Με την ολοκλήρωση του τμήματος Πάτρα-Πύργος της Ολυμπία Οδού πλέον το μοναδικό τμήμα αυτοκινητόδρομου που δεν έχει υλοποιηθεί στην Πελοπόννησο είναι το Πύργος-Καλό Νερό-Τσακώνα, που θα ενώσει την Πάτρα με την Καλαμάτα.
Τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει δυναμική κινητοποίηση για την κατασκευή του, η οποία όμως προσκρούει στην -όχι παράλογη-πεποίθηση της πολιτείας και του παραχωρησιούχου της Ολυμπίας Οδού ότι η κίνηση στο τμήμα αυτό είναι υπερβολικά χαμηλή και δεν δικαιολογεί την κατασκευή και την συντήρηση ενός κανονικού αυτοκινητόδρομου, ακόμη και με πολύ υψηλά διόδια. Αυτό όμως που φαίνεται να αγνοούν σύσσωμοι όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς είναι πώς στο ίδιο τμήμα βρίσκεται και μία παράλληλη σιδηροδρομική γραμμή, της οποίας η επαναλειτουργία κι η αξιοποίηση δεν θα ήταν καθόλου ακριβή ή δύσκολη και θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να υποκαταστήσει την ανάγκη κατασκευής ενός νέου οδικού άξονα.
Μιλάμε, φυσικά, για την μετρική σιδηροδρομική γραμμή Πάτρα-Πύργος-Καλό Νερό-Τσακώνα που ενώνεται στην Τσακώνα με την γραμμή Κόρινθος-Καλαμάτα. Η γραμμή αυτή, της οποίας σήμερα λειτουργούν μόνο μερικά χιλιόμετρα ως τμήμα του Προαστιακού Πατρών, κινείται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε πεδινό έδαφος κι εξυπηρετεί έναν σημαντικό αριθμό πυκνοκατοικημένων οικισμών και όμορφων τοπίων, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αξιόλογη προαστιακή και τουριστική κίνηση. Το κόστος αποκατάστασης της θα ήταν ιδιαίτερα χαμηλό, αφού δεν περιέχει κανένα αξιόλογο τεχνικό έργο, πλην της μεταλλικής γέφυρας του Αλφειού ποταμού και μιας σειράς πέτρινων γεφυρών μεταξύ Καλό Νερού και Τσακώνα, ενώ θα μπορούσαν τα τρένα επί αυτής να πετύχουν ταχύτητες ανταγωνιστικές, αν όχι του ΙΧ, τότε σίγουρα των λεωφορείων, εξαιτίας της σε μεγάλο βαθμό ίσιας κι επίπεδης χάραξης της.
Το όφελος θα ήταν μεγάλο για τρεις νομούς που διατρέχει
Μεταξύ Πάτρας και Πύργου θα μπορούσε να υπάρξει σημαντικότατη επιβατική κίνηση, τόσο προαστιακή όσο και τουριστική, λόγω της υψηλής πυκνότητας μεγάλων και κατοικημένων οικισμών, ενώ θα βελτιωνόταν θεαματικά η σύνδεση κι η επικοινωνία των αστικών κέντρων της Ηλείας με την Αχαϊκή μητρόπολη. Για φανταστείτε κάποιος να ζούσε στην Αμαλιάδα και να μπορούσε να δουλεύει ή να σπουδάζει στην Πάτρα. Μόνο αυτό θα έλυνε σε μεγάλο βαθμό τα σημαντικά οικονομικά και δημογραφικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ηλεία από την εποχή των πυρκαγιών του 2007. Αλλά και για την τεράστια, παρθένα και πανέμορφη ακτογραμμή μεταξύ Πύργου και Καλό Νερού/Κυπαρισσίας τα οφέλη δεν θα ήταν λιγότερα. Αν σήμερα η περιοχή φυτοζωεί λόγω πτώχειας, έλλειψης θέσεων εργασίας κι επενδύσεων, αυτό θα μπορούσε να αλλάξει ολοκληρωτικά με την έλευση του τρένου, που θα την έφερνε κοντά στα αεροδρόμια του Άραξου και της Καλαμάτας και θα δημιουργούσε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να γίνουν σημαντικές επενδύσεις στους τομείς του τουρισμού, της γεωργίας και της οικοδομής. Τέλος δεν γίνεται να παραβλέψουμε τα αυτονόητα οφέλη που θα προκύψουν από την άνετη, εύκολη κι ασφαλή διασύνδεση των δύο σημαντικότερων αστικών κέντρων του Μοριά, της Πάτρας και της Καλαμάτας.
