Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, η καθημερινότητα των παιδιών γεμίζει ξανά με σχολείο, διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, αθλητισμό και άλλες δραστηριότητες. Οι γονείς προσπαθούν να προσφέρουν στα παιδιά τους όσο περισσότερα μπορούν, όμως το ερώτημα παραμένει: τελικά αυτό το γεμάτο πρόγραμμα τα βοηθά ή τα επιβαρύνει;
Γονείς, εκπαιδευτικοί και άνθρωποι του αθλητισμού καταθέτουν τις δικές τους απόψεις και μιλούν για την ανάγκη να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις υποχρεώσεις, την άθληση και τη δημιουργική απασχόληση, αλλά και στον ελεύθερο χρόνο, το παιχνίδι και την ξεκούραση.
Γιατί, πέρα από όλα όσα πρέπει να μάθει ένα παιδί, χρειάζεται και χρόνο απλώς… να είναι παιδί.
«Δεν μένει χρόνος στα παιδιά ούτε να ξεκουραστούν ούτε να παίξουν»
Ο Ο Νίκος Θεοδωρόπουλος, γραμματέας του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πάτρας, μιλά για το φορτωμένο πρόγραμμα των μαθητών, το ολοήμερο σχολείο, τις εξωσχολικές δραστηριότητες και την ανάγκη για περισσότερο ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια
Με τη νέα σχολική χρονιά να έχει ξεκινήσει, το καθημερινό πρόγραμμα των παιδιών επανέρχεται στο επίκεντρο. Σχολείο, ολοήμερο, διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, αθλητισμός και άλλες δραστηριότητες συνθέτουν μια απαιτητική καθημερινότητα για πολλούς μαθητές.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο όλα αυτά αποτελούν δημιουργικές ευκαιρίες για τα παιδιά ή αν, αντίθετα, δημιουργούν ένα πρόγραμμα τόσο φορτωμένο, ώστε να μην τους μένει χρόνος για ξεκούραση, παιχνίδι και οικογένεια.
Ο Νίκος Θεοδωρόπουλος, για την κατάσταση που διαμορφώνεται και επισημαίνει πως η υπερβολική επιβάρυνση αφορά τόσο το σχολείο όσο και τις δραστηριότητες που ακολουθούν μετά το σχολικό ωράριο.
«Υπάρχει μια τάση πάρα πολλών δράσεων»
Όπως αναφέρει, υπάρχει σήμερα μια τάση για ολοένα και περισσότερες δράσεις και υποχρεώσεις, οι οποίες τελικά επιβαρύνουν τους μαθητές.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο στην περίπτωση των παιδιών που, λόγω του εργασιακού ωραρίου των γονιών τους, φτάνουν στο σχολείο από πολύ νωρίς και παραμένουν μέχρι αργά το μεσημέρι στο πλαίσιο της πρωινής υποδοχής και του ολοήμερου προγράμματος.
Ένα παιδί μπορεί, όπως εξηγεί, να βρίσκεται στο σχολείο από τις 7 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα. Εάν στη συνέχεια έχει αγγλικά, κάποιο άθλημα ή άλλη δραστηριότητα, τότε ο χρόνος για ξεκούραση περιορίζεται σημαντικά.
«Δεν του μένει του παιδιού ούτε χρόνος να ξεκουραστεί, ούτε χρόνος ελεύθερος να παίξει, αλλά ούτε και χρόνος ποιοτικός με την οικογένειά του», σημειώνει.
Το σχολείο και ο «πρωταρχικός σκοπός» της παιδαγωγικής
Ο Νίκος Θεοδωρόπουλος θέτει, παράλληλα, και ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά τη λειτουργία του ίδιου του σχολείου.
Όπως υποστηρίζει, οι εκπαιδευτικοί καλούνται διαρκώς να υλοποιούν δράσεις για διαφορετικές θεματικές και παγκόσμιες ημέρες, μέσα σε ένα πλαίσιο αυξημένης γραφειοκρατίας.
