ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Δημήτρη Τριανταφυλλόπουλο
«Αν η επόμενη κάλπη δεν δώσει βιώσιμη διακυβέρνηση, η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη ακόμη και για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου»
«Μην επιχειρήσεις να γίνεις απλώς ο αρχηγός των θυμωμένων. Γίνε ο γεφυροποιός των υπεύθυνων»
Ο Νίκος Ι. Νικολόπουλος μιλά στο Patrapress.gr και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Τριανταφυλλόπουλο, επικεφαλής της συντακτικής ομάδας του μέσου και παραγωγό καθημερινής ενημερωτικής εκπομπής στον ΣΚΑΪ Πάτρας 89,4, για τις πολιτικές εξελίξεις, το ενδεχόμενο νέας πολιτικής πρωτοβουλίας του Αντώνη Σαμαρά, τον ρόλο του Κώστα Καραμανλή και την επόμενη ημέρα του πολιτικού συστήματος.
Κεντρική θέση του: η συγκυρία προσφέρει στον Αντώνη Σαμαρά τη δυνατότητα να επιχειρήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη δημιουργία ενός ακόμη κόμματος — να λειτουργήσει ως γεφυροποιός μιας νέας εθνικής συνεννόησης.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Νικολόπουλε, το τελευταίο διάστημα επιμένετε ότι ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να διαδραματίσει έναν ιδιαίτερο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Γιατί τώρα;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Γιατί υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή κατά τις οποίες το σημαντικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι σχεδιάζει ένας πολιτικός για τον εαυτό του.
Το μεγάλο ερώτημα είναι τι μπορεί να του ζητήσει η συγκυρία και, τελικά, η ίδια η Ιστορία.
Πιστεύω ότι ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια τέτοια στιγμή. Έχει δηλώσει ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του και ότι θα τις ανακοινώσει «όταν και όπως πρέπει», χωρίς
μέχρι σήμερα να έχει ανακοινώσει επίσημα τη δημιουργία νέου κόμματος.
Ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ ότι τώρα είναι η ώρα της μεγάλης επιλογής.Θα περιοριστεί στην ίδρυση ενός ακόμη κόμματος, που θα μετρήσει ένα ποσοστό στις κάλπες; Ή θα επιχειρήσει κάτι πολύ δυσκολότερο και πολύ σημαντικότερο;
Να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας ευρύτερης πολιτικής και εθνικής σύνθεσης;
Εμένα δεν με συγκινεί ένας Σαμαράς που απλώς θα αφαιρέσει ποσοστά από τον Μητσοτάκη. Με ενδιαφέρει ένας Σαμαράς που μπορεί να προσθέσει δυνάμεις στην Ελλάδα.
Αυτό είναι άλλο πολιτικό μέγεθος.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Δηλαδή του προτείνετε να μην ιδρύσει κόμμα;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν θα υποδείξω εγώ στον Αντώνη Σαμαρά ούτε εάν θα ιδρύσει κόμμα ούτε πότε θα το κάνει.
Λέω όμως καθαρά ότι, εάν το εγχείρημα περιοριστεί στην ανακατανομή των ποσοστών μέσα στην Κεντροδεξιά, τότε θα είναι μικρότερο από τη συγκυρία. Εάν το μήνυμα είναι απλώς «έρχομαι να αποδείξω ότι ο Μητσοτάκης έκανε λάθος μαζί μου», τότε μιλάμε για προσωπική πολιτική δικαίωση.
Η Ελλάδα όμως δεν χρειάζεται άλλη μία προσωπική αναμέτρηση.Χρειάζεται πολιτική υπέρβαση.
Θα ήθελα, λοιπόν, να ακούσω τον Αντώνη Σαμαρά να λέει: «Δεν επιστρέφω για να εκδικηθώ. Δεν έρχομαι για να διαιρέσω. Έρχομαι για να ενώσω δυνάμεις
γύρω από μια εθνική πρόταση».
