Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες μια φράση αρκεί για να αποκαλύψει μια ολόκληρη νοοτροπία.
Η φερόμενη δήλωση εάν επαληθευθεί από του Ουκρανού βουλευτή Ρουσλάν Γκορμπένκο για τους ελληνικούς Patriot —ότι, εάν η Ελλάδα δεν τους παραδώσει, μπορούν να αποσυναρμολογηθούν και να γίνουν ακόμη και «κολιέ»— δεν είναι απλώς μια ατυχής διπλωματική διατύπωση. Εφόσον αποδίδεται ορθώς, αποτελεί πολιτικά ιδιαίτερα βαριά τοποθέτηση απέναντι σε ένα κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος.
Παράλληλα, ο ίδιος φέρεται να υποστήριξε ότι η Αθήνα συνέδεσε την πιθανή μεταφορά πυραύλων Patriot με την ασφάλεια ελληνικών δεξαμενόπλοιων που προσεγγίζουν ρωσικά λιμάνια. Η συγκεκριμένη εκδοχή, όμως, δεν έχει μέχρι σήμερα επιβεβαιωθεί επίσημα από την ελληνική ή την ουκρανική κυβέρνηση.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Η Ελλάδα δεν είναι γεωπολιτικό αναλώσιμο.
Η Ελλάδα έχει σταθεί στο πλευρό της Ουκρανίας από την έναρξη της ρωσικής εισβολής. Έχει διαθέσει αμυντικό υλικό από τα αποθέματά της και έχει μεταφέρει, μεταξύ άλλων, 40 τεθωρακισμένα BMP-1 στην Ουκρανία, τα οποία συμφωνήθηκε να αντικατασταθούν από γερμανικά Marder που ακόμα τίποτα.
Η ευρωπαϊκή στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία υπήρξε επίσης τεράστια. Ήδη τον Ιούλιο του 2022, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε αυξήσει τη χρηματοδότηση μέσω του European Peace Facility στα 2,5 δισ. ευρώ, με την πέμπτη δόση να ανέρχεται σε 500 εκατομμύρια ευρώ.
Όλα αυτά είναι γνωστά.
Εκείνο που φαίνεται να ξεχνιέται, όμως, είναι ότι η αλληλεγγύη μεταξύ κρατών δεν καταργεί την κυριαρχία τους.
Η Ελλάδα έχει δικαίωμα να θέτει όρους.
Έχει δικαίωμα να προστατεύει την εθνική της άμυνα.
Έχει δικαίωμα να προστατεύει τους πολίτες της και τις επιχειρήσεις της.
Έχει δικαίωμα να προστατεύει την ελληνική ναυτιλία, έναν από τους σημαντικότερους διεθνώς οικονομικούς και στρατηγικούς πυλώνες του Ελληνισμού.
Και έχει, κυρίως, δικαίωμα να λέει «όχι», όταν θεωρεί ότι μια επιλογή θέτει σε κίνδυνο τα δικά της συμφέροντα.
Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να δίνει και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζεται ως μία πτωχευμένη χώρα υποχρεωμένη να δίνει.
Αυτό δεν λέγεται συμμαχία.
Η συμμαχία προϋποθέτει αμοιβαιότητα, σεβασμό και αναγνώριση των ζωτικών συμφερόντων κάθε κράτους.
Διαφορετικά, μετατρέπεται σε σχέση μονομερούς απαίτησης.
Και τότε το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο τι ζητά το Κίεβο από την Αθήνα.
Το ερώτημα είναι:
Ποιοι σχεδιάζουν τελικά τα γεωπολιτικά παιχνίδια και ποιος πληρώνει το κόστος;
Το κόστος δεν το πληρώνουν οι διεθνείς ελίτ στα γραφεία τους.
Το πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Το πληρώνει η ελληνική οικονομία.
Το πληρώνει η εθνική άμυνα.
Το πληρώνει η ελληνική ναυτιλία όταν οι γεωπολιτικές συγκρούσεις μετατρέπονται σε κινδύνους για ελληνικών συμφερόντων πλοία.
Και το πληρώνει τελικά η ίδια η ελληνική κοινωνία.