«Τα σχολεία παιδείας και όχι δράσεων», αναφέρει χαρακτηριστικά, θέλοντας να υπογραμμίσει πως η εκπαιδευτική διαδικασία δεν θα πρέπει να χάνει τον βασικό παιδαγωγικό της προσανατολισμό.
Ένα παιδί που δεν προλαβαίνει να ξεκουραστείτ
Για τον γραμματέα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πάτρας, το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην ποσότητα των δραστηριοτήτων, αλλά κυρίως στην έλλειψη ελεύθερου χρόνου.
Ένα παιδί που περνά πολλές ώρες στο σχολείο και στη συνέχεια συνεχίζει με αγγλικά, αθλητισμό ή άλλες δραστηριότητες, ενδέχεται να μην έχει τον απαραίτητο χρόνο για να αποφορτιστεί.
Και η ξεκούραση, όπως επισημαίνει, δεν σημαίνει μόνο ύπνο ή απουσία υποχρεώσεων. Σημαίνει και παιχνίδι, επαφή με φίλους, ελεύθερο χρόνο και ουσιαστική παρουσία μέσα στην οικογένεια.
«Δεν βλέπει και τους γονείς του ποιοτικά», σημειώνει, αναδεικνύοντας τη σημασία του χρόνου που περνούν τα παιδιά με τους γονείς και τα αδέρφια τους.
Η σύγκριση με το σχολείο του εξωτερικού
Ο Νίκος Θεοδωρόπουλος αναφέρεται και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν αντίστοιχα σχολικά συστήματα στο εξωτερικό.
Όπως εξηγεί, σε ορισμένα εκπαιδευτικά συστήματα το σχολείο δεν περιορίζεται μόνο στο μάθημα, αλλά εντάσσει στο ημερήσιο πρόγραμμά του περισσότερες δραστηριότητες, όπως αθλητισμό και κολύμβηση, ενώ προβλέπεται ακόμη και χρόνος χαλάρωσης και ξεκούρασης.
Με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζει, το παιδί μπορεί να ολοκληρώνει μέσα στο σχολείο ένα μεγάλο μέρος όσων χρειάζεται και να επιστρέφει στο σπίτι χωρίς να πρέπει να συνεχίσει με ένα δεύτερο, εξίσου απαιτητικό πρόγραμμα.
Αντίθετα, στην Ελλάδα, όπως περιγράφει, ένα παιδί μπορεί να έχει ήδη παρακολουθήσει το σχολείο και να έχει διαβάσει εκεί, αλλά να επιστρέφει στο σπίτι και να συνεχίζει με επιπλέον διάβασμα, ξένες γλώσσες και εξωσχολικές δραστηριότητες.
«Το παιδί δεν ξεκουράζεται ποτέ»
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ένα παιδί που βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση υποχρέωσης.
«Το παιδί δεν ξεκουράζεται ποτέ», είναι ουσιαστικά το μήνυμα που διατρέχει την τοποθέτησή του.
Και όταν η ξεκούραση, το παιχνίδι και η ελεύθερη συναναστροφή με φίλους απουσιάζουν από την καθημερινότητα, υπάρχει ο κίνδυνος να επηρεαστεί ακόμη και η σχέση του παιδιού με το ίδιο το σχολείο και τη μάθηση.
Όπως σημειώνει, όταν ένα παιδί δεν προλαβαίνει να ξεκουραστεί και να παίξει, μπορεί σταδιακά να χάσει ακόμη και την ευχαρίστηση που θα έπρεπε να συνδέεται με τη διαδικασία του μαθήματος, του σχολείου και του διαβάσματος.
Περισσότερη ισορροπία στην καθημερινότητα των παιδιών
Η συζήτηση για τις εξωσχολικές δραστηριότητες δεν αφορά, επομένως, το αν τα παιδιά πρέπει ή δεν πρέπει να ασχολούνται με αθλητισμό, ξένες γλώσσες, μουσική ή άλλες δημιουργικές δραστηριότητες.