Εάν το κάνει αυτό, τότε η πολιτική του πρωτοβουλία αλλάζει επίπεδο.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μιλάτε για «Σαμαρά γεφυροποιό». Ανάμεσα σε ποιους ακριβώς;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ανάμεσα σε κόσμους που σήμερα δείχνουν ανίκανοι ακόμη και να συνομιλήσουν.
Ανάμεσα στην παραδοσιακή λαϊκή Κεντροδεξιά και στις δυνάμεις του κοινωνικού πατριωτισμού.
Ανάμεσα στους πολίτες που απαιτούν πολιτική αλλαγή και σε εκείνους που φοβούνται ότι η αλλαγή μπορεί να οδηγήσει σε αστάθεια.
Ανάμεσα στη γενιά που έζησε τη Μεταπολίτευση και σε μια νέα γενιά που αισθάνεται ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν της προσφέρει ούτε εκπροσώπηση ούτε προοπτική.
Και ασφαλώς ανάμεσα σε δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις διαφορετικής καταγωγής, οι οποίες μπορεί να διαφωνούν στα περισσότερα, αλλά μπορούν να συμφωνήσουν σε πέντε ή δέκα μεγάλα εθνικά ζητήματα.
Οι τελευταίες μετρήσεις καταγράφουν ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι ζητούν αλλαγή θέλουν το ίδιο κόμμα ή τον ίδιο πρωθυπουργό.
Σημαίνει όμως ότι υπάρχει ένα μεγάλο κοινωνικό αίτημα που σήμερα δεν έχει ακόμη βρει ενιαία πολιτική έκφραση. Εκεί ακριβώς χρειάζονται γέφυρες.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Θα σας αντιτείνει κάποιος: «Ποιος Σαμαράς γεφυροποιός; Ο πολιτικός που ταυτίστηκε με τη σύγκρουση του 1993;».
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Και θα του απαντούσα: ακριβώς εκεί βρίσκεται η μεγάλη ιστορική πρόκληση. Δεν διαγράφεται το 1993. Ούτε η πολιτική ιστορία γράφεται με γόμα. Αλλά από το 1993 μέχρι σήμερα μεσολάβησαν περισσότερες από τρεις δεκαετίες πολιτικής εμπειρίας.
Ο Αντώνης Σαμαράς επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία, εξελέγη αρχηγός της, έγινε πρωθυπουργός και κυβέρνησε σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της Μεταπολίτευσης, μάλιστα μέσα από κυβερνητικές συνεργασίες με ανθρώπους διαφορετικής πολιτικής προέλευσης.
Άρα το μεγάλο ερώτημα δεν είναι εάν έκανε λάθη. Ποιος πολιτικός με τόσο μακρά διαδρομή δεν έχει κάνει; Το ερώτημα είναι εάν έμαθε από την ίδια του την ιστορία.
Και θα σας πω κάτι που θεωρώ βαθιά πολιτικό: Η μεγαλύτερη απάντηση του Σαμαρά στο 1993 δεν θα είναι να ξανακερδίσει μία κομματική μάχη το 2027. Θα είναι να ενώσει εκεί όπου κάποτε κατηγορήθηκε ότι δίχασε. Αυτό θα ήταν πραγματική υπέρβαση.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Και πού οδηγεί αυτή η «γέφυρα» που περιγράφετε;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Σε μια νέα κουλτούρα εθνικής συνεννόησης. Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει αύριο το πρωί να δημιουργηθεί κάποια κυβέρνηση από πολιτικές κορυφές. Θα
ήταν και θεσμικά λάθος και πολιτικά επικίνδυνο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας και έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι οι εθνικές εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027.
Πρώτα λοιπόν θα μιλήσει ο ελληνικός λαός. Αυτό πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτο.
