβλέπει χρηματική ποινή και προσωπική κράτηση σε περίπτωση που κριθεί ότι παρεμποδίζει αδικαιολόγητα την επαφή του με τα παιδιά.
Η γυναίκα, γύρω στα 35, δεν ζητά, όπως τονίζει, να αγνοηθεί η δικαστική απόφαση. Θέτει, ωστόσο, το ερώτημα πώς μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη η επικοινωνία γονέα και παιδιών χωρίς να μετατρέπεται, όπως υποστηρίζει ότι συμβαίνει στη δική της περίπτωση, σε μέσο διαρκούς ελέγχου και ψυχολογικής πίεσης προς την ίδια.
Από μια σχέση δύο ετών σε έναν γάμο έντεκα ετών – Τα χρόνια της κακοποίησης
Η ιστορία της γυναίκας από την Αχαΐα, όπως η ίδια την περιγράφει στη μαρτυρία της, ξεκινά από μια σχέση που διήρκεσε δύο χρόνια και συνεχίστηκε με έναν γάμο έντεκα ετών. Συνολικά, όπως καταγγέλλει, έζησε δεκατρία χρόνια κακοποίησης, την οποία περιγράφει ως σωματική και ψυχολογική, ενώ κάνει αναφορές σε βιασμούς, απειλές, εξευτελισμό, στέρηση ελευθερίας και οικονομική ανέχεια. Στη μαρτυρία της αναφέρεται, επίσης, σε περιστατικά σωματικής και ψυχολογικής βίας σε βάρος των παιδιών τους. Η ίδια δεν περιγράφει την απομάκρυνσή της από τον πρώην σύζυγό της ως το τέλος αυτής της περιόδου, αλλά ως την αρχή μιας διαφορετικής, όπως υποστηρίζει, μορφής πίεσης.
Από τα στοιχεία που παραθέτει, προκύπτει ότι το ζευγάρι χώρισε και το διαζύγιο εκδόθηκε αρκετά χρόνια πριν από την έναρξη της δικαστικής διεκδίκησης επικοινωνίας. Όπως ισχυρίζεται η μητέρα, ο πρώην σύζυγός της δεν επιδίωκε προηγουμένως ουσιαστική σχέση με τα παιδιά και οι διαδικασίες που αφορούσαν το διαζύγιο και την επιμέλεια προχώρησαν με δικαστικές αποφάσεις. Η ίδια υποστηρίζει ότι περίπου πέντε χρόνια μετά το διαζύγιο εκείνος ξεκίνησε να διεκδικεί επικοινωνία με τα τέσσερα παιδιά τους, όταν, κατά την εκτίμησή της, πληροφορήθηκε ότι η ίδια είχε πλέον μεγαλύτερη οικονομική άνεση.
Οι δύο καταδικαστικές αποφάσεις και η καθημερινότητα μετά τον χωρισμό
Σύμφωνα με όσα αναφέρει στη μαρτυρία της, σε βάρος του πρώην συζύγου της έχουν επιβληθεί ποινές φυλάκισης δεκαπέντε και δώδεκα μηνών σε διαφορετικές υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας.
Όπως υποστηρίζει, στο δικαστικό ιστορικό περιλαμβάνονται πράξεις εξύβρισης, απειλής και σωματικής βλάβης σε βάρος της. Αναφέρεται, επίσης, σε περιστατικά βιασμού, βίας, εξευτελισμού, στέρησης ελευθερίας και οικονομικής ανέχειας κατά τη διάρκεια των δεκατριών ετών, καθώς και σε σωματική και ψυχολογική βία σε βάρος των ανήλικων παιδιών.
Η ίδια σημειώνει ότι μία από τις καταδικαστικές αποφάσεις έχει καταστεί αμετάκλητη, ενώ η δεύτερη υπόθεση εξακολουθεί να απασχολεί τη Δικαιοσύνη. Όπως αναφέρει, στις 11 Νοεμβρίου αναμένεται δικαστική εξέλιξη που αφορά την οριστικοποίηση της δεύτερης καταδίκης, η οποία, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέχει, συνδέεται με το ζήτημα της αναστολής.
Παρά τις ποινές που, όπως λέει, έχουν επιβληθεί, η γυναίκα υποστηρίζει ότι ο πρώην σύζυγός της παραμένει ελεύθερος και ότι η ίδια εξακολουθεί να βιώνει καθημερινή πίεση.
«Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν του επιβλήθηκαν ποινές. Του επιβλήθηκαν. Περιγράφω όμως το αποτέλεσμα που ζω: οι καταδίκες του δεν με προστατεύουν από τη συνεχιζόμενη όχληση, ενώ η απειλή κυρώσεων εναντίον μου βρίσκεται καθημερινά μέσα στο σπίτι μου», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η ίδια θεωρεί ότι το ουσιαστικό ζήτημα δεν εξαντλείται στην ύπαρξη δικαστικών αποφάσεων, αλλά αφορά το κατά πόσο αυτές προσφέρουν πραγματική προστασία στο θύμα, όταν η καθημερινή πίεση, όπως καταγγέλλει, συνεχίζεται.
Η απόφαση επικοινωνίας από το Αίγιο και η απειλή κυρώσεων
Κεντρικό σημείο της καταγγελίας αποτελεί η δικαστική απόφαση για την επικοινωνία του πατέρα με τα παιδιά. Σύμφωνα με τη μητέρα, η απόφαση έχει εκδοθεί στο Αίγιο και προβλέπει περίπου τριάντα λεπτά επικοινωνίας ανά παιδί, κυρίως σε συγκεκριμένο απογευματινό ωράριο.
Η ίδια αναφέρει ότι η απόφαση προβλέπει χρηματική ποινή διακοσίων ευρώ και προσωπική κράτηση τριάντα ημερών για κάθε περίπτωση αδικαιολόγητης παρεμπόδισης της επικοινωνίας.
Αυτό, όπως περιγράφει, την έχει φέρει αντιμέτωπη με ένα ιδιαίτερα δύσκολο δίλημμα: από τη μία πλευρά, οφείλει να διευκολύνει την επικοινωνία του πατέρα με τα παιδιά και, από την άλλη, καλείται να διαχειριστεί την άρνηση ορισμένων από αυτά να μιλήσουν μαζί του, καθώς και τις εντάσεις που ακολουθούν.
«Αυτή είναι η σύγκριση που σας ζητώ να κοιτάξετε χωρίς να αποστρέψετε το βλέμμα: ο άνθρωπος που έχει καταδικαστεί για πράξεις βίας εναντίον μου παραμένει ελεύθερος, ενώ εγώ ζω με τη ρητή απειλή χρηματικής ποινής και στέρησης της ελευθερίας μου, εάν κριθεί ότι δεν διευκόλυνα επαρκώς την επικοινωνία του», αναφέρει.
Η μητέρα υποστηρίζει ότι η απόφαση δεν αποτυπώνει επαρκώς, κατά την άποψή της, το ιστορικό της βίας και τις συνέπειες που αυτή έχει αφήσει στην ίδια και στα παιδιά. Εκφράζει, παράλληλα, έντονη δυσαρέσκεια για τον τρόπο με τον οποίο, όπως ισχυρίζεται, αντιμετωπίστηκαν στο δικαστήριο οι θέσεις των εφήβων και οι προηγούμενες καταδίκες του πρώην συζύγου της.
Πρόκειται για τη δική της περιγραφή της δικαστικής διαδικασίας και της απόφασης. Για την πλήρη αποτύπωση της υπόθεσης απαιτείται η εξέταση του σχετικού δικαστικού εγγράφου και των υπόλοιπων στοιχείων του φακέλου.
Το PatraPress.gr φέρνει το φως το εν λόγω έγγραφο επικοινωνίας:
«Δεν μιλάμε μόνο για τριάντα λεπτά – Η πίεση συνεχίζεται για ώρες»
Σύμφωνα με τη μητέρα, στην πράξη η επικοινωνία δεν περιορίζεται στα περίπου τριάντα λεπτά που προβλέπονται ανά παιδί. Όπως αναφέρει, τα δύο παιδιά που επικοινωνούν με τον πατέρα τους μπορεί να συνομιλούν μαζί του για δύο έως δυόμισι ώρες.
Η ίδια υποστηρίζει ότι μετά τις συνομιλίες ακολουθούν αλλεπάλληλα μηνύματα, τα οποία μπορεί να συνεχίζονται για μία έως τρεις ώρες. Σε αυτά, όπως καταγγέλλει, καλείται να δίνει εξηγήσεις για την καθημερινότητά της, τις επιλογές της, την εργασία της και τον τρόπο με τον οποίο φροντίζει τα παιδιά.
«Ακολουθούν μηνύματα, αμφισβήτηση της φροντίδας που παρέχω, απαιτήσεις να εξηγώ πού βρίσκομαι, γιατί εργάζομαι, ποιος είναι με τα παιδιά και γιατί κάποιο παιδί δεν θέλει να μιλήσει», αναφέρει στη μαρτυρία της.
