Υπήρχαν πράγματι έννοιες με ουσία;
Ή απλώς μάθαμε να πιστεύουμε ότι είχαν;
Το «αριστερά», το «δεξιά», το «κέντρο».
Παρουσιάστηκαν ως μεγάλες διαχωριστικές γραμμές.
Ως ταυτότητες,
ως ιστορικά φορτισμένες επιλογές,
ως δρόμοι που καθόριζαν τη μοίρα των κοινωνιών.
Ίσως ξεκίνησαν ως ιδεολογικές διαφοροποιήσεις λίγων, με κοινό στόχο.
Στην πορεία όμως μετατράπηκαν τεχνηέντως σε παγίδα.
Στην πράξη όμως, λειτούργησαν και ως μια μεγάλη παγίδα.
Μια παγίδα που τύφλωσε λαούς, εγκλώβισε συνειδήσεις και μετέτρεψε την ουσία σε στρατόπεδα.
📍 ⏳ Δείτε και άλλες ειδήσεις για Γιώργος Οικονομόπουλος
Ας μην παραμυθιαζόμαστε άλλο.
Οι αναφορές σε «ρίζες», σε «ήμουν αυτό» ή «ανήκω εκεί», δεν αρκούν για να δώσουν περιεχόμενο.
Δεν είναι από μόνες τους απόδειξη στάσης ζωής.
Γιατί όταν αποκόπτονται από την πράξη, μετατρέπονται σε άδειες ταυτότητες — σε κάτι που περισσότερο καλύπτει παρά αποκαλύπτει.
Η πραγματικότητα είναι ότι αυτές οι έννοιες χρησιμοποιήθηκαν τεχνηέντως.
Όχι μόνο για να περιγράψουν διαφορές, αλλά και για να τις συντηρήσουν, να τις οξύνουν και τελικά να αποπροσανατολίσουν.
Να κρατούν την κοινωνία σε μια διαρκή αντιπαράθεση, μακριά από το βασικό ερώτημα: ποιος αποφασίζει, για ποιον και με ποιο αποτέλεσμα.
Και σήμερα, το αποτέλεσμα είναι ορατό. Όποιος κι αν φτάσει να κυβερνήσει, οι πολιτικές συγκλίνουν, οι προτεραιότητες μοιάζουν ίδιες και η καθημερινότητα δεν αλλάζει ουσιαστικά.
Οι ταμπέλες παραμένουν, αλλά το περιεχόμενο έχει χαθεί.
Στην ουσία, οι πραγματικές διαφορές δεν ήταν ποτέ οι λέξεις. Ήταν η κατεύθυνση των πόρων, η επιλογή του ποιος στηρίζεται και ποιος αφήνεται πίσω.
Σήμερα όμως, ακόμη και αυτό έχει θολώσει μέσα σε μια τεχνητή αντιπαράθεση που αναπαράγει αδιέξοδα.
Οι παλιές διαχωριστικές γραμμές έχουν καταρρεύσει. Και μπροστά μας δεν υπάρχουν πλέον δύο αντίθετοι δρόμοι.
Υπάρχει μία ευθεία
η ανάγκη υπέρβασης.
Υπέρβασης ενός συστήματος που ανακυκλώνει πρόσωπα και πρακτικές.
Που είτε δεν κατανοεί είτε επιλέγει να αγνοεί την πραγματική ζωή της κοινωνίας. Που άλλοτε λειτουργεί από ανικανότητα και άλλοτε από συνειδητή επιλογή, όταν το προσωπικό όφελος υπερισχύει του συλλογικού.
Έτσι, το σύστημα κλείνεται στον εαυτό του. Και με έναν σχεδόν «ευφυή» τρόπο, δεν απομακρύνεται απλώς από την κοινωνία· την αποπροσανατολίζει.
Την οδηγεί σε λάθος ρότα, συντηρεί ψευδείς συγκρούσεις και αναπαράγει μια πραγματικότητα που το εξυπηρετεί.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο μόνος πραγματικά αστάθμητος παράγοντας παραμένει ο λαός. Και σε αυτόν έχει δοθεί η δυνατότητα και η ευθύνη να διορθώσει την πορεία.
Όσο νωρίτερα ενεργοποιηθεί, τόσο πιο γρήγορα μπορούν να ανατραπούν οι λανθασμένες κατευθύνσεις.
Αυτό όμως απαιτεί ωρίμανση.
Συνείδηση. Διάθεση σύγκρουσης με την ευκολία και την αυταπάτη.
Γιατί χωρίς ενεργούς πολίτες, καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει ουσιαστικά.
Το ζητούμενο δεν είναι να διαλέξουμε ξανά στρατόπεδα.
Είναι να ξεπεράσουμε την ανάγκη τους.
Να επαναφέρουμε την ουσία
ευθύνη, κρίση, καθαρές επιλογές.
Γιατί αν μείνουμε στις λέξεις, θα συνεχίσουμε να χάνουμε το νόημα.
Και χωρίς νόημα, καμία αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει.
Γιώργος Οικονομόπουλος
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΠΣ
