Βλέπεις τον Ανδρέα να κρατά την διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, πίσω του πολλά από τα ιστορικά στελέχη, τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ, αγωνιστές τής δημοκρατίας, τής Εθνικής Αντίστασης, του αγώνα.
Αυτή όπως και άλλες φωτογραφίες, πέρα της νοσταλγίας για την εποχή, ασκούν και μία ανεπανάληπτη γοητεία, επιρροή, ρίγος , ακόμη και σ εκείνους από το ΠΑΣΟΚ που έζησαν τον Ανδρέα μόνο σε επίπεδο μιας απλής χειραψίας.
Όσοι ευτυχίσαμε να τον ζήσουμε από κοντά και εγώ είμαι από τους νεότερους, βλέπουμε φωτογραφία της εποχής, ίσως κυλάει και ένα δάκρυ η βγαίνει ένας βαθύς αναστεναγμός. Αναστεναγμός που συνοδεύεται από διάφορες σκέψεις για όσα έγιναν από το 1974 κι έπειτα.
Το χαρακτηριστικό του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ ήταν ότι διάβαζε την χρονική περίοδο και έπαιρνε την πολιτική θέση που έπρεπε. Τούς στόχους τους έκανε σύνθημα και πολλές φορές μονολεκτικό. Αλλαγή, μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμός.
Το 74 προείχε η απεξάρτηση από τον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, τα ξένα μονοπώλια, την οικονομική ολιγαρχία, το ντόπιο μεταπρατικό κεφάλαιο. Ήταν το τέλος της δικτατορίας, η Κύπρος. Άλλο το 1977, άλλο το 1981.
Έπιανε το σφυγμό της κοινωνίας και οι άλλοι απλά παρακολουθούσαν.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν κίνημα, είχε κινηματικό χαρακτήρα. Έτσι δικαιολογείται και η διάρκεια.
Σήμερα όμως τι γίνεται;
Το ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ όταν στριμώχνεται στα σχοινιά, ανασύρει τον Ανδρέα και τον περιφέρει ως φόβητρο των πολιτικών αντιπάλων, αλλά ως εκεί.
Το ΠΑΣΟΚ του σήμερα είναι μεταλλαγμένο και χρειάζεται κάτι πιο δυνατό για να πείσει και ν ανέβει στη συνείδηση του Ελληνικού λαού. Να ανακάμψει δημοσκοπικά .
Με συνθήματα του χτες δεν πείθεις.
Οι εποχές άλλαξαν, οι απαιτήσεις της κοινωνίας έχουν άλλες αναφορές. Απαιτείται στρατηγική ανασυγκρότηση, στηριγμένη σε νέες θέσεις, άλλο πολιτικό λόγο και κυρίως “διάβασμα ” του σήμερα και πρόβλεψη για το εγγύς και το απώτερο μέλλον.
Το “Ανδρέα ζεις εσύ μάς οδηγείς”, το ” ο λαός δεν ξεχνά
τι σημαίνει δεξιά” είναι συνθήματα άλλης εποχής.
Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ, τους δημοκρατικούς πολίτες και την Ελλάδα αν θέλετε, η τριετία που έστω συμπτωματικά βρέθηκε στην Αξιωματική αντιπολίτευση, πέρασε χωρίς κανένα βήμα μπρος και έτσι βρήκαν χώρο άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί.
Η 3η του Σεπτέμβρη κάποτε αποτελούσε αφετηρία αγώνων, δημοσκοπικής ανάκαμψης, ενθουσιασμού, συσπείρωσης και φυγής προς τα εμπρός. Σήμερα αυτό αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Τι να πταίει ή “τις πταίει “;
Λίγο πολύ είναι γνωστά. Υπάρχει περιθώριο διόρθωσης;
Φοβούμαι ότι πλέον είναι αργά.
Δημήτρης Κατσικόπουλος
τ. ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ ΠΑΣΟΚ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
