Η συζήτηση για την ελληνική γλώσσα, μία από τις μόνο δύο αρχαιότερες και αδιάλειπτα ομιλούμενες μέχρι σήμερα γλώσσες του κόσμου (Κινεζική και Ελληνική τα 4.000 τελευταία χρόνια), απασχολεί την επικαιρότητα με αριθμούς: πόσοι τη μαθαίνουν, πόσοι τη διδάσκονται, πόσοι ξένοι ενδιαφέρονται γι’ αυτήν και πώς θα αυξηθούν οι σπουδαστές των ελληνικών γραμμάτων. Πρόκειται ασφαλώς για σημαντικά ζητήματα. Αφορούν όμως κυρίως τη διαχείριση και όχι την ουσία. Το θεμελιώδες ερώτημα είναι διαφορετικό. Τι ακριβώς επιδιώκουμε να διατηρήσουμε, όταν μιλάμε για την ελληνική γλώσσα;
Η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα σύστημα επικοινωνίας. Δεν είναι μόνο γραμματικοί κανόνες, συν-τακτικά σχήματα και λεξιλόγιο. Είναι τρόπος σκέψης. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία οργανώνει την εμπειρία της, αντιλαμβάνεται τον χρόνο, ερμηνεύει την πραγματικότητα και διατυπώνει τις μεγάλες της ιδέες και τις ηθικές αξίες της. Γι’ αυτό, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να υπάρξουν ελληνικά χωρίς ομιλητές. Είναι αν μ…
Διανύοντας την 4 η βιομηχανική επανάσταση με κατεύθυνση προς την 5 η , καλούμαστε καθημερινά να υιοθετήσουμε νέες ψηφιακές εφαρμογές. Αν και οι τεχνολογίες αυτές υπόσχονται τη βελτίωση της καθημερινότητας και την εξοικονόμηση χρόνου, οι συνεχείς αναβαθμίσεις και η μεταβλητότητα των διεπαφών (interfaces) συχνά επιφέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα, αυξάνοντας τον χρόνο που απαιτείται για την εξοικείωση του χρήστη. Ταυτόχρονα η αθόρυβη ενσωμάτωση των «έξυπνων» συστημάτων στην καθημερινότητα επηρεάζει τη νοητική μας συγκρότηση. Αν κάτι διακυβεύεται σήμερα, δεν είναι μόνο το μέλλον της εργασίας, αλλά και η ίδια η ποιότητα της σκέψης μας. Γι’ αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία η μελέτη των παραγόντων που οδηγούν σε γνωστική και γνωσιακή ατροφία. Το θέμα αυτό είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να απασχολήσει τις κυβερνήσεις έτσι ώστε να καλλιεργηθεί η ικανότητα, ιδιαίτερα των νέων, να σκέπτονται και να γνωρίζουν. Η γνωστική ατροφία αφορά την εξασθένηση των βασικών λειτουργιών του νου. ..
Έχουμε την τύχη να πατάμε στον ίδιο τόπο που περπάτησαν κι εκείνοι που παρήγαγαν πολιτισμό, σοφία, αξιακό σύστημα και Δημοκρατία. Που επίσης άφησαν δείγματα γραπτά και αρχιτεκτονικά, τα οποία σήμερα εμείς θεωρούμε περιουσία μας, πολλές φορές εκποιώντας τα. Όμως παρά τις όποιες νησίδες αισιοδοξίας που ευτυχώς υπάρχουν και αποτελούν την Ελλάδα που δημιουργεί, η άλλη Ελλάδα έχει την πλειοψηφία και εν τέλει δίνει το ικανό πλήθος ψήφων για τη νίκη στις εκλογές. Γι αυτό σε αρκετές περιπτώσεις, ενώ ψηφίζονται νόμοι και ενσωματώνονται ευρωπαϊκές οδηγίες, οι πράξεις είναι ακριβώς αντίθετες, λες και όσα ψηφίστηκαν λίγο πριν, δεν υπάρχουν. Πολλές φορές οι καταψηφίσαντες επικαλούνται αυτό που καταψήφισαν, αρκεί να δημιουργήσουν θόρυβο. Αυτό μας παραπέμπει στον καραγκιοζοπαίχτη Ευγένιο Σπαθάρη και σε μια στιχομυθία όπου ο Καραγκιόζης λέει στον σιορ Διονύσιο …«όταν εγώ λέω να κουνάει, εσύ να μην κουνάει και όταν λέω να μην κουνάει, εσύ να κουνάει»…. Μια τέτοια περίπτωση αφορά τον …
Η αλλοτρίωση του χαρακτήρα της Δημοκρατίας ως αποτέλεσμα μη διαχειρισιμότητας της πληροφορίας σήμερα. Η δημόσια συζήτηση σχετικά με την «υπερπληροφόρηση» παραμένει επιφανειακή εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στον όγκο των δεδομένων και όχι στην αδυναμία επεξεργασίας τους και το αποτέλεσμα που παράγεται. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι υπάρχουν «πάρα πολλές πληροφορίες», αλλά ότι η ικανότητα διαχείρισής τους κατανέμεται άνισα στο κοινωνικό σώμα.