Το ζήτημα, όπως το θέτει ο Νίκος Θεοδωρόπουλος, είναι πόσες υποχρεώσεις μπορεί να χωρέσει μια παιδική καθημερινότητα χωρίς να χαθεί ο απαραίτητος χρόνος για ξεκούραση και παιχνίδι.
Παράλληλα, θέτει την ανάγκη το σχολείο να διατηρήσει τον παιδαγωγικό του ρόλο και να μην επιβαρύνεται διαρκώς με έναν μεγάλο αριθμό δράσεων και γραφειοκρατικών απαιτήσεων.
Γιατί πίσω από κάθε πρόγραμμα, κάθε δραστηριότητα και κάθε επιπλέον υποχρέωση υπάρχει ένα παιδί που χρειάζεται, εκτός από γνώσεις και δεξιότητες, χρόνο για να παίξει, να ξεκουραστεί, να δει τους φίλους του και να ζήσει ουσιαστικές στιγμές με την οικογένειά του.
Παιδιά με γεμάτο πρόγραμμα ή ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι;
«Μία δραστηριότητα είναι αρκετή» – Η ανάγκη των παιδιών για παιχνίδι, κοινωνικοποίηση και αυθόρμητη έκφραση
Οι γονείς αναζητούν τρόπους ώστε τα παιδιά τους να αποκτήσουν εφόδια για το μέλλον, την ίδια ώρα όμως τίθεται ένα εύλογο ερώτημα: Πόσο ελεύθερο χρόνο μένει τελικά στα παιδιά για να παίξουν;
Στο πλαίσιο του θέματος που απασχολεί πολλές οικογένειες με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, η Πρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Πατρέων, κ. Ελένη Μπεχλιούλη καταθέτει τη δική της άποψη, υποστηρίζοντας πως τα παιδιά, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες, δεν θα πρέπει να μεγαλώνουν μέσα σε ένα υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα.
«Τα παιδιά θα πρέπει να παίζουν»
Για την κ. Μπεχλιούλη, το παιχνίδι δεν αποτελεί μια δραστηριότητα «δεύτερης κατηγορίας», αλλά βασικό κομμάτι της παιδικής ηλικίας.
Όπως υπογραμμίζει, τα μικρά παιδιά χρειάζονται ελεύθερο χρόνο για να παίξουν, να βρεθούν στις παιδικές χαρές, να επισκεφθούν φίλους και να κοινωνικοποιηθούν χωρίς ένα αυστηρά οργανωμένο πρόγραμμα να καθορίζει κάθε ώρα της ημέρας τους.
Η ίδια τάσσεται υπέρ της συμμετοχής των παιδιών σε εξωσχολικές δραστηριότητες, αλλά θεωρεί πως μία δραστηριότητα είναι αρκετή, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες.
«Ένα μπαλέτο, ένα τάε κβον ντο, ένα όργανο, ένα κολυμβητήριο. Μία δραστηριότητα είναι αρκετή για τα παιδιά», είναι η θέση που εκφράζει.
Ο προβληματισμός για τις ξένες γλώσσες από μικρή ηλικία
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στο ζήτημα των ξένων γλωσσών, καθώς, όπως σημειώνει, ένας από τους βασικούς λόγους που οδηγούν τους γονείς να γεμίζουν το πρόγραμμα των παιδιών είναι η αγωνία να ξεκινήσουν όσο το δυνατόν νωρίτερα.
Η κ. Μπεχλιούλη εκφράζει τον προσωπικό της προβληματισμό για την έναρξη της εκμάθησης ξένης γλώσσας από την Α΄ Δημοτικού, θεωρώντας πως τα παιδιά θα μπορούσαν πρώτα να έχουν τον χρόνο να κατακτήσουν τη μητρική τους γλώσσα, να μάθουν τα γράμματα και να αναπτύξουν τον λόγο τους και στη συνέχεια να προχωρήσουν στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας.