Εάν ο λαός δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, η εντολή του θα είναι καθαρή και όλοι οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Εάν, όμως, η κάλπη δεν δώσει βιώσιμη κυβερνητική λύση; Εάν οι διερευνητικές εντολές αποτύχουν; Εάν μπροστά στη χώρα βρεθεί το δίλημμα ανάμεσα σε αλλεπάλληλες εκλογές, παρατεταμένη αβεβαιότητα και μια ευρύτερη κοινοβουλευτική συνεννόηση;
Εκεί λέω ότι πρέπει να υπάρχει και μία μεγάλη εθνική επιλογή πάνω στο τραπέζι: κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου. Όχι κυβέρνηση παρασκηνίου. Όχι κυβέρνηση που θα παρακάμψει τον λαό. Κυβέρνηση που θα γεννηθεί από τη λαϊκή ετυμηγορία και θα νομιμοποιηθεί από τη Βουλή.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Ειδικού σκοπού» όμως για ποιον ακριβώς σκοπό;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Αυτή είναι η σημαντικότερη ερώτηση. Γιατί εάν δεν υπάρχει συγκεκριμένος σκοπός, τότε η «εθνική ενότητα» γίνεται απλώς ένας ωραίος τίτλος για
μοίρασμα υπουργείων. Εγώ μιλώ για το ακριβώς αντίθετο.
Μια τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει να υπογράψει μπροστά στον ελληνικό λαό ένα σαφές, σύντομο και
δεσμευτικό εθνικό συμβόλαιο.
Να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη και στη λειτουργία του κράτους.
Να χαράξει εθνική στρατηγική για τα ελληνοτουρκικά, την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Να θέσει το δημογραφικό και την ελληνική οικογένεια στην κορυφή της εθνικής πολιτικής.
Να δημιουργήσει νέο παραγωγικό σχέδιο για τη μικρομεσαία Ελλάδα, την περιφέρεια, τον πρωτογενή τομέα, τη βιομηχανία και τους νέους.
Να αντιμετωπίσει το στεγαστικό και το κόστος ζωής όχι με αποσπασματικά μέτρα, αλλά ως κεντρικά προβλήματα κοινωνικής συνοχής.
Να προχωρήσει στις μεγάλες θεσμικές αλλαγές στις οποίες μπορεί να υπάρξει ευρύτατη πολιτική συναίνεση.
Και να έχει εξ αρχής συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.
Όταν ολοκληρωθεί η αποστολή της, η χώρα επιστρέφει στην κανονική κομματική αντιπαράθεση και στις κάλπες. Γι’ αυτό λέω «ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου».
Δεν προτείνω μια κυβέρνηση για να κρατηθεί κάποιος στην εξουσία. Προτείνω, εφόσον χρειαστεί, μια κυβέρνηση που θα δεχθεί από την πρώτη ημέρα να περιορίσει μόνη της
την εξουσία της στον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Και ποιος θα ήταν πρωθυπουργός; Ο Αντώνης Σαμαράς;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Εάν ξεκινήσουμε από αυτή την ερώτηση, έχουμε ήδη χάσει την ουσία. Η παλιά Ελλάδα ξεκινούσε πάντα από το «ποιος».
Η νέα Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει από το «τι πρέπει να γίνει». Δεν λέω «κυβέρνηση εθνικής ενότητας για να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς».
Λέω ότι ο Σαμαράς μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας εθνικής σύνθεσης. Άλλο πράγμα. Φυσικά είναι πρώην πρωθυπουργός, έχει κυβερνητική εμπειρία και γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει κυβέρνηση συνεργασίας.
Αλλά ο πολιτικός που θέλει να λειτουργήσει ως γεφυροποιός πρέπει να ξεκινήσει λέγοντας: «Δεν βάζω πρώτο τον εαυτό μου. Βάζω πρώτη την Ελλάδα». Το πρόσωπο του πρωθυπουργού, εάν ποτέ φτάσουμε σε αυτή την ανάγκη, θα προκύψει από τους συσχετισμούς, τις συναινέσεις και τη Βουλή. Πρώτα η αποστολή. Ύστερα το πρόγραμμα. Μετά η κοινοβουλευτική συμφωνία. Και τελευταίο το πρόσωπο.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Σε αυτό το σχέδιο πού τοποθετείτε τον Κώστα Καραμανλή;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ο Κώστας Καραμανλής είναι διαφορετική πολιτική περίπτωση και πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια. Δεν χρειάζεται να επιστρέψει στην καθημερινή κομματική ζωή για να έχει βαρύτητα. Έχει ήδη ένα ιδιαίτερο πολιτικό και συμβολικό κεφάλαιο.
