Δύο επεισόδια
Το πρώτο αφορά την αποκάλυψη της WSJ για τα έργα και τις ημέρες της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα σε αγαστή συνεργασία με έναν λομπίστα μιας μεγάλης εταιρείας, της “ΑΚΤΩΡ “.
Οι αποκαλύψεις που δείχνουν ότι μια εταιρεία προωθεί τα συμφέροντά της με τις δυναμικές πλάτες των ΗΠΑ και της κυβέρνησης, είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Η νέα “μεγάλη ιδέα ” που αφορά την ενέργεια (θυμηθείτε τι ακούσαμε για τον κάθετο διάδρομο) είναι μια ιστορία (όχι άγνωστη από τα παλιά χρόνια) πολέμου ανάμεσα σε εταιρείες. Και ποια από αυτές έχει μεγαλύτερη πρόσβαση στην κ. Πρέσβειρα, με το αζημίωτο βέβαια για τα συμφέροντα της υπερδύναμης. Η δε κυβέρνηση, αν προσπαθήσει να ελέγξει -λέμε τώρα- μπορεί και να απειληθεί.
Δημοκρατικοί βουλευτές στις ΗΠΑ εκφράζουν τη βαθιά ανησυχία τους για τη συμπεριφορά της Γκιλφόιλ.
Εδώ στην Ελλάδα, μιλήσαμε μεν για την απειλή που εκτόξευσε η πρέσβειρα, αλλά πολύ υποτονικούς μας βρίσκω ως προς την εταιρεία “ΑΚΤΩΡ” και κυρίως ως προς τη χάραξη της νέας “μεγάλης ιδέας ” ανάλογα με τα συμφέροντα των εταιρειών σε πλήρη συνεργασία με τις ΗΠΑ.
Ερώτημα: ποιος χαράσσει ενεργειακή, επομένως και εξωτερική πολιτική; Ποιος μας επιβάλλει το περιεχόμενο του πατριωτισμού μας; Όποιος από μας τόλμησε να αμφισβητήσει τη νέα “μεγάλη ιδέα ” του κάθετου διαδρόμου, θεωρήθηκε σχεδόν εθνικός προδότης. Δηλαδή ο πατριωτισμός μας ορίζεται από τον “ΑΚΤΩΡ ” και τις ΗΠΑ.
Το δεύτερο επεισόδιο αφορά τον Άγγελο Συρίγο και την “υποχώρηση της κυβέρνησης ” το 2024 απέναντι στην Τουρκία. Η λέξη “υποχώρηση ” του γνωστού Συρίγου ξεσήκωσε τα πατριωτικά αισθήματα των κομμάτων, κυρίως των 2 μεγαλύτερων. Είναι μικρό πράγμα “η υποχώρηση ” , θα έλεγε κανείς; Όχι δεν είναι. Αλλά όταν το λέει ο Συρίγος, ναι. Μην ξεχάσουμε σε αυτή την χώρα τι πρεσβεύει ο καθένας μας. Ειδικά όταν δεν μιλάει όταν συμβαίνουν τα γεγονότα.
Η υπόθεση των καλωδίων και των ερευνών είναι μια δύσκολη ιστορία που (ξανά-) ξεκίνησε από το 2008 και μετά. Δείχνει, και αυτή, το αδιέξοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο παραμένουν άλυτα προβλήματα και όσο το ζήτημα της ανοικτής θάλασσας δεν τίθεται μετ’ επιτάσεως για τα πάντα.
Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε σε αυτά τα ζητήματα να έχει καθαρή θέση: τι έγινε ακριβώς το 2024; Όσο η ενημέρωση είναι ελλιπής τόσο οι Συρίγοι θα “αξιολογούν ” τα συμβάντα και τόσο η λέξη “υποχώρηση ” θα ανεβάζει τα αντιτουρκικά αισθήματα προς αγραν ψήφων.
Στην πρώτη περίπτωση -αν όλα όσα αποκαλύφθηκαν αληθεύουν- είμαστε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και ξέφραγο αμπέλι του κάθε διευθύνοντα συμβούλου.
Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε σημαντικά προβλήματα με την Τουρκία που πρέπει να τεθούν επιτέλους επί τάπητος με σοβαρότητα.
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