Όπως προσθέτει, οι ερωτήσεις μπορεί να αφορούν ακόμη και το τι μαγείρεψε, ενώ η ίδια καταγγέλλει ότι ο πρώην σύζυγός της απαιτεί διαρκείς εξηγήσεις και επικαλείται την πιθανότητα να καλέσει την Αστυνομία.
«Η αντιπαράθεση μπορεί να συνεχίζεται μία και δύο ώρες μετά», σημειώνει στο αρχικό της κείμενο.
Η μητέρα υποστηρίζει ότι η επικοινωνία με τα παιδιά χρησιμοποιείται ως αφορμή για να παρεμβαίνει ο πρώην σύζυγός της στην προσωπική της ζωή, παρά το γεγονός ότι ο γάμος τους έχει λυθεί εδώ και χρόνια.
Όπως αναφέρει, η διαδικασία της αγωγής επικοινωνίας ξεκίνησε περίπου δέκα μήνες πριν από τη μαρτυρία της. Υποστηρίζει, επίσης, ότι ο πρώην σύζυγός της άρχισε να διεκδικεί επικοινωνία με τα παιδιά περίπου πέντε χρόνια μετά το διαζύγιο, όταν, σύμφωνα με τη δική της εκτίμηση, πληροφορήθηκε ότι η ίδια είχε πλέον μεγαλύτερη οικονομική άνεση.
Η μητέρα διευκρινίζει ότι παρέχει στα παιδιά συσκευές και πρόσβαση στο διαδίκτυο, τα ενημερώνει και διευκολύνει τις συνομιλίες τους. Όπως λέει, τα μικρότερα παιδιά επικοινωνούν με τον πατέρα τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ίδια μπορεί να αποτρέπει κάθε ένταση ή να εξαναγκάζει τα μεγαλύτερα παιδιά να συμμετέχουν σε μια επικοινωνία την οποία δεν επιθυμούν.
Στιγμιότυπα από συνομιλίες μέσω μηνυμάτων που εξασφάλισε το PatraPress.gr για την υπόθεση, ακολουθούν και “μιλούν” από μόνα τους…
Η άρνηση των εφήβων και το βάρος που, όπως λέει, πέφτει στη μητέρα
Ιδιαίτερη θέση στη μαρτυρία της έχει η στάση των έφηβων παιδιών. Σύμφωνα με όσα αναφέρει, έχουν εκφράσει την άρνησή τους να επικοινωνούν με τον πατέρα τους και έχουν μιλήσει για τη θέση τους ακόμη και ενώπιον δικαστή.
Η μητέρα υποστηρίζει ότι, παρά την έκφραση της βούλησής τους, η άρνησή τους δεν κρίθηκε επαρκής για τον περιορισμό της επικοινωνίας και ότι το βάρος της εφαρμογής της δικαστικής απόφασης παρέμεινε στους δικούς της ώμους.
«Βρίσκομαι έτσι ανάμεσα στη ρητή άρνηση των παιδιών και στην απειλή ότι εγώ θα θεωρηθώ υπεύθυνη για τη μη πραγματοποίηση της επικοινωνίας», αναφέρει.
Στη συνέχεια θέτει ένα ερώτημα που, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία της, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους φόβους της:
«Ζητώ να μου εξηγήσει κάποιος πώς διευκολύνει μια μητέρα την επικοινωνία ενός εφήβου που λέει “δεν θέλω”, χωρίς να μετατραπεί η ίδια σε μηχανισμό πίεσης πάνω στο παιδί της».
Η ίδια διερωτάται πώς μπορεί να προστατεύσει την εμπιστοσύνη των παιδιών της, όταν φοβάται ότι ο σεβασμός στη δυσφορία και την άρνησή τους ενδέχεται να παρουσιαστεί ως δική της παραβίαση της δικαστικής απόφασης.
Το ζήτημα, όπως το θέτει, δεν αφορά μόνο την εφαρμογή μιας δικαστικής ρύθμισης, αλλά και το πώς συνεκτιμώνται οι εμπειρίες των παιδιών, η ηλικία τους, η εκφρασμένη θέση τους και το ιστορικό που έχει προηγηθεί.
Η μητέρα εκφράζει έντονη δυσαρέσκεια για τη στάση της δικαστού που εξέδωσε την απόφαση επικοινωνίας, υποστηρίζοντας ότι δεν διερευνήθηκε επαρκώς το σύνολο της υπόθεσης και ότι δεν δόθηκε η απαιτούμενη βαρύτητα στις θέσεις των παιδιών και στις προηγούμενες καταδίκες.
Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί αποτελούν τη δική της αξιολόγηση της διαδικασίας και χρειάζονται συνεκτίμηση με το περιεχόμενο της απόφασης και τα σχετικά δικαστικά στοιχεία.