Ο πολίτης με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο από το μέσο όρο βρίσκεται, συχνά, σε μια κατάσταση δομικής αδυναμίας (υπεραπλούστευση, συναισθηματική μεροληψία, ανορθολογισμός κλπ) απέναντι στο σύγχρονο πληροφοριακό περιβάλλον. Αυτό δεν αποτελεί ατομική αποτυχία αλλά είναι αποτέλεσμα της συνάντησης τριών παραγόντων, όπως της πολυπλοκότητας της πληροφορίας, των τεχνολογικών μηχανισμών διάχυσής της και των κοινωνικών ανισοτήτων στην εκπαίδευση. Η σύγχρονη πληροφορία δεν είναι μόνο περισσότερη, είνα…
Ζούμε ήδη μέσα σε έναν κόσμο που έχει, αναμφίβολα, παγκοσμιοποιηθεί. Οι αποστάσεις έχουν συρρικνωθεί, οι αγορές έχουν διασυνδεθεί, οι πληροφορίες διακινούνται με ταχύτητες που άλλοτε θα θεωρούνταν αδιανόητες. Από την οικονομία έως την επικοινωνία και από την επιστήμη έως τον πολιτισμό, ο πλανήτης λειτουργεί ως ένα ενιαίο πεδίο αλληλεπιδράσεων. Ίσως με όρους Φυσικής Επιστήμης ναι το αποκαλούσαμε «Παγκομιοποιητικό Πεδίο» πηγή κα υπόθεμα του οποίου είναι φυσική νοημοσύνη και η ανθρώπινη συμπεριφορά.
Ως ιστορικό γεγονός πλέον η παγκοσμιοποίηση, δεν αποτελεί υπόθεση προς συζήτηση· αλλά είναι η ίδια η συνθήκη μέσα στην οποία υπάρχουμε. Απομένει ακόμη να δούμε με ποιο βαθμό ισοτιμίας θα ενταχθεί στο πεδίο αυτό, η τεχνητή νοημοσύνη! Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν ο κόσμος έχει ενωθεί τεχνικά, αλλά αν έχει συγκροτηθεί ουσιαστικά ως κοινός κόσμος. Εδώ ακριβώς αναδύεται η διάκριση ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την παγκοσμιότητα. Η πρώτη περιγράφει τη διαδικασία διεύρυνσ…
Εν αρχή ην ο λόγος και η …..άγνοια ! Αυτό στο οποίο οδηγηθήκαμε ….από τη ανάποδη, το είπαμε Big Bang ! Διαπιστώθηκε η διαστολή του σύμπαντος (συμπαντικού ιστού) πειραματικά λόγω της ερυθράς μετατόπισης συνεπώς γυρνώντας πίσω μάλλον υπάρχει κάποια περιοχή αδιανόητα μικρών διαστάσεων(;) Τα πρώτα «όντα» ήταν (;) φωτόνια, ηλεκτρόνια, κουάρκς, νετρίνα, γλουόνια σε κατάσταση «χυλού» αδιανόητα υψηλής θερμοκρασίας >10 10 0 Κ (δηλαδή κινητικής κατάστασης) σε κατάσταση θερμοδυναμικής ισορροπίας χωρίς δυνατότητα διαχωρισμού ύλης-ακτινοβολίας. Ακολούθησε η πυρηνοσύνθεση, όπου ο «χυλός» έγινε πλάσμα (πυρήνες, φωτόνια και ελεύθερα ηλεκτρόνια) και αργότερα όταν η θερμοκρασία έπεσε στους περίπου 3000 0 Κ δημιουργήθηκαν τα πρώτα άτομα με ταυτόχρονη απελευθέρωση της ακτινοβολίας (μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου) που έχει φάσμα ακτινοβολίας μέλανος σώματος με κορυφή στους 2.7 0 Κ. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 380.000 χρόνια μετά το Big – Bang . Πριν από αυτή την εποχή όλα είναι εικασίε…
Γιώργος Ζαφειρόπουλος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