Αναγνωρίζει πως οι γονείς έχουν άγχος για το μέλλον των παιδιών τους και θέλουν να τους προσφέρουν όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια. Ωστόσο, θεωρεί ότι η πίεση αυτή μπορεί να είναι υπερβολική για ένα μικρό παιδί.
«Όταν φορτώνουμε τα παιδιά μας με δραστηριότητες, δεν τα αφήνουμε να παίξουν»
Το ελεύθερο παιχνίδι, σύμφωνα με την ίδια, έχει μια αξία που δεν μπορεί να αντικατασταθεί πλήρως από τις οργανωμένες δραστηριότητες.
Ένα παιδί μέσα σε μια δραστηριότητα θα συνεργαστεί με συνομηλίκους, θα ακολουθήσει κανόνες και θα καθοδηγηθεί από έναν εκπαιδευτή ή προπονητή. Στο αυθόρμητο παιχνίδι, όμως, έχει την ευκαιρία να κινηθεί περισσότερο ελεύθερα, να δημιουργήσει τους δικούς του κανόνες και να αντιμετωπίσει μόνο του μικρές καθημερινές δυσκολίες.
«Θα πρέπει τα παιδιά μας να μάθουν ότι τα προβλήματα λύνονται και μόνα τους», επισημαίνει χαρακτηριστικά.
Η κοινωνικοποίηση δεν γίνεται μόνο μέσα από οργανωμένες δραστηριότητες
Η κ. Μπεχλιούλη δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και στην κοινωνικοποίηση των παιδιών. Όπως αναφέρει, η επαφή τους με άλλα παιδιά στις παιδικές χαρές και στις παρέες είναι σημαντική, καθώς μέσα από αυτή τη διαδικασία μαθαίνουν πώς λειτουργεί μια ομάδα.
Το παιδί καλείται να διαχειριστεί μόνο του τις σχέσεις του με τους συνομηλίκους του, να διεκδικήσει, να διαφωνήσει, να αναγνωρίσει πότε έχει δίκιο αλλά και πότε έχει άδικο.
Αυτές οι εμπειρίες, σύμφωνα με την ίδια, συμβάλλουν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα από πολύ μικρή ηλικία.
«Τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι εξερευνητές»
Στη συζήτηση αναδεικνύεται και ένας ακόμη προβληματισμός που αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς διαχειρίζονται τα παιδιά τους.
Η καθημερινότητα είναι απαιτητική και οι γονείς καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλές υποχρεώσεις. Η κούραση και η έλλειψη χρόνου, όπως επισημαίνεται, μπορεί να οδηγήσουν τους ενήλικες στην εύκολη λύση του «ναι» ή του «όχι», χωρίς πάντα να αφήνουν στα παιδιά τον χώρο να δοκιμάσουν, να πειραματιστούν και να βρουν μόνα τους λύσεις.
Η κ. Μπεχλιούλη διαφωνεί με την αντίληψη ότι «εντάξει, μωρέ, παιδί είναι» και πως οι συμπεριφορές των παιδιών δεν χρειάζονται όρια. Αντίθετα, θεωρεί πως τα παιδιά χρειάζονται όρια, αλλά ταυτόχρονα και χώρο για να εξελιχθούν μέσα από τις δικές τους εμπειρίες.
Το ζητούμενο δεν είναι περισσότερες δραστηριότητες, αλλά ισορροπία
Η θέση της κ. Μπεχλιούλη δεν είναι ότι τα παιδιά δεν πρέπει να συμμετέχουν σε εξωσχολικές δραστηριότητες. Αντίθετα, αναγνωρίζει την αξία τους. Το βασικό ζητούμενο, όπως προκύπτει από τη συζήτηση, είναι η ισορροπία.
Μια δραστηριότητα μπορεί να προσφέρει χαρά, γνώση, άσκηση και κοινωνικοποίηση. Το σχολείο είναι απαραίτητο για τη μόρφωση και την εκπαίδευση. Όμως εξίσου απαραίτητος είναι και ο χρόνος κατά τον οποίο το παιδί δεν έχει πρόγραμμα, στόχο ή υποχρέωση.
