Με πλάνα από την ιδρυτική διακήρυξη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης στο Θησείο και αποστροφές προσώπων που μετέχουν στο νέο εγχείρημα ολοκληρώνεται η τριλογία του πολιτικού ντοκιμαντέρ, που επιμελήθηκαν οι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα.
“Όταν η ατομική κοινωνική διαδρομή συναντά τη συλλογική πολιτική πράξη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και διαφορετικών διαδρομών συγκλίνουν με κοινό παρονομαστή την ανάγκη ενός νέου πολιτικού εμείς” επισημαίνεται στο καταληκτικό ντοκιμαντέρ, καταλήγοντας πως “η Συμπαράταξή τους, τέκνο αυτής της ανάγκης αλλά και της ευθύνης για το σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου”.
Την ίδια στιγμή, “φαντάζομαι ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα που κάναμε λάθος” παρατηρεί ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ και καταλήγει: “Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια”.
Η ώρα της ευθύνης
Οι αποστροφές των πρωταγωνιστών:
-Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί με άλλους.
-Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός.
-Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή. Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να διορθώσω κάτι.
-Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.
-Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Και περιμένω.
-Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά, τους δικούς του ατομικούς φόβους. Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του εφικτού.
-Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε, να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
