Κάθε φορά που πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές, η Αιγιάλεια αποκτά ένα παράδοξο προνόμιο.
Ξαφνικά περισσεύουν οι «σωτήρες».
Άνθρωποι που μέχρι χθες περνούσαν σχεδόν απαρατήρητοι, εμφανίζονται με περισσή αυτοπεποίθηση για να μας πείσουν ότι αυτοί κρατούν το κλειδί για το μέλλον του τόπου.
Μέχρι στιγμής, οι ενδιαφερόμενοι για τον δημαρχιακό θώκο έχουν ήδη φτάσει τους δέκα. Αν συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός, στο τέλος η μοναδική δυσκολία δεν θα είναι ποιον θα ψηφίσει ο πολίτης, αλλά ποιος θα μείνει χωρίς ψηφοδέλτιο.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι ο αριθμός. Η δημοκρατία δεν φοβάται τις υποψηφιότητες, αλλά εχθρός της είναι ένας η έλλειψη αξιοπιστίας.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Καθώς οι περισσότεροι από όσους σήμερα εμφανίζονται ως φορείς της αλλαγής δεν είναι καινούργια πρόσωπα. Έχουν περάσει από Δημοτικά Συμβούλια, Αντιδημαρχίες, Νομικά Πρόσωπα, επιτροπές και κάθε λογής θέσεις ευθύνης ακόμα και από υψηλόβαθμες κυβερνητικές θέσεις . Συμμετείχαν στη διοίκηση, στις αποφάσεις, στις επιλογές, που σημαίνει πως δεν ήταν απλοί παρατηρητές.
Αν λοιπόν σήμερα διαπιστώνουν ότι η Αιγιάλεια χρειάζεται ριζικές αλλαγές, γεννιέται αυθόρμητα ένα ερώτημα, όταν είχαν την ευκαιρία να τις κάνουν, τι τους εμπόδισε; Η εύκολη απάντηση είναι πάντα η ίδια. Έφταιγαν οι άλλοι, δεν υπήρχαν χρήματα, μηδενική συνεργασία, κάποιος δεν τους άφησε . Ποτέ, όμως, δεν ακούς το πιο δύσκολο «Κάναμε λάθη». Η αυτοκριτική στην αυτοδιοίκηση μοιάζει να είναι είδος υπό εξαφάνιση. Αντί γι’ αυτήν, ακούμε ξανά τις ίδιες μεγαλόστομες υποσχέσεις. Ότι τώρα υπάρχει σχέδιο, όραμα και πως όλα θα αλλάξουν.
Το «τώρα», όμως, ακούγεται παράξενα όταν συνοδεύει ανθρώπους που είχαν ήδη το «χθες».
Η Αιγιάλεια δεν χρειάζεται άλλες προεκλογικές διακηρύξεις. Χρειάζεται απαντήσεις. Γιατί η καθημερινότητα του δημότη δεν βελτιώνεται με συνεντεύξεις, φωτογραφίες και ανακοινώσεις. Βελτιώνεται με έργα που φαίνονται, υπηρεσίες που να λειτουργούν και αποφάσεις που να λύνουν προβλήματα.
Οι κάτοικοι δεν ενδιαφέρονται το ποιος θα έχει το μεγαλύτερο γραφείο στο δημαρχείο. Τους ενδιαφέρει αν θα μπορούν να κυκλοφορούν σε καθαρούς δρόμους, αν οι γειτονιές τους θα είναι ασφαλείς, αν οι πλατείες θα είναι ζωντανές, αν ο δήμος θα στέκεται δίπλα τους όταν τον χρειάζονται.
Αυτή είναι η πραγματική πολιτική
Όλα τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις. Δυστυχώς, η εικόνα που διαμορφώνεται μέχρι σήμερα δεν πείθει ότι η μεγάλη αγωνία πολλών είναι η ποιότητα ζωής των πολιτών. Περισσότερο μοιάζει να τους απασχολεί ποιος θα καθίσει στην καρέκλα της εξουσίας, αν θα κρατήσει τα ηνία και αν θα αποκτήσει τον τίτλο του δημάρχου.
Και κάπου εκεί χάνεται η ουσία.
Γιατί ο δήμαρχος δεν εκλέγεται για να αποκτήσει αξίωμα., αλλά για να λογοδοτεί και να συγκρούεται με τα προβλήματα, όχι με τους αντιπάλους του. Να υπηρετεί τους δημότες, όχι την προσωπική του εικόνα.
Η καρέκλα δεν είναι έπαθλο, μα θέση ευθύνης. Όποιος λοιπόν από τους επίδοξους μνηστήρες τη βλέπει ως προορισμό, πιθανότατα θα απογοητεύσει. Όποιος όμως την αντιλαμβάνεται ως εργαλείο προσφοράς, ίσως καταφέρει να αφήσει πίσω του κάτι που θα θυμούνται οι πολίτες και όχι μια ακόμη τετραετία χαμένων ευκαιριών.
Γι’ αυτό, πριν οι δημότες ακούσουν τα μεγάλα λόγια, αξίζει να κάνουν μία μόνο ερώτηση σε κάθε υποψήφιο, «Θέλεις να υπηρετήσεις την Αιγιάλεια ή απλώς… ψάχνεις μια καρέκλα να ζεστάνεις;»
Ηλίας Ασπρούκος
Περιβαλλοντολόγος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