Οι κοινές δημόσιες παρουσίες Καραμανλή και Σαμαρά τα τελευταία χρόνια είναι επανειλημμένες, ενώ ο Κώστας Καραμανλής έχει τοποθετηθεί δημόσια για ζητήματα θεσμών και ελληνοτουρκικών. Δεν γνωρίζω —και δεν πρόκειται να παριστάνω ότι γνωρίζω— τι συζητούν ιδιωτικά οι δύο πρώην πρωθυπουργοί. Άλλωστε αυτό δεν είναι το ουσιώδες.
Το σημαντικό είναι ότι, εάν η χώρα βρεθεί μπροστά σε μια πραγματική ανάγκη ευρύτερης συνεννόησης, ο Κώστας Καραμανλής είναι ένα από τα πρόσωπα που μπορούν να λειτουργήσουν ως εγγυητές σοβαρότητας, θεσμικής ισορροπίας και εθνικής συνέχειας.
Γι’ αυτό χρησιμοποίησα τη φράση ότι μπορεί να χρειαστεί να πάρει ένα πολιτικό «φύλλο επιστράτευσης». Δεν σημαίνει «κατεβείτε να γίνετε αρχηγός κόμματος». Δεν σημαίνει «επιστρέψτε για ένα αξίωμα». Σημαίνει: «Πρόεδρε, εάν η χώρα σας χρειαστεί σε μια κρίσιμη ώρα, δεν δικαιούστε να λείπετε».
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έχετε χρησιμοποιήσει και την ιστορική αναφορά Αβέρωφ–Καραμανλή του 1974. Δεν είναι επικίνδυνη μια τέτοια σύγκριση;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Δεν συγκρίνω τις εποχές. Το 1974 η Ελλάδα έβγαινε από μια επτάχρονη δικτατορία και βρισκόταν μέσα στην κυπριακή τραγωδία. Σήμερα έχουμε εδραιωμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Άρα οποιαδήποτε ευθεία σύγκριση θα ήταν ιστορικά λανθασμένη. Η αναλογία μου αφορά αποκλειστικά μια λειτουργία της πολιτικής.
Τον Ιούλιο του 1974 ο Ευάγγελος Αβέρωφ ήταν από εκείνους που πρότειναν την κλήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από το Παρίσι, όταν έγινε αντιληπτό ότι η χώρα χρειαζόταν μια λύση μεγαλύτερη από τις προσωπικές φιλοδοξίες των παρόντων. Αυτό είναι το μάθημα που κρατώ.
Υπάρχουν στιγμές που ο πραγματικά μεγάλος πολιτικός δεν αναρωτιέται:
«Πώς θα γίνω εγώ πρωθυπουργός;»
Αναρωτιέται: «Ποια λύση χρειάζεται τώρα η χώρα μου;»
Εκεί ακριβώς τοποθετώ την ιστορική ευκαιρία του Αντώνη Σαμαρά.
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Δηλαδή του αναθέτετε τον ρόλο ενός νέου Αβέρωφ;
-ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν μοιράζω ιστορικούς ρόλους. Η Ιστορία δεν αντιγράφεται. Αλλά οι πολιτικές αρετές επαναλαμβάνονται.Η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιες φορές η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορείς να προσφέρεις δεν είναι να γίνεις εσύ ο τελικός πρωταγωνιστής, αλλά να κάνεις δυνατή μια ευρύτερη λύση, είναι σπάνια πολιτική αρετή.
Και ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται σε ηλικία, θέση και πολιτική εμπειρία όπου μπορεί να επιλέξει ποια θα είναι η τελευταία μεγάλη σελίδα της δημόσιας διαδρομής του. Ένας ακόμη κομματικός αρχηγός; Ή ένας πολιτικός που συνέβαλε σε μια εθνική ανασύνθεση; Το δεύτερο είναι πολύ δυσκολότερο. Αλλά είναι και πολύ μεγαλύτερο.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
