Διιστάμενες απόψεις επικρατούν στον εμπορικό και κοινωνικό ιστό της Πάτρας αναφορικά με τη βιωσιμότητα του εμπορικού κέντρου, τις πεζοδρομήσεις και τη λειτουργία του ποδηλατοδρόμου στην οδό Όθωνος Αμαλίας.
Ειδικότερα, προτείνεται από μερίδα πολιτών η μετατροπή του τμήματος από τη Νόρμαν έως τη Γούναρη (μήκους περίπου 1.000 μέτρων) σε ζώνη ελεγχόμενης στάθμευσης. Βάσει υπολογισμών, η παρέμβαση αυτή θα μπορούσε να προσφέρει άμεσα περίπου 250 νέες θέσεις στάθμευσης, δίνοντας σημαντική «ανάσα» στα καταστήματα του κέντρου. Παράλληλα, ορισμένοι επικαλούνται το θεσμικό πλαίσιο των ιστορικών κέντρων, υποστηρίζοντας πως οι εκτεταμένες αλλαγές στη χρήση των οδών αλλοιώνουν τον φυσιογνωμικό χαρακτήρα της πόλης.
Στον αντίποδα, υποστηρίζεται σθεναρά ότι η αποδιοργάνωση της αγοράς δεν οφείλεται στην ύπαρξη των πεζοδρόμων ή του ποδηλατοδρόμου.
Υπερασπιστές της βιώσιμης αστικής κινητικότητας φέρνουν ως παράδειγμα ευρωπαϊκές πόλεις (όπως το Άμστερνταμ, τη Κοπεγχάγη, το Παρίσι και τη Σεβίλλη), οι οποίες επένδυσαν στον δημόσιο χώρο, το ποδήλατο και την ασφαλή μετακίνηση των πεζών, ενισχύοντας τελικά την τοπική τους οικονομία.
Όπως επισημαίνουν, η λύση για ένα ζωντανό εμπορικό κέντρο δεν είναι η επιστροφή στην αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου, αλλά ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός που περιλαμβάνει:
Ενίσχυση και συχνότερη χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.
Δημιουργία οργανωμένων περιφερειακών χώρων στάθμευσης (Park & Ride).
Αναβάθμιση της καθαριότητας και της ασφάλειας.
Διαμόρφωση ενός φιλικού και προσβάσιμου περιβάλλοντος για τους πεζούς.













