Για τον πρώην ΓΓ κ. Διδασκάλου δεν έχω να εισφέρω πολλά σε ό,τι αφορά την υπόθεση που τον οδήγησε σε παραίτηση. Ας αποφασίσει η δικαιοσύνη για όσα φαίνεται ότι εμπλέκεται. Άλλωστε ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αυτής της κυβέρνησης είναι που παραιτείται, όχι από ευθιξία, αλλά γιατί πρέπει να “ξεμπλέξει ” ο ίδιος αλλά και η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε.
Η πολιτική μου άποψη για τον εν λόγω κύριο είναι η χειρότερη δυνατή. Υπήρξε ο πιο “πολύτιμος ” εφαρμοστής μιας πολιτικής ξεπουλήματος σε εργολάβους και ιδιώτες της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η Μονεμβασιά και η Παπούρα αποτελούν τα τελευταία επιτεύγματα αυτής της εφαρμοσμένης πολιτικής.
Η προσωπική μου άποψη είναι εξίσου κακή με την πολιτική. Θα μου μένει πάντα η εικόνα του να σκαρφαλώνει βράχους και πέτρες στην Ακρόπολη πίσω από την υπουργό του, για να μας παρακολουθούν, στην κυριολεξία όμως.
Το πρόβλημά μου ωστόσο δεν είναι μόνο ο ίδιος. Το πρόβλημα είναι ότι οι επιστήμονες στα επιστημονικά συμβούλια που ο ίδιος προΐστατο δεν έδειξαν τη στοιχειώδη πυγμή για αντίσταση. Τη στοιχειώδη πυγμή που η επιστήμη τους επιβάλλει.
Φυσικά, οι μη αρεστοί επιστήμονες απομακρύνονταν. Αλλά ακόμα και οι αρεστοί… λίγο ανάστημα;.
Αυτή η έλλειψη αναστήματος είναι που κάνει τους Διδασκάλους αυτής της ζωής να μοιάζουν σπουδαίοι στην πλάτη της πολιτιστικής κληρονομιάς αυτού του τόπου.
Η έλλειψη αναστήματος είναι το πρόβλημα.
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΡΡΙΑ ΑΧΑΙΑΣ


