Η αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι τα πρόσφατα περιστατικά βίας στα σχολεία.
Μέσα στον Σεπτέμβριο του 2026 καταγράφηκαν σοβαρά περιστατικά βίας σε σχολεία και γύρω από αυτά: μαχαίρι σε σχολείο στα Λαγκαδίκια (17 Σεπτεμβρίου), επίθεση σε μαθητή στα Πεύκα (16 Σεπτεμβρίου), ξυλοδαρμός 14χρονης στα Χανιά (11 Σεπτεμβρίου).
Και δεν είναι τα μόνα. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν καταγραφεί μαχαιρώματα μαθητών, άγριοι ξυλοδαρμοί, σοβαρά περιστατικά bullying, αλλά και επιθέσεις γονέων σε εκπαιδευτικούς.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιος φταίει μετά το περιστατικό.
Είναι, κυρίως, τι κάνουμε πριν αυτό συμβεί.
Η οικογένεια έχει ευθύνη να θέτει όρια.
Το σχολείο να προλαμβάνει και να παρεμβαίνει.
Η Πολιτεία να παρέχει ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, επιμόρφωση και ουσιαστική στήριξη.
Και εδώ βρίσκεται και το ζήτημα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.
Όχι ως τιμωρία, αλλά ως εργαλείο πρόληψης, βελτίωσης, επιμόρφωσης και λογοδοσίας.
Γιατί είναι δύσκολο να ζητάμε από το σχολείο αποτελεσματική διαχείριση της βίας και, ταυτόχρονα, να θεωρούμε την αξιολόγηση «επίθεση» στον εκπαιδευτικό.
Και προς τους συνδικαλιστές που αντιδρούν σε κάθε μορφή αξιολόγησης:
Τι ακριβώς φοβάστε; Την αξιολόγηση ή την ευθύνη;
Οι εκπαιδευτικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους χρειάζονται αναγνώριση, στήριξη και επιμόρφωση.
Όμως ένα δημόσιο σχολείο χρειάζεται και κανόνες, έλεγχο και λογοδοσία.
Φίλοι εκπαιδευτικοί, ποια είναι η δική σας άποψη;
Θα ήθελα πραγματικά τη γνώμη σας:
Πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση;
Έχουν αυξηθεί τα περιστατικά βίας και παραβατικότητας στα σχολεία που γνωρίζετε;
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
