Μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η αγριότητα με την οποία κάποιοι επιτίθενται σε ανθρώπους που προέρχονται από την ίδια την κοινωνία και θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική.
Σε μια γιατρό. Σε έναν δικηγόρο. Σε έναν μηχανικό. Σε έναν εκπαιδευτικό. Σε έναν αγρότη. Σε έναν εργαζόμενο. Σε έναν ελεύθερο επαγγελματία.
Πριν ακόμη δοκιμαστούν, χαρακτηρίζονται «γραφικοί», «άσχετοι», «χαζοί», «ανίκανοι», «επικίνδυνοι» και «χωρίς πολιτική βαρύτητα».
Γιατί;
Αυτοί οι άνθρωποι δεν κυβέρνησαν. Δεν οδήγησαν τη χώρα σε αδιέξοδο. Δεν γονάτισαν την κοινωνία με την ακρίβεια, τη φορολογία και την ανασφάλεια. Δεν έκαναν το σούπερ μάρκετ πολυτέλεια, το ρεύμα εφιάλτη, τα καύσιμα δυσβάσταχτα και τη στέγη άπιαστο όνειρο.
Δεν απαξίωσαν τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς. Δεν μετέτρεψαν την αδιαφάνεια, τα σκάνδαλα και την ατιμωρησία σε καθημερινότητα.
Κι όμως, εκείνοι που κυβέρνησαν και μας οδήγησαν μέχρι εδώ παρουσιάζονται ως οι «έμπειροι», οι «στιβαροί», οι «άριστοι» και οι μόνοι ικανοί να κυβερνούν.
Όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός φτάνει, ουσιαστικά, να απαιτεί συγγνώμη επειδή ασκήθηκαν διώξεις σε λιγότερα πολιτικά πρόσωπα από όσα κάποιοι ανέμεναν, αντί να απαιτεί πρώτος πλήρη διερεύνηση, διαφάνεια και λογοδοσία, αυτό είναι πολιτική υπευθυνότητα;
Δηλαδή, δεν έχει σημασία τι συνέβη, ποιοι ευθύνονται και αν λειτούργησαν σωστά οι θεσμοί. Σημασία έχει ότι κάποιοι περίμεναν περισσότερες διώξεις και τώρα πρέπει να απολογηθούν επειδή ήταν λιγότερες;
Αυτό είναι το μέτρο της πολιτικής τους δικαίωσης;
Όταν επί κυβέρνησης Τσίπρα άνοιξε ο δρόμος για τη μεταβίβαση κόκκινων δανείων σε funds, χωρίς ο δανειολήπτης να γνωρίζει στην πράξη το τίμημα της μεταβίβασης και χωρίς να έχει αντίστοιχη δυνατότητα εξαγοράς της οφειλής του, αυτό είναι κοινωνική δικαιοσύνη;
Όταν ένα δάνειο μπορεί να αποκτάται για ένα μικρό μέρος της απαίτησης και στη συνέχεια ο πολίτης να βρίσκεται αντιμέτωπος με πολλαπλάσια ποσά, κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, αυτοί είναι οι πολιτικοί που πρέπει να έχουμε ως παράδειγμα;
Και όταν κυβερνητικά στελέχη προβάλλονται ως «άριστοι», αλλά καταρρέουν μόλις εμφανιστούν σοβαρά ερωτήματα, ή όταν ακούμε το προκλητικό «το τζάμπα πέθανε» προς μια κοινωνία που στενάζει, αυτοί είναι οι σοβαροί και στιβαροί πολιτικοί;
Τζάμπα μάγκες με τις θυσίες των άλλων.
Αυτοί είναι οι ικανοί και όλοι οι υπόλοιποι είναι ανίκανοι πριν καν δοκιμαστούν;
Αυτοί που δημιούργησαν ή διατήρησαν τα αδιέξοδα είναι οι σωτήρες και οι άνθρωποι της κοινωνίας είναι οι «βλάκες» που δεν δικαιούνται να ασχοληθούν με την πολιτική;
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτόν τον παραλογισμό.
Η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συμμετέχει σε μια κοινή οικονομία, λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένους θεσμικούς κανόνες και λαμβάνει σημαντικές ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και αναπτυξιακούς πόρους.
Οι βασικές κατευθύνσεις και τα χρηματοδοτικά εργαλεία δεν αποτελούν προσωπική εφεύρεση κανενός πρωθυπουργού και κανενός κομματικού μηχανισμού.
