Με ένα νομοσχέδιο σκούπα η κυβέρνηση σφίγγει τον κλοιό γύρω από την τοπική αυτοδιοίκηση προκειμένου να αποτελέσει το μακρύ χέρι της κυβέρνησης.
Με το νόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση το επιτελικό κράτος προωθείται και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Μειώνονται οι αρμοδιότητες και δυνατότητες που έχουν τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια τα οποία υποβαθμίζονται.
Οι συλλογικές διαδικασίες περιορίζονται και ο δημόσιος διάλογος συρρικνώνεται.
Αντίθετα οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη ισχύ.
Σύμφωνα με την ΚΕΔΕ το 2009 οι κεντρικοί αυτοτελείς πόροι των δήμων αποτελούσαν το 8% του προϋπολογισμού. Το 2025 περιορίστηκαν μόλις στο 3,53%.
Δεν επιλύεται το ζήτημα της υποστελέχωσης, της συνεχούς μείωσης του προσωπικού των δήμων λόγω συνταξιοδοτήσεως τη στιγμή που αναπληρώνονται.
Τα κενά τεράστια με δεδομένο ότι οι Δήμοι λειτουργούν περίπου με το μισό προσωπικό από αυτό που προβλέπουν οι κανονισμοί τους.
Οι εργαζόμενοι καθημερινά δίνουν μάχη για να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να προσφέρουν υπηρεσίες τους πολίτες. Οι ανάγκες ωστόσο συνεχώς αυξάνονται, τα κενά μεγαλώνουν. Προφανώς υπονομεύεται ο δημόσιος χαρακτήρας υπηρεσιών της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι ιδιώτες περιμένουν στη γωνία, ενώ ήδη αρκετοί Δήμοι έχουν προσφύγει σε ιδιωτικές υπηρεσίες σε τομείς που πρέπει να παραμένουν στους Δήμους.
Ο ρόλος των κοινοτήτων ισοπεδώνεται, παρά την προσπάθεια που είχε γίνει με τον Κλεισθένη να φέρουν τη λήψη των αποφάσεων πιο κοντά στον πολίτη .
Οι δημοτικές κοινότητες μετατρέπονται σε απλές διοικητικές υποδιαιρέσεις, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες, χωρίς πραγματική δυνατότητα παρέμβασης, χωρίς πολιτική βαρύτητα.
Με το εκλογικό σύστημα που εισάγεται, δηλαδή με την εναλλακτική ψήφο, και ο ψηφοφόρος στο ψηφοδέλτιο, να έχει δικαίωμα και δεύτερου υποψήφιου δημάρχου, μπορεί να εκλεγεί Δήμαρχος, κάποιος που δεν υπήρξε ποτέ η πρώτη επιλογή της πλειοψηφίας των πολιτών. Έτσι απουσιάζει πολιτική νομιμοποίηση.
Μπορεί ένας συνδυασμός να λάβει 38%, ο δεύτερος 22% και να εκλεγεί δήμαρχος ο δεύτερος συνδυασμός με την ενναλακτική ψήφο.
Αυτό σημαίνει ότι ο συνδυασμός με 22% θα πάρει τα 3/5 του συμβουλίου για να διοικήσει ένα δήμο ή μια περιφέρεια με τις εναλλακτικές ψήφους.
Η δεύτερη Κυριακή δεν ήταν μια γραφειοκρατική λεπτομέρεια ήταν μηχανισμός μέσω του οποίου διασφαλιζόταν ότι ο εκλεγμένος δήμαρχος/περιφερειάρχης είχε λάβει μια ξεκάθαρη πολιτική εντολή από την πλειοψηφία των πολιτών. Οι πολίτες γνώριζαν ποιοι είναι οι δύο διεκδικητές της δημοτικής διοίκησης και επέλεγαν έναν εκ των δύο .
Η διαδικασία ήταν απλή διαφανής και πολιτικά κατανοητή.
Οι μικρές παρατάξεις θα βρεθούν ενώπιον του διλήμματος της απορρόφησης ή της περιθωριοποίησης, η πολυφωνία θα περιοριστεί και όταν η πολυφωνία περιορίζεται τότε περιορίζεται η ίδια η δημοκρατία .
Χιλιάδες άνθρωποι ιδιαίτερα νέοι έχουν εγκαταλείψει την ύπαιθρο. Σε ορεινές και νησιωτικές περιοχές οι παραγωγικές δραστηριότητες συρρικνώνονται ή εξαφανίζονται, οι περιφερειακές και ενδοπεριφερειακές ανισότητες διευρύνονται.Η αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να αποτελέσει βασικό εργαλείο αντιμετώπισης αυτών των προκλήσεων. Θα μπορούσε να διαθέτει αναπτυξιακές αρμοδιότητες περισσότερους πόρους, περισσότερες δυνατότητες σχεδιασμού και περισσότερη ευελιξία.
Σχετικά με την ηλεκτρονική ψήφο απουσιάζουν από το νόμο οι ισχυρές εγγυήσεις που απαιτούνται για τη διασφάλιση της διαδικασίας.
Ακόμα και παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας, στις εσωκομματικές της εκλογές, κατήγγειλαν ότι η ηλεκτρονική ψήφος διαμόρφωσε το αποτέλεσμα. Πόσο μάλλον στις αυτοδιοικητικές εκλογές…
Χρειαζόμαστε ισχυρούς δήμους και περιφέρειες. Ισχυρές τοπικές κοινωνίες, περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή με ένα κράτος συντονιστή όχι συγκεντρωτικό.
Αυτό είναι το όραμα μας για την τοπική αυτοδιοίκηση που είναι θεσμός δημοκρατίας και πυλώνας κοινωνικής συνοχής.
Γιώργος Ρώρος
επικεφαλης ΩΡΑ ΠΑΤΡΩΝ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
