Για την απώλεια, το πένθος και τον τρόπο με τον οποίο έχει μάθει να διαχειρίζεται την απουσία των γονιών του μίλησε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Ο ηθοποιός, έχοντας χάσει και τους δύο γονείς του μέσα σε λίγους μήνες, αναφέρθηκε στη σημασία της αποδοχής των συναισθημάτων, χαρακτηρίζοντας παράλληλα τους γονείς του «προστατευτικούς αγγέλους» και τονίζοντας πως η καθημερινότητα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ανέφερε αρχικά για τους γονείς του: «Νιώθω ότι έχω δύο αγγέλους στον ουρανό. Έχω πολλούς αγγέλους ευτυχώς. Όχι μόνο στον ουρανό, και εδώ στη γη. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Οι δικοί μου άγγελοι μου θυμίζουν να μην παίρνω τίποτα ως δεδομένο και να είναι όλα τα πράγματα σημαντικά όσο γίνεται. Γιατί πιο μικρός ούτε την ωριμότητα είχα ούτε τη σκέψη, ήμουν λίγο χαρταετός στα πράγματα. Τώρα μεγαλώνοντας στέκομαι πιο πολύ στα απλά πράγμα».
Όπως επισήμανε ο ηθοποιός, για να μπορέσει να προχωρήσει κανείς, πρέπει να αποδεχτεί κάθε απώλεια: «Ο βηματισμός είναι, καταρχάς, να το αποδεχτείς. Γιατί πολλοί συνάνθρωποί μου έχουν δεχτεί το κομμάτι της απώλειας σε πολύ νεότερη ηλικία, οπότε είναι και πιο νέα η ψυχή στο να αντιληφθεί τη βασική έννοια του συναισθήματος. Και επειδή είναι κάτι το οποίο θα συμβαίνει για πάντα στους ανθρώπους, είναι η μοίρα αυτή, νομίζω πρέπει να το αποδεχτείς, να μην το κρατήσεις μέσα σου, να είσαι ειλικρινής απέναντι στο συναίσθημα, να μην ντραπείς ποτέ, να μην κλειστείς ποτέ και σιγά σιγά με τον καιρό να πεις ότι δεν πρέπει να σταματάει η ζωή. Γιατί, ούτως ή άλλως, οι άνθρωποι που σε αγαπάνε, θέλουν να σε βλέπουν πάντα με ανιδιοτέλεια να προχωράς, να εξελίσσεσαι, είτε προσωπικά είτε επαγγελματικά είτε κάθε μέρα», είπε.
Και πρόσθεσε: «Το θυμάμαι από την επέμβαση που είχα κάνει στη μέση και κάθε βήμα ήταν ένας γολγοθάς. Μετά από δέκα μέρες, μετά από πόσες φυσιοθεραπείες άρχισες να προχωράς λίγο καλύτερα και να εμπιστεύεσαι και πάλι το σώμα σου. Νομίζω έχει να κάνει το ίδιο και με την ψυχή σου. Να είσαι ανοιχτός σε αυτό το κομμάτι. Ακόμα και να σε βαρύνει κάπου – που σε βαραίνει γιατί το “για πάντα” είναι λίγο περίεργο – να μπορείς να το λες».