Το πραγματικό ζήτημα είναι ποιος μπορεί να τα διαχειριστεί με εντιμότητα, σοβαρότητα, διαφάνεια, αξιοκρατία και πραγματικό όφελος για την κοινωνία.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους αυτοανακηρυγμένους σωτήρες.
Χρειαζόμαστε καλούς, τίμιους και ικανούς ανθρώπους που θα σέβονται τη Δημοκρατία και τους θεσμούς, θα εφαρμόζουν τους κανόνες, θα αξιοποιούν σωστά τους ευρωπαϊκούς πόρους και θα λογοδοτούν στους πολίτες.
Και όσοι συνεχίζετε να βρίζετε, να απαξιώνετε και να επιτίθεστε σε ανθρώπους πριν ακόμη κριθούν, ίσως υπηρετείτε πολιτικές σκοπιμότητες. Ίσως είστε βολεμένοι. Ίσως έχετε συμφέροντα. Ίσως απλώς φοβάστε ότι κάτι μπορεί πραγματικά να αλλάξει.
Η κοινωνία, όμως, βλέπει. Θυμάται. Και στο τέλος θα κρίνει.
Ελπίζω και πιστεύω ότι αυτή τη φορά δεν θα επιτρέψει να χειραγωγηθεί από δημοσκοπήσεις, επικοινωνιακά τεχνάσματα και το διαρκές μήνυμα ότι «τίποτα δεν αλλάζει».
Γιατί δεν γίνεται να λέμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα και ταυτόχρονα να επιλέγουμε για πάντα τους ίδιους ανθρώπους, τις ίδιες πρακτικές και τις ίδιες συνθήκες που μας οδήγησαν στο αδιέξοδο.
Και τελικά, ας απαντήσει ο καθένας ειλικρινά:
Αυτοί οι επαγγελματίες πολιτικοί, που εμφανίζονται ως εγγύηση “σταθερότητας”, σας ικανοποιούν;
Αυτούς θέλουμε να στηρίξουμε ξανά;
Αυτούς που μας παρέδωσαν μια κοινωνία πνιγμένη στην ακρίβεια, με πανάκριβα τρόφιμα, καύσιμα και ενέργεια;
Αυτούς που μιλούν για οικογένεια, ενώ οι νέοι δυσκολεύονται να δημιουργήσουν οικογένεια και να μεγαλώσουν παιδιά;
Αυτούς που μιλούν για πατρίδα, ενώ όλο και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται ξένοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα;
Αυτούς που μιλούν για θεσμούς και διαφάνεια, ενώ η δημόσια ζωή σημαδεύτηκε από υποκλοπές, σκάνδαλα, αδιαφάνεια και την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ;
Αυτούς που επέτρεψαν στα funds να αποκτούν απαιτήσεις σε πολύ χαμηλότερα ποσά, ενώ ο δανειολήπτης δεν γνωρίζει το τίμημα και απειλείται με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς;
Αυτούς που, αντί να απολογούνται στην κοινωνία, απαιτούν από την κοινωνία να τους ζητήσει συγγνώμη;
Και όλοι οι υπόλοιποι —οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι επιστήμονες, οι εργαζόμενοι, οι αγρότες και οι επαγγελματίες που προέρχονται από την πραγματική ζωή— είναι οι γραφικοί, οι άσχετοι και οι ανίκανοι;
Για την οικογένειά μας.
Για τα παιδιά μας.
Για μια πατρίδα που θα ανήκει σε όλους και όχι σε λίγες πολιτικές οικογένειες.
Για μια κοινωνία με δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ελπίδα.
Ας επιλέξουμε αυτή τη φορά με βάση όσα ζούμε και όχι με βάση όσα μας λένε οι δημοσκοπήσεις.
Αυτή είναι η “σταθερότητα” που θέλετε;
Αυτοί είναι οι ικανοί;
Αυτοί είναι το παράδειγμα;
Αυτοί είναι οι σωτήρες;
Γιατί, αν αυτή είναι η ικανότητα, τότε την έχουμε πληρώσει πανάκριβα.
Στην τσέπη μας.
Στο σπίτι μας.
Στους θεσμούς.
Στη Δημοκρατία.
Και κυρίως στο μέλλον των παιδιών μας.
Γιώργος Μπέσκος
ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΕΛΠΙΔΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
