Έψαχνα σήμερα τις επαφές μου στο κινητό και ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι έχουν φύγει.
Γνωστοί,συγγενείς , φίλοι, ασθενείς μου …άνθρωποι που κάποτε πέρασαν από τη ζωή μου… που πριν από κάποια χρόνια τους άγγιζα,
τους μιλούσα,
άκουγα τη φωνή τους,
αντάλλαζα μαζί τους μηνύματα και ευχές.
Και τώρα, δίπλα στο όνομά τους υπάρχει μόνο μια σιωπή.
Δεν τους έχω σβήσει από τις επαφές μου.
Ούτε έχω διαγράψει τα μηνύματά τους…ίσως γιατί κάπου μέσα μου αρνούμαι να δεχτώ πως η διαγραφή ενός ονόματος μπορεί να μοιάζει με μια δεύτερη απώλεια.
Τα κρατώ όλα.
Ακόμη και εκείνα τα ασήμαντα που τότε δεν φανταζόμουν πως κάποτε θα αποκτούσαν τόσο μεγάλη αξία.
Γιατί οι άνθρωποι δεν φεύγουν πραγματικά όταν σταματά η φωνή τους.
Μένουν στις αναμνήσεις μας.
Στις λέξεις που μας άφησαν.
Στις στιγμές που μοιραστήκαμε.
Σε εκείνο το μικρό κομμάτι της ζωής μας που κάποτε περπάτησαν μαζί μας.
Μέρες σαν την σημερινή ,σκέφτομαι πόσο παράξενο είναι τελικά το πέρασμα του χρόνου.
Δεν θέλω να τους διαγράψω.
Θέλω να υπάρχουν εκεί…ανάμεσα στις επαφές μου σαν μια μικρή υπενθύμιση πως κάποτε υπήρξαν.
Πως κάποτε τους γνώρισα.
Πως κάποτε τους άγγιξα και με άγγιξαν.
Πως έστω και για λίγο οι ζωές μας συναντήθηκαν.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο που μπορούμε να κάνουμε για όσους έφυγαν…να μην τους αφήσουμε να χαθούν και από τη μνήμη μας.
Γιατί όσο υπάρχει κάποιος που τους θυμάται κανένας άνθρωπος δεν φεύγει εντελώς.
Νίκος Σπηλιόπουλος
ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ ΝΔ – ΙΑΤΡΟΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
