Αν και όπως ξέρουν οι αναγνώστες ποτέ δεν υπήρξα ΠΑΣΟΚ, παραταύτα οφείλω να ομολογήσω.
Κάποτε το ΠΑΣΟΚ δεν χρειαζόταν συστάσεις. Γιατί πολύ απλά ήταν παρόν παντού. Στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στις πολιτικές συζητήσεις, ακόμη και στις αντιπαραθέσεις των καφενείων. Σήμερα, πολλές φορές, ψάχνεις να ακούσεις τη φωνή του και αναρωτιέσαι αν το κόμμα βρίσκεται σε πολιτική αναμονή ή αν περιμένει να περάσει η επικαιρότητα.
Η εικόνα του σημερινού ΠΑΣΟΚ δεν είναι αυτή μιας παράταξης που διεκδικεί με αυτοπεποίθηση τον ρόλο της. Αντιθέτως δίνει την αίσθηση ενός κόμματος που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του, να ισορροπήσει ανάμεσα σε εσωτερικές ευαισθησίες και να αποφύγει τα μεγάλα ρίσκα. Μόνο που η πολιτική χωρίς ρίσκο καταλήγει συχνά σε πολιτική χωρίς αποτύπωμα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επιλέξει έναν δρόμο χαμηλών τόνων. Αυτό μπορεί να θεωρείται προσόν σε μια εποχή υπερβολής, όμως δεν αρκεί για ένα κόμμα που θέλει να επιστρέψει στο προσκήνιο. Η πολιτική παρουσία δεν μετριέται μόνο με το πόσο προσεκτικά διατυπώνεται μια ανακοίνωση ή πόσο οργανωμένα λειτουργούν τα κομματικά όργανα. Κυρίως αποκτά υπόσταση από το αν υπάρχει κάποιος αρχηγός , που όταν αυτός μιλάει, σταματούν οι υπόλοιποι για να τον ακούσουν.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ
Δεν του λείπουν οι άνθρωποι. Του λείπει η προσωπικότητα που θα τους ενώσει σε μια κοινή κατεύθυνση και θα κάνει την παράταξη ξανά υπολογίσιμη δύναμη στην κοινωνία.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχουν πρόσωπα που απασχολούν τη δημόσια συζήτηση ακόμη και όταν δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Ο Αλέξης Τσίπρας, είτε κάποιος τον αντιμετωπίσει θετικά είτε αρνητικά, έχει αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν περνά απαρατήρητος. Το όνομά του ακόμα και εκτός πολιτικής αρένας δεν έπαψε να προκαλεί συζήτηση, αντιδράσεις και πολιτικές αναλύσεις.
Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα, γι’ αυτό και τώρα κάνει δυναμική επανεκκίνηση με το κόμμα «ΕΛΑΣ» μιλούν για αυτόν. Η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους που να δημιουργούν ενδιαφέρον, όχι διαχειριστές.
Το ίδιο, από διαφορετική πολιτική αφετηρία, συμβαίνει και με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει κατορθώσει να διατηρεί σταθερά την πρωτοβουλία των κινήσεων, παρουσιάζοντας κυβερνητικές παρεμβάσεις και επιβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό τη δική της ατζέντα. Συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με το αποτέλεσμα, η πραγματικότητα είναι ότι η κυβερνητική πλευρά παράγει γεγονότα και αναγκάζει τους αντιπάλους της να απαντούν.
Ένα κόμμα με την ιστορία του δεν γίνεται να θυμίζει τον μαθητή που κάθε πρωί πηγαίνει στο νηπιαγωγείο και προσπαθεί ακόμη να καταλάβει πού πρέπει να σταθεί. Η πολιτική ζωή της χώρας έχει ανάγκη από καθαρές προτάσεις, αλλά ακόμη περισσότερο από καθαρές παρουσίες. Από ανθρώπους που θα μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη μιας δύσκολης απόφασης.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Δεν αρκεί να επικαλείται το ένδοξο παρελθόν του ούτε να περιμένει ότι η κοινωνία θα επιστρέψει από συνήθεια. Οι πολίτες έχουν αλλάξει, οι ανάγκες έχουν διαφοροποιηθεί και το πολιτικό περιβάλλον δεν θυμίζει σε τίποτα τις εποχές που το πράσινο χρώμα αρκούσε για να γεμίσει πλατείες.
«Μη σκαλίζεις τη στάχτη να ξανάβρεις φωτιά του ΠΑΣΟΚ». Η φράση αυτή ταιριάζει σε μια παράταξη που χρειάζεται να κοιτάξει μπροστά και όχι να αναζητά διαρκώς σωτηρία στις παλιές της επιτυχίες. Η φωτιά δεν επιστρέφει επειδή κάποιος θυμήθηκε πόσο δυνατή ήταν κάποτε. Θέλει νέα καύσιμη ύλη, νέο λόγο και κυρίως ανθρώπους που θα τολμήσουν να σταθούν απέναντι στην κοινωνία χωρίς φόβο.
Η παύση στην πολιτική δεν είναι ουδέτερη κατάσταση. Όσο ένα κόμμα σιωπά ή απλώς ψιθυρίζει, ο πολιτικός χώρος του καταλαμβάνεται από άλλους. Όσο αναζητά τον βηματισμό του, οι αντίπαλοί του προχωρούν. Το χείριστο κινδυνεύει να γίνει απλώς θεατής των εξελίξεων.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το ΠΑΣΟΚ έχει ιστορία
Αυτό δεν αμφισβητείται. Το ζητούμενο είναι αν θα αποκτήσει ξανά πολιτικό παρόν. Και αυτό δεν θα το πετύχει με έναν ακόμη διεκπεραιωτή της κομματικής καθημερινότητας. Θα χρειαστεί μια ηγετική προσωπικότητα, έναν άνθρωπο που να μπορεί να εμπνεύσει, να συγκρουστεί, να πείσει και να σηκώσει στις πλάτες του όχι μόνο το βάρος μιας παράταξης, αλλά και την ευθύνη απέναντι σε μια κοινωνία που περιμένει απαντήσεις.
Γιατί η πολιτική δεν χαρίζεται σε κανέναν και το λέει ένας άνθρωπος που δε ανήκει στον πολιτικό αυτό χώρο
Και το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει πραγματικά να επιστρέψει, θα πρέπει πρώτα να αποφασίσει αν είναι έτοιμο να μιλήσει ξανά με τη δική του φωνή.
Αλήθεια υπάρχει περίπτωση να πάει ο Νίκος Ανδρουλάκης στο σπίτι του; Να δει επιτέλους η πολιτική ζωή του τόπου έναν σύγχρονο πολιτικό που μπορεί να εμπνεύσει;
Ή θα είμαστε για πολλά χρόνια στο ίδιο έργο θεατές και το ΠΑΣΟΚ να κονταροχτυπιέται με το ΚΚΕ για την Τριτοτέταρτη θέση και αν;
Ηλίας Ασπρούκος
Περιβαλλοντολόγος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