Ο χρόνος για παιχνίδι, η επαφή με άλλα παιδιά και η δυνατότητα να αντιμετωπίζει μόνο του μικρές καθημερινές καταστάσεις αποτελούν, σύμφωνα με την κ. Μπεχλιούλη, εξίσου σημαντικά εφόδια για τη διαμόρφωση ενός παιδιού.
Παιδί, σχολείο και χορός: Μια δημιουργική ανάσα μέσα στη νέα σχολική χρονιά
Η Έλενα Οικονομοπούλου, δασκάλα χορού και ιδιοκτήτρια της σχολής «artiq dance» στην Πάτρα, μιλά για τα οφέλη του χορού στην ανάπτυξη των παιδιών και τη σημασία των εξωσχολικών δραστηριοτήτων
Μουσική, αθλητισμός, ζωγραφική και φυσικά χορός είναι μερικές από τις επιλογές που καλούνται να εντάξουν οι γονείς στην καθημερινότητα των παιδιών.
Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Μήπως οι πολλές δραστηριότητες επιβαρύνουν τα παιδιά ή μπορούν να λειτουργήσουν ως μια πολύτιμη διέξοδος από τις σχολικές υποχρεώσεις;
«Δεν πιστεύω ότι επιβαρύνονται τα παιδιά»
Για την ίδια, η ενασχόληση με μια δραστηριότητα εκτός σχολείου δεν αποτελεί επιπλέον βάρος, αλλά μια σημαντική ανάγκη για το παιδί.
Όπως επισημαίνει, η γυμναστική και η κίνηση είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την ανάπτυξη ενός παιδιού, αλλά και ενός ενήλικα. Ο χορός, επομένως, μπορεί να αποτελέσει έναν δημιουργικό τρόπο ώστε το παιδί να ξεφύγει από την καθημερινότητα και να περάσει ευχάριστα τον χρόνο του.
Η επιλογή, άλλωστε, συχνά ξεκινά από το ίδιο το παιδί. Όπως περιγράφει η κ. Οικονομοπούλου, αρκετοί γονείς φτάνουν στη σχολή λέγοντας πως βλέπουν το παιδί τους να χορεύει στο σπίτι και να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον χορό.
«Όλα τα παιδιά αγαπούν τον χορό», σημειώνει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως στην πορεία είναι το ίδιο το παιδί που δείχνει αν θέλει να συνεχίσει και να εξελίξει αυτή την ενασχόληση.
Ο χορός είναι κάτι περισσότερο από γυμναστική
Για την Έλενα Οικονομοπούλου, αυτό που κάνει τον χορό ξεχωριστό είναι πως δεν περιορίζεται στη σωματική άσκηση.
«Ο χορός είναι τέχνη», τονίζει, εξηγώντας ότι συνδυάζει τη γυμναστική, τη μουσική και την πνευματική λειτουργία. Μέσα από την κίνηση, το παιδί μπορεί να εκφραστεί, να δημιουργήσει και να κινηθεί σε διαφορετικά «μονοπάτια».
Παράλληλα, η συμμετοχή σε μια ομάδα χορού καλλιεργεί την κοινωνικότητα. Το παιδί μαθαίνει να συνυπάρχει με άλλα παιδιά, να συνεργάζεται, να μοιράζεται και να αποτελεί μέρος μιας ομάδας.
Και μαζί με όλα αυτά, αποκτά σταδιακά αυτοπεποίθηση.
Η προσπάθεια, μάλιστα, έχει για την ίδια μεγαλύτερη σημασία από το τελικό αποτέλεσμα. Το παιδί μαθαίνει να δοκιμάζει, να εργάζεται για έναν στόχο και να επιμένει, ανεξάρτητα από το αν θα καταφέρει από την πρώτη στιγμή να πετύχει αυτό που θέλει.