Τόσο η εγχώρια όσο κι η παγκόσμιο εμπειρία έχουν δείξει πώς για εμάς του φορολογούμενους είναι προτιμότερη η αξιοποίηση κι η αναβάθμιση υφιστάμενων υποδομών παρά η κατασκευή πανάκριβων κι αμφίβολης χρησιμότητας καινούργιων υποδομών. Αν κάποιος αμφιβάλλει γι’αυτό δεν έχει παρά να επισκεφθεί το ΟΑΚΑ στην Αθήνα και να δει έργα δισεκατομμυρίων να ρημάζουν, χωρίς χρήση και χωρίς προοπτική, λευκοί ελέφαντες μίας νοοτροπίας υπερβολής και σπατάλης που διέλυσε το έθνος μας.
Η σιδηροδρομική γραμμή Πάτρα-Πύργος-Καλό Νερό-Τσακώνα-Καλαμάτα κατασκευάστηκε πριν από 130 χρόνια κι εξυπηρέτησε για πάνω από έναν αιώνα με επιτυχία τις ανάγκες της μισής Πελοποννήσου. Αφού η γραμμή ήδη υπάρχει η λογική ορίζει και προστάζει ότι πρέπει να αναβιώσει, να αναβαθμιστεί και να αξιοποιηθεί με τον πιο βέλτιστο, κοινωνικά, οικονομικά, αναπτυξιακά, τρόπο, αντί να ρημάζει και να λεηλατείται από «αναξιοπαθούσες» και μη κοινωνικές ομάδες.
Όπως η λογική ορίζει ότι πρέπει ο δρόμος Πύργος-Καλό Νερό-Τσακώνα να αναβαθμιστεί, αλλά όχι ως ένας ακόμη φαραωνικός αυτοκινητόδρομος με υπέρογκα διόδια που δεν θα εξυπηρετήσει καθόλου τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, αλλά ως ένας ταπεινός δρόμος 2+1, στα πρότυπα του Ιωάννινα-Κακαβιά που κατασκευάζεται στην Ήπειρο αυτή την στιγμή.
Αν η χώρα μας μπορούσε να τηλεδιακτινιστεί στον 21ο αιώνα χάρη στους αυτοκινητόδρομους τότε αυτό θα είχε συμβεί προ πολλού. Η πραγματικότητα είναι πώς τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχουν κατασκευαστεί πάνω από 2.500 χιλιόμετρα αυτοκινητόδρομων, αλλά η Ελληνική ύπαιθρος/περιφέρεια ρημάζει περισσότερο από ποτέ, παραμένοντας σε μεγάλο βαθμό αποκομμένη και απομονωμένη, σε μία εποχή όπου η ευκολία μετακίνησης είναι πιο σημαντικός παράγοντας από ποτέ. Επειδή είναι ο ορισμός της τρέλας είναι να κάνουμε το ίδιο και το ίδιο κάθε φορά περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα, η σωφροσύνη μας υποδεικνύει ότι ίσως θα ήταν απλώς καλύτερο να αξιοποιήσουμε αυτό που ήδη υπάρχει, που έχει ήδη αποδείξει μέσα στον μακρύ ρου του χρόνου την χρησιμότητα και την αξία του, που όλα τα πεπολιτισμένα κράτη της υφηλίου διαθέτουν, δηλαδή τον σιδηρόδρομο.
Αν τα καμώματα της Ελληνικής πολιτείας στον συγκεκριμένο τομέα ήταν μέχρι τώρα απογοητευτικά, αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την απόλυτη έλλειψη βούλησης από το πολιτικό προσωπικό για να έχει η χώρα μας λειτουργικό σιδηρόδρομο, και πολύ λιγότερο με το ίδιο το μέσο, που στα περισσότερα σύγχρονα κράτη λειτουργεί με επιτυχία.
Φίλιππος Παπαδημητρίου
φοιτητής νομικής, ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΑΜΚΕ Το Χαμόγελο του Χωριού
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