«Εργάζομαι, φροντίζω τα παιδιά και συντηρώ μόνη μου το σπίτι»
Πέρα από τη δικαστική διαμάχη και την επικοινωνία με τον πρώην σύζυγό της, η γυναίκα περιγράφει και το βάρος της καθημερινής επιβίωσης μιας οικογένειας με τέσσερα παιδιά.
Όπως αναφέρει, εργάζεται, φροντίζει τις ανάγκες τους, οργανώνει το σχολικό τους πρόγραμμα και τις θεραπείες τους, πληρώνει τα έξοδα και συντηρεί το σπίτι.
Τονίζει, μάλιστα, ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διεκδικήσει δικαστικά ούτε ένα ευρώ διατροφής.
«Έχω σηκώσει το βάρος της επιβίωσής μας και εξακολουθώ να αντιμετωπίζομαι σαν να οφείλω επιπλέον να είμαι μονίμως διαθέσιμη στον πρώην σύζυγό μου, για να αποδεικνύω ότι “συνεργάζομαι”», αναφέρει.
Η ίδια υποστηρίζει ότι η καθημερινή επικοινωνία και οι απαιτήσεις εξηγήσεων έχουν μετατραπεί σε μια πρόσθετη επιβάρυνση, πάνω στις ήδη αυξημένες ευθύνες που έχει αναλάβει για την ανατροφή των παιδιών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέχει, ο πρώην σύζυγός της ζει ως φιλοξενούμενος σε χώρο πάνω από την κατοικία των γονιών του, τον οποίο η ίδια περιγράφει ως παράνομο κτίσμα. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι ο χώρος δεν διαθέτει ανεξάρτητο μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος και ότι η κατοικία διαθέτει μόνο ένα υπνοδωμάτιο, χωρίς κρεβάτια για όλα τα παιδιά.
Η μητέρα εκφράζει την απορία της για το πώς αξιολογήθηκαν οι συνθήκες αυτές κατά τη λήψη της απόφασης επικοινωνίας, καθώς, όπως υποστηρίζει, η απόφαση επιτρέπει στον πατέρα να παίρνει μαζί του και τα τέσσερα παιδιά.
Η υγεία της και η εξάντληση από τη συνεχιζόμενη πίεση
Η γυναίκα περιγράφει και τις συνέπειες που, όπως αναφέρει, έχει η κατάσταση στην υγεία της.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, βρίσκεται υπό ιατρική παρακολούθηση και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Η επαναλαμβανόμενη πίεση, όπως λέει, συνοδεύεται από έντονη αναστάτωση, ταχυκαρδίες και εξάντληση.
Αναφέρει ότι έχει ζητήσει να σταματήσει η προσωπική όχληση και έχει καταγγείλει τη συνεχιζόμενη παρενόχληση. Παρ’ όλα αυτά, όπως υποστηρίζει, εξακολουθεί να πρέπει να εργάζεται, να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της και να φροντίζει τα παιδιά της μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς έντασης.
«Η βία μετά τον χωρισμό μπορεί να καταλαμβάνει κάθε απόγευμα, κάθε προσπάθεια ανάπαυσης, κάθε στιγμή που χτυπά το τηλέφωνο», αναφέρει.
Και περιγράφει με λόγια που αποτυπώνουν την εξάντλησή της:
«Μπορεί να σε κρατά όρθια για τις υποχρεώσεις σου και ταυτόχρονα να σε αδειάζει μέχρι να μη σου απομένει τίποτε».
Η ίδια υποστηρίζει ότι, όταν η κόπωση που προκαλεί αυτή η κατάσταση εκλαμβάνεται ως έλλειψη συνεργασίας, η απομάκρυνση από μια κακοποιητική σχέση δεν οδηγεί απαραίτητα στην αίσθηση της ασφάλειας.
Αντιθέτως, όπως περιγράφει, η διαδικασία της επικοινωνίας με τα παιδιά μπορεί να λειτουργεί ως ένας δίαυλος μέσα από τον οποίο η προσωπική της ζωή εξακολουθεί να βρίσκεται υπό έλεγχο.
Το ερώτημα για την προστασία των θυμάτων μετά τον χωρισμό
Η μαρτυρία της γυναίκας από την Αχαΐα αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα: πώς μπορεί να διασφαλιστεί ότι η επικοινωνία γονέα και παιδιών δεν θα χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης σε βάρος του άλλου γονέα, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ιστορικό ενδοοικογενειακής βίας.
Η ίδια θέτει σειρά ερωτημάτων για τη σύνδεση των καταδικαστικών αποφάσεων με τις αποφάσεις επικοινωνίας και για το κατά πόσο αξιολογείται ουσιαστικά ο κίνδυνος για το θύμα και τα παιδιά.
«Πώς συνδέονται στην πράξη οι καταδίκες για βία με τις αποφάσεις που επιβάλλουν συνεχή γονική συνεννόηση; Πού βρίσκεται η ουσιαστική αξιολόγηση του κινδύνου για το θύμα και τα παιδιά; Ποιος ελέγχει αν η επικοινωνία ασκείται ως σχέση με τα παιδιά ή χρησιμοποιείται ως καθημερινό μέσο επιβολής στη μητέρα τους;» διερωτάται.
Η μητέρα ζητά να εξεταστεί η ανάγκη δημιουργίας ασφαλών διαύλων γονικής ενημέρωσης, ώστε η επικοινωνία για τις ανάγκες των παιδιών να μην απαιτεί, όπως υποστηρίζει ότι συμβαίνει σήμερα, διαρκή προσωπική επαφή και αντιπαράθεση.
Η δικαστική εκκρεμότητα της 11ης Νοεμβρίου
Σύμφωνα με όσα αναφέρει η μητέρα, στις 11 Νοεμβρίου αναμένεται δικαστική εξέλιξη στο Αίγιο, η οποία αφορά τη δεύτερη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του πρώην συζύγου της και το ζήτημα της οριστικοποίησής της.
Η ίδια θεωρεί ότι η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς, όπως υποστηρίζει, η υπόθεση εξελίσσεται ενώ η καθημερινή πίεση που καταγγέλλει εξακολουθεί να υφίσταται.
Το κρίσιμο ζήτημα, ωστόσο, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία της, δεν περιορίζεται στην έκβαση μιας δικαστικής διαδικασίας. Αφορά το πώς θα προστατευτεί η ίδια και πώς θα διασφαλιστεί ότι τα παιδιά της δεν θα βρεθούν στο επίκεντρο μιας διαρκούς αντιπαράθεσης.
Η γυναίκα δηλώνει ότι έχει κουραστεί να δίνει μόνη της αυτόν τον αγώνα και φοβάται πως η υπόθεσή της θα αποκτήσει την απαιτούμενη θεσμική βαρύτητα μόνο εάν συμβεί κάτι τραγικό.
«Δεν θέλω η ιστορία μου να αποκτήσει θεσμική βαρύτητα όταν θα έχει γίνει τραγωδία. Δεν θέλω τα παιδιά μου να χρειαστεί να εξηγήσουν εκ των υστέρων πόσες φορές είχαν ήδη μιλήσει», αναφέρει.
Και καταλήγει με μια έκκληση για παρέμβαση πριν να είναι αργά:
«Η προστασία που φτάνει μόνο μέχρι το στεφάνι και τη δήλωση θλίψης δεν προστατεύει κανέναν. Σας ζητώ παρέμβαση όσο είμαστε εδώ, ζωντανοί, και ζητάμε ακόμη να μας ακούσετε».
«Πώς προστατεύεται ένα θύμα όταν καλείται να συνεργάζεται καθημερινά με τον άνθρωπο που καταγγέλλει ότι το κακοποιούσε;»
Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα που αφήνει πίσω της η μαρτυρία της μητέρας από την Αχαΐα.
Η ίδια δεν αμφισβητεί ότι η επικοινωνία γονέα και παιδιών αποτελεί ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίζεται με βάση τις δικαστικές αποφάσεις. Ζητά, όμως, να εξεταστεί κατά πόσο μπορούν να εφαρμοστούν τέτοιες αποφάσεις χωρίς να επιβαρύνεται περαιτέρω το θύμα και χωρίς να αγνοείται η εκφρασμένη θέση των παιδιών.
Στη δική της περιγραφή, ο χωρισμός δεν σήμανε την οριστική απομάκρυνση από τη βία που καταγγέλλει. Αντιθέτως, η ίδια υποστηρίζει ότι εδώ και δέκα μήνες, από την έναρξη της διαδικασίας για την επικοινωνία, βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν νέο κύκλο πίεσης, αυτή τη φορά υπό τη σκιά δικαστικών κυρώσεων.
Η υπόθεση θέτει ερωτήματα για την ουσιαστική προστασία των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, τη στάθμιση του ιστορικού κακοποίησης στις αποφάσεις επικοινωνίας και την ανάγκη να ακούγονται τα παιδιά με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη την ηλικία, τις εμπειρίες και τη δική τους θέση.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