Από τα 3,5 χρόνια στη σχολή Arctik
Στη σχολή χορού artiq, τα μαθήματα απευθύνονται σε παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Οι πρώτοι μικροί μαθητές μπορούν να ξεκινήσουν από περίπου 3,5 ετών, ενώ στη σχολή διδάσκονται διαφορετικά είδη χορού, μεταξύ άλλων μοντέρνο, σύγχρονο και hip hop.
Για την Έλενα Οικονομοπούλου, ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία της δουλειάς της είναι ακριβώς αυτή η διαδρομή: να βλέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν μέσα στη σχολή.
«Είναι πολύ ωραίο να μεγαλώνουν κιόλας και να τα βλέπεις μεγάλα μετά», αναφέρει, περιγράφοντας τη σχέση που δημιουργείται μέσα στα χρόνια.
Τα παιδιά αλλάζουν, ψηλώνουν, εξελίσσονται, αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και μαθαίνουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Και για μια δασκάλα που τα παρακολουθεί σε αυτή την πορεία, το συναίσθημα, όπως λέει, δεν μπορεί να είναι άλλο από περηφάνια.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το γεγονός ότι, όπως σημειώνει, ένα παιδί μπορεί να κρατήσει κάτι από όσα έχει διδαχθεί από τον δάσκαλό του.
Μια ώρα χορού μπορεί να γίνει «ανάσα» από το άγχος
Η νέα σχολική χρονιά φέρνει μαζί της μαθήματα, διάβασμα, υποχρεώσεις και ένα καθημερινό πρόγραμμα που πολλές φορές είναι ιδιαίτερα απαιτητικό για τα παιδιά.
Η κ. Οικονομοπούλου θεωρεί πως ο χορός και γενικότερα μια δημιουργική δραστηριότητα μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά και όχι ανταγωνιστικά προς το σχολείο.
Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, όπου το άγχος και η πίεση είναι αυξημένα, θεωρεί σημαντικό το παιδί να έχει έναν χώρο στον οποίο μπορεί να περάσει καλά, να κινηθεί και να αποφορτιστεί.
Ακόμη και μία ώρα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, μπορεί να λειτουργήσει ως μια απαραίτητη ανάσα, ώστε στη συνέχεια το παιδί να επιστρέψει στις σχολικές και υπόλοιπες υποχρεώσεις του με περισσότερη διάθεση.
Για την ίδια, πλέον, τέτοιες δραστηριότητες δεν είναι απλώς μια επιλογή στον ελεύθερο χρόνο ενός παιδιού, αλλά μια ουσιαστική ανάγκη.
Η έναρξη της σχολικής χρονιάς δεν χρειάζεται να σημαίνει μόνο περισσότερες υποχρεώσεις για τα παιδιά. Μπορεί να αποτελέσει και την αφετηρία για νέες εμπειρίες, νέες φιλίες, δημιουργία και έκφραση.
Και ο χορός, σύμφωνα με την Έλενα Οικονομοπούλου, μπορεί να προσφέρει όλα αυτά μαζί: κίνηση, μουσική, τέχνη, αυτοπεποίθηση, συνεργασία και κυρίως χαρά.
Γιατί, όπως προκύπτει από τα λόγια της, ο στόχος μιας εξωσχολικής δραστηριότητας δεν είναι να προσθέσει ακόμη μία υποχρέωση στο πρόγραμμα του παιδιού, αλλά να του δώσει έναν χώρο όπου μπορεί να είναι ο εαυτός του, να προσπαθεί, να δημιουργεί και να περνά καλά.
«Ο αθλητισμός πρέπει να υπάρχει στη ζωή των παιδιών»
Ο πρόεδρος της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου «Atlas FC Patras», Σωτήρης Σκρέτας, μιλά για τις δραστηριότητες των παιδιών, την αξία του αθλητισμού, την πειθαρχία και την κοινωνικοποίηση που προσφέρει το ποδόσφαιρο
Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, οι γονείς καλούνται και πάλι να οργανώσουν την καθημερινότητα των παιδιών τους. Σχολείο, διάβασμα, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, αθλητισμός και άλλες δραστηριότητες μπαίνουν στο πρόγραμμα, δημιουργώντας μια καθημερινότητα γεμάτη υποχρεώσεις.
