Όταν οι αποφάσεις του Αρείου Πάγου ευνοούν τράπεζες, funds και servicers, τότε παρουσιάζονται ως καθαρές, αυτονόητες και άμεσα εφαρμόσιμες.
Όταν όμως μια απόφαση ανοίγει δρόμο υπέρ των δανειοληπτών, υπέρ των πολιτών που πάλεψαν για την πρώτη κατοικία τους, τότε ξαφνικά εμφανίζονται «ασάφειες», «πολλαπλές αναγνώσεις», «χρυσές τομές» και ανάγκη για περαιτέρω ερμηνείες.
Ο κ. Στουρνάρας, που στο παρελθόν δεν είχε καμία δυσκολία να διαβάζει καθαρά τις εξελίξεις όταν αυτές συνέπιπταν με τα συμφέροντα των funds και των servicers, σήμερα βλέπει την απόφαση του Αρείου Πάγου ως μη ξεκάθαρη.
Ο κ. Πιερρακάκης, από την πλευρά του, μιλά για ισορροπία ανάμεσα στην προστασία των πολιτών και την ευστάθεια του συστήματος. Μόνο που το κράτος δικαίου δεν είναι ζυγαριά όπου από τη μία πλευρά μπαίνουν τα δικαιώματα των πολιτών και από την άλλη οι απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Η δικαστική προστασία δεν είναι ενόχληση.
Η πρώτη κατοικία δεν είναι λογιστικό μέγεθος.
Και το δικαίωμα του πολίτη δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τις τράπεζες.
Εδώ αποκαλύπτεται η μεγάλη θεσμική αντίφαση: όταν η Δικαιοσύνη αποφασίζει υπέρ των ισχυρών, το κράτος σπεύδει να επικαλεστεί τον σεβασμό στις αποφάσεις. Όταν όμως η Δικαιοσύνη αναγνωρίζει δικαιώματα στους πολίτες, τότε αρχίζει η πολιτική διαχείριση, η καθυστέρηση και η προσπάθεια να θολώσει το περιεχόμενο της κρίσης.
Αυτό δεν είναι διάκριση των εξουσιών.
Είναι επιλεκτική επίκλησή της.
Η Δημοκρατία δεν αντέχει ιδιωτικά κέντρα ισχύος να παρεισφρύουν στη λειτουργία του κράτους και να αντιμετωπίζουν τις δικαστικές αποφάσεις ως πρόβλημα όταν δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Τα όρια πρέπει να είναι απολύτως διακριτά: η Δικαιοσύνη κρίνει, η εκτελεστική εξουσία σέβεται και εφαρμόζει, οι ανεξάρτητες αρχές υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον — όχι τις ανάγκες των funds, των servicers και των τραπεζών.
Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν είναι εκπρόσωπος των servicers.
Το Υπουργείο Οικονομικών δεν είναι νομικό τμήμα των funds.
Και η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός προσαρμογής των δικαστικών αποφάσεων στις απαιτήσεις της οικονομικής ισχύος.
Το πραγματικό ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η απόφαση του Αρείου Πάγου είναι καθαρή. Το ζήτημα είναι αν κάποιοι αντέχουν να είναι καθαρή όταν δικαιώνει τον κόσμο.
Γιατί το κράτος δικαίου δεν εφαρμόζεται αλά καρτ.
Οι θεσμοί δεν υπάρχουν μόνο για να προστατεύουν τους ισχυρούς.
Και τα δικαιώματα των πολιτών δεν μπαίνουν σε αναμονή μέχρι να συμφωνήσουν οι τράπεζες.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΕΣΚΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΙΓΙΟΥ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
