Θα αποτελούσε ιδιαίτερη τιμή μου, η παρουσία σου (στην αίθουσα του Εμπορικού Συλλόγου, για να καλωσορίσουμε το νέο μου βιβλίο, «Τα σιντριβάνια των Φιλιατρών και ο Εμπεδοκλής» τη Δευτέρα 8 Ιουνίου στις 20.30) και η συμμετοχή σου σε ένα διάλογο για ένα οδοιπορικό, στον προ-περασμένο αιώνα.
Ένα ταξίδι, σε μια εποχή που επικρατούσε ‘ο πολιτισμός της σταφίδας’.
Η ‘μαυρομάτα’ υπήρξε η κινητήρια δύναμη ανάπτυξης και ευημερίας.
Μια εποχή με τρίτωνες, προσωκρατικούς φιλοσόφους και αρχαίους ελληνικούς μύθους, που ταξίδεψαν μέσω των σιντριβανιών σε κάθε γωνιά της γης.
Στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Καράκας, στο Μοντεβιδέο, στο Κάιρο, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στην Τασμανία.
Με το ΦΙΛΟΤΗΣ ή ΝΕΙΚΟΣ του Εμπεδοκλή, μετά από 2.500 χρόνια, να είναι σήμερα όσο ποτέ επίκαιρο.
Ιδού 2-3 αποσπάσματα από το βιβλίο:
«Το μόνον ισόδιμα τω οποίον έχομεν είναι η Σταφιδάμπελος, και δια του ισοδήματος αυτού ευθάσαμε εις ών σιμείον ευρίσκετε ο τοπος. Αύξεισαν αι κτηματικαί περιουσίαι. Έγιναν πολυτελείς οικοδομαί και μεγάλες. Προϊχθη ο τόπος εις την παιδίαν και όλος ο πληθυσμός του δίμου αύξεισε επενδύσεις…και όλα αυτά έγειναν ένεκα της αδιακόπου καλειεργείας της σταφιδαμπέλου και των ισοδημάτων αυτής.
Αλλά όπως αύξεισαν όλα, αύξεισαν και τα χρέοι, και πολλαί κολοσέαι περιουσίαι κατεστράφεισαν και διήλθον εις τρίτων χείρας. Αλλά τούτο δεν προϊλθε μόνον των εκπτόσεων των τιμών ή άλον τινών περιστατικών…»…
«Ο πολιτισμός της σταφίδας έκανε αγνώριστη την πόλη. Η πλατεία στολίστηκε με σιντριβάνια, με μαντεμένιους πολύφωτους ηλεκτρικούς στύλους. Έγιναν νέοι δρόμοι και πεζοδρόμια, πάρκα και δεντροστοιχίες, έγινε η Δεξαμενή, το δίκτυο ύδρευσης, το δίκτυο υπονόμων, το νεκροταφείο κ.ά. Ιδρύθηκαν τότε Σχολεία όλων των βαθμίδων, ανεγέρθηκαν μεγάλες κι επιβλητικές εκκλησίες, δημιουργήθηκαν πρότυποι πολιτιστικοί Σύλλογοι και εμφανίστηκε στη πόλη μας και η πρώτη δημοτική Φιλαρμονική».
«Η «χρυσή εποχή της σταφίδας» στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ήταν πράγματι «ο χρυσούς αιώνας»…
«Τα αδελφάκια των σιντριβανιών: Από την Αφρική, τη Χιλή και την Ουρουγουάη
έως το Κάιρο, το Λονδίνο το Καράκας και τη Γουαδελούπη. Σε περισσότερες από 150 χώρες, διασώζονται 1580 σιντριβάνια»…
«Στην πιο μακρινή και στην πιο σκοτεινή εποχή, εκείνη της πίστης των θαλασσινών στο φοβερό στοιχειό του νερού, ο Τρίτωνας ήταν ένα πνεύμα, που φοβόντουσαν οι ναυτικοί, αφού δύσκολα μπορούσαν να μαντέψουν τη θέλησή του, και που, με τη δύναμη του να μεταμορφώνεται, γινόταν ιδιαίτερα επικίνδυνο»…
Το βιβλίο μου κάνουν την τιμή να το παρουσιάσουν, εξαίρετοι συμπολίτες τους οποίους και ευχαριστώ:
-Ολυμπία Λόη, Πρόεδρος του συλλόγου Αρχιτεκτόνων
-Ιωάννης Μόσχος, Αρχαιολόγος, Επιμελητής Αρχαιολογικού Μουσείου Πατρών
-Πηνελόπη Λαμπούση, Φιλόλογος, Ιστορικός Τέχνης, MSc στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, Πρόεδρος του Παμμεσσηνιακού Συνδέσμου Πατρών ‘Ο Παπαφλέσσας’, Εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού της Μεσσηνιακής Αμφικτιονίας στον Ν. Αχαΐας.
Συντονίζει ο δημοσιογράφος Αχιλλέας Ροδίτης
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
