Για την κυβέρνηση, «το τζάμπα πέθανε» όπως ανέφερε πρωην υπουργός της ΝΔ και βουλευτής Αχαΐας .
Για τους εκπαιδευτικούς που στέλνονται σε νησιά, πληρώνουν εξοντωτικά ενοίκια και προσπαθούν να επιβιώσουν με έναν μισθό που δεν φτάνει, η απάντηση είναι περίπου: βρείτε τα μόνοι σας.
Και τώρα έρχεται και το ΣτΕ, με την απόφασή του για τον 13ο και τον 14ο μισθό, να αφήσει αυτούς τους ανθρώπους ακριβώς στην ίδια κατάσταση.
Αναρωτήθηκαν άραγε οι δικαστές που έκριναν την υπόθεση πώς ζει ένας νεοδιόριστος δάσκαλος ή καθηγητής σε ένα νησί;
Πώς πληρώνει σπίτι, μετακινήσεις, ρεύμα, φαγητό;
Πώς κρατά όρθιο το σχολείο, όταν ο ίδιος δυσκολεύεται να κρατήσει όρθια τη ζωή του;
Είναι πολύ εύκολο να μιλά κανείς για «δημοσιονομική σταθερότητα» μέσα από υπουργικά γραφεία και δικαστικές αίθουσες.
Το δύσκολο είναι να ζήσεις έναν μήνα με τον μισθό του εκπαιδευτικού που υπηρετεί μακριά από το σπίτι του.
Το περιβόητο «το τζάμπα πέθανε» δεν μοιάζει πια με μια ατυχή δήλωση.
Μοιάζει με ολόκληρη αντίληψη εξουσίας:
ο εργαζόμενος να αντέξει, να πληρώσει, να στερηθεί και να μη ζητά πολλά.
Όμως οι εκπαιδευτικοί δεν είναι αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό.
Είναι οι άνθρωποι που κρατούν ανοιχτά τα σχολεία μας.
Και όταν Πολιτεία και Δικαιοσύνη μιλούν μόνο για κόστος, χωρίς να κοιτούν το πραγματικό κοινωνικό κόστος των αποφάσεών τους, τότε κάτι έχει χαθεί στον δρόμο.
Αν λοιπόν «το τζάμπα πέθανε», ας πεθάνει για όλους.
Και πρώτα για το ίδιο το κράτος που απαιτεί πολλά και επιστρέφει όλο και λιγότερα.
Γιώργος Μπέσκος
ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΛΠΙΔΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