Αφήστε την Ελλάδα ήσυχη από τα γεωπολιτικά σας πειράματα
Προς όλους εκείνους που διαμορφώνουν πολιτικές στην Ευρώπη, στη Δύση και ευρύτερα στη διεθνή σκηνή:
Μην θεωρείτε την Ελλάδα δεδομένη.
Μην θεωρείτε τον Ελληνισμό απλώς μια ιστορική ανάμνηση.
Μην θεωρείτε την ελληνική ναυτιλία έναν οικονομικό μηχανισμό που μπορεί να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν.
Και μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένα ακόμη τετραγωνίδιο στον γεωπολιτικό χάρτη.
Είναι χώρα με ιστορία, πολιτισμό, διεθνή παρουσία, στρατηγική θέση και έναν λαό που έχει πληρώσει πολλές φορές βαρύ τίμημα για τις επιλογές άλλων.
Όσο επιχειρείτε να πιέζετε την Ελλάδα και να αποδυναμώνετε τον Ελληνισμό, μην ξεχνάτε ότι προσβάλλετε ταυτόχρονα ένα κομμάτι της ίδιας της ευρωπαϊκής ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς.
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν είναι βάρος της Ευρώπης.
Είναι ένα από τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίχθηκαν η ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη, η φιλοσοφία, η δημοκρατική θεωρία, η νομική παράδοση και η έννοια του πολίτη.
Γι’ αυτό και η Ελλάδα δεν ζητά ειδική μεταχείριση.
Ζητά σεβασμό.
Δεν ζητά να της χαριστεί τίποτε.
Απαιτεί να μην θεωρείται τίποτε δεδομένο από κανέναν.
Και για την Ευρώπη;
Η ευρωπαϊκή ηγεσία —και ασφαλώς η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν— παρότι δεν είναι εκλεγμένη αλλά διορισμένη, μπορεί και πρέπει να κρίνεται από τις συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις και τις επιπτώσεις τους στα κράτη-μέλη.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται προστάτες που αποφασίζουν ερήμην της.
Χρειάζεται ευρωπαϊκούς θεσμούς που σέβονται την ισοτιμία των κρατών-μελών και αντιλαμβάνονται ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι μονόδρομος.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζητά συνεχώς από την Ελλάδα να προσφέρει και ταυτόχρονα να θεωρεί αυτονόητο ότι η Ελλάδα θα υποχωρεί.
Υπάρχει ένα όριο.
Και το όριο αυτό είναι η εθνική κυριαρχία, η εθνική ασφάλεια και η προστασία των ζωτικών ελληνικών συμφερόντων.
Αρκετά λοιπόν με την αχαριστία.
Η Ελλάδα έχει προσφέρει.
Η Ελλάδα έχει σταθεί στο πλευρό συμμάχων.
Η Ελλάδα έχει πληρώσει οικονομικό, πολιτικό και γεωπολιτικό κόστος.
Αυτό όμως δεν δημιουργεί υποχρέωση υποταγής.
Η ευεργεσία δεν είναι λευκή επιταγή.
Και εάν κάποιοι ξεχνούν ποιος στάθηκε δίπλα τους όταν χρειάστηκαν βοήθεια, τότε η ιστορία έχει έναν σκληρό τρόπο να τους θυμίζει τα ελληνικά γεγονότα.
«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος ειμή ο αχάριστος.»
Η Ελλάδα δεν είναι δεδομένη και το ξέρουν.
Ο Ελληνισμός δεν είναι δεδομένος και το γνωρίζουν.
Η ελληνική ναυτιλία δεν είναι δεδομένη κι έχει δώσει εξετάσεις.
Και η εθνική ελληνική κυριαρχία δεν διαπραγματεύεται με τελεσίγραφα, με έμμεσους απειλητικους υπαινιγμούς ή γεωπολιτικούς εκβιασμούς. Εμείς σας δώσαμε τα Φώτα, εάν τα σβήσετε, θα πέσετε κι εσείς, στο Σκότος.
Παναγόπουλος Π. Αλέξιος
Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