Είναι όμως όλες αυτές οι δραστηριότητες επιβαρυντικές για ένα παιδί ή μπορούν να λειτουργήσουν ως δημιουργική διέξοδος;
Ο κ. Σκρέτας, καταθέτει τη δική του άποψη, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον ρόλο που μπορεί να παίξει ο αθλητισμός στη ζωή ενός παιδιού.
«Υπάρχει επιβάρυνση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αρνητικό»
Ο πρόεδρος του Άτλα αναγνωρίζει ότι σήμερα τα παιδιά έχουν περισσότερες δραστηριότητες σε σχέση με το παρελθόν και πως ένα γεμάτο πρόγραμμα μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να δημιουργεί κούραση.
Ωστόσο, όπως εξηγεί, η ύπαρξη πολλών δραστηριοτήτων δεν είναι από μόνη της κάτι αρνητικό.
Ιδιαίτερα για τον αθλητισμό, θεωρεί πως πρόκειται για μια ενασχόληση που θα πρέπει να υπάρχει στη ζωή των παιδιών, καθώς μπορεί να λειτουργήσει αποφορτιστικά και να τους προσφέρει σημαντικά εφόδια.
Όπως επισημαίνει, διαφορετική είναι η περίπτωση όταν ένα παιδί περνά σε ένα πιο αγωνιστικό και απαιτητικό επίπεδο. Εκεί η προπόνηση γίνεται πιο έντονη και η κούραση είναι μεγαλύτερη. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, το ίδιο το παιδί είναι συνήθως εκείνο που αναζητά το επόμενο βήμα και θέλει να προσπαθήσει περισσότερο.
Η πειθαρχία ως σημαντικό εφόδιο
Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που προσφέρει ο αθλητισμός, σύμφωνα με τον Ανδρέα Σκρέτα Σωτήρη, είναι η πειθαρχία.
Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που, όπως σημειώνει, είναι απαραίτητο όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και στη ζωή γενικότερα.
Μέσα από την αθλητική διαδικασία το παιδί μαθαίνει να οργανώνει τον χρόνο και τα πράγματά του, να ακολουθεί ένα πρόγραμμα και να λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένους κανόνες.
Η πειθαρχία και η οργάνωση αποτελούν, όπως εξηγεί, προϋποθέσεις ώστε ένα παιδί να μπορέσει να εκπαιδευτεί και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που θα συναντήσει τόσο στο σχολείο όσο και αργότερα στη ζωή του.
Ποδόσφαιρο και κοινωνικοποίηση
Ο αθλητισμός, όμως, δεν αφορά μόνο τη σωματική άσκηση.
Μέσα σε μια ομάδα ποδοσφαίρου τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να συνυπάρχουν με συνομηλίκους τους και να λειτουργούν ως μέλη ενός συνόλου.
Η κοινωνικοποίηση είναι ένα ακόμη σημαντικό όφελος που, σύμφωνα με τον ίδιο, προσφέρει ο αθλητισμός. Τα παιδιά καλούνται να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν, να ακολουθήσουν κανόνες και να κατανοήσουν πως η προσωπική προσπάθεια συνδέεται με τον στόχο ολόκληρης της ομάδας.
Παράλληλα, μέσα από την οργανωμένη άθληση μπορούν να αναδειχθούν και τα ιδιαίτερα ταλέντα ενός παιδιού.
Οι γονείς και η ανάγκη για άθληση
Ο κ. Σκρέτας διαπιστώνει πως το ενδιαφέρον των γονέων για τον αθλητισμό είναι έντονο.
Υπάρχουν διαφορετικές περιπτώσεις: γονείς που ακολουθούν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των παιδιών τους, αλλά και γονείς που ενδεχομένως επιλέγουν μια δραστηριότητα με βάση περισσότερο τις δικές τους ανάγκες ή προσδοκίες.
Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, όπως αναφέρει, οι γονείς στρέφουν τα παιδιά στον αθλητισμό όχι μόνο για τη σωματική τους υγεία, αλλά ολοένα και περισσότερο και για την ψυχική τους υγεία.
Μάλιστα, σημειώνει πως αρκετοί γονείς επιλέγουν την άθληση ακριβώς επειδή θεωρούν ότι μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά τους να διαχειριστούν καλύτερα ορισμένες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.
Από τα 4 χρόνια στην ακαδημία
Στον Άτλα, τα παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν την ποδοσφαιρική τους διαδρομή από την ηλικία των τεσσάρων ετών, ενώ η ακαδημία καλύπτει ηλικίες μέχρι και τα 17.
Παράλληλα, υπάρχει και ανδρική ομάδα, γεγονός που επιτρέπει στα παιδιά που ξεκινούν από μικρή ηλικία να συνεχίσουν την αθλητική τους πορεία και μετά την ολοκλήρωση της ακαδημίας.
Το ενδιαφέρον, όπως εξηγεί, υπάρχει σε όλες τις ηλικίες. Άλλοτε είναι εντονότερο στις μικρότερες ηλικίες, άλλοτε στις εφηβικές ή στις ηλικίες του Δημοτικού, όμως το ενδιαφέρον για την άθληση παραμένει.
Και αυτό που αναζητούν οι οικογένειες είναι, μεταξύ άλλων, σωστές εγκαταστάσεις και ένα οργανωμένο περιβάλλον, όπου τα παιδιά μπορούν να αξιοποιήσουν δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους.
Η μεγαλύτερη ικανοποίηση: Να βλέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν
Και η μεγαλύτερη ικανοποίηση, όπως αναφέρει, έρχεται όταν βλέπει τα παιδιά που ξεκίνησαν ως μικρά να κάνουν το επόμενο βήμα.
Να τα βλέπει να μεγαλώνουν, να γίνονται ενήλικες και στη συνέχεια να συνεχίζουν να ασχολούνται με τον αθλητισμό αποτελεί, όπως λέει, κάτι ιδιαίτερα όμορφο.
Η παραμονή των παιδιών κοντά στην ακαδημία κατά τη διάρκεια της εφηβείας και αργότερα αποτελεί, άλλωστε, έναν από τους βασικούς στόχους.
Για τον ίδιο, αυτή η συνέχεια είναι που δίνει και το κίνητρο στους ανθρώπους του Ατλά να συνεχίζουν να προσφέρουν.
Ο αθλητισμός ως εφόδιο για τη ζωή
Η τοποθέτηση του κ. Σκρέτα έρχεται να προσθέσει μια διαφορετική διάσταση στη συζήτηση για το φορτωμένο πρόγραμμα των παιδιών.
Η άθληση μπορεί πράγματι να απαιτεί χρόνο και, σε αγωνιστικό επίπεδο, να συνεπάγεται μεγαλύτερη προσπάθεια. Όμως, σύμφωνα με τον ίδιο, όταν το παιδί συμμετέχει επειδή το θέλει και το αναζητά, ο αθλητισμός μπορεί να λειτουργήσει ως μια ουσιαστική διέξοδος.
Πειθαρχία, οργάνωση, συνεργασία, κοινωνικοποίηση, σωματική και ψυχική υγεία είναι μερικά από τα εφόδια που μπορεί να αποκομίσει ένα παιδί.
Και τελικά, όπως δείχνει η εμπειρία μιας ποδοσφαιρικής ακαδημίας, το μεγαλύτερο κέρδος δεν είναι απαραίτητα το να γίνει ένα παιδί επαγγελματίας αθλητής. Είναι να μεγαλώσει μέσα σε ένα περιβάλλον που του μαθαίνει να προσπαθεί, να συνεργάζεται, να οργανώνεται και να συνεχίζει να αγαπά τον αθλητισμό και στην ενήλικη ζωή.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
