Διαβάζω διάφορες αναρτήσεις για τη νίκη του Βερολίνου.
Ο καθένας, η καθεμιά δίνει την εκδοχή που θεωρεί πιο σωστή: αισιόδοξη, απαισιόδοξη, σκεπτικισμού, προσαρμοσμένη στο κόμμα που ανήκει για να το ταυτίσει με το Die Linke ή να το διαφοροποιήσει προς το καλύτερο κλπ.
Σε ό,τι με αφορά: κι εγώ τη δική μου εκδοχή δίνω, προσαρμοσμένη σε αυτό που θέλω να προτάξω.
Όμως!!! Πέρα από κάποια ισχυρά πραγματολογικά στοιχεία (νέοι, μείωση αποχής, ριζοσπαστισμός, ηγετική φυσιογνωμία μια γυναίκα τουρκικής καταγωγής), πειράζει να χαρούμε από τα βάθη της καρδιάς μας;
Πειράζει να μας εμπνεύσει ένα αριστερό κόμμα που τα τελευταία χρόνια πέρασε δια πυρός και σιδήρου, που αντιμετώπισε την εξαφάνισή του, που…, βρίσκεται στην κορυφή του Βερολίνου και στέκεται απέναντι στους νεοναζί;
Πειράζει να τραγουδήσουμε όσο τραβάει η ψυχή μας το first we take Manhattan, then we take Berlin et… then we take Brussels, Athens etc?
Ναι, για μένα είναι έμπνευση και τραγουδάω από χτες το βράδυ. Με όλα τα μεν και τα αλλά στο μυαλό μου, αλλά και με όλα τα then we take…
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
