Η εξέγερση του Ιανουαρίου στο Ιράν μπορεί να έχει ξεχαστεί ειδησεογραφικά, λόγω της έναρξης του πολέμου μεταξύ της χώρας και των ΗΠΑ, παρ’ όλα αυτά το καθεστώς της Τεχεράνης δεν «ξέχασε» εκείνους που εναντιώθηκαν σε αυτό.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι δίδυμες αδελφές Ραχίμι, οι οποίες, στα 20 τους χρόνια, βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ακραία καταστολή του ιρανικού καθεστώτος: η μία αντιμετωπίζει τη θανατική ποινή και η άλλη καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη.
Η 20χρονη Ταράνεχ Ραχίμι καταδικάστηκε σε θάνατο στο Ιράν για τη συμμετοχή της στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, ενώ η δίδυμη αδελφή της, Ρομίνα, καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη.
Η Ταράνεχ Ραχίμι
Οι δύο νεαρές γυναίκες είχαν συλληφθεί μέσα στη νύχτα από άνδρες με καλυμμένα τα πρόσωπά τους και, σύμφωνα με την οικογένειά τους, υπέστησαν βασανιστήρια κατά την κράτησή τους.
Η υπόθεση των δύο αδελφών αποκαλύπτει τη σκληρή καταστολή που ακολούθησε τις μαζικές διαδηλώσεις στο Ιράν, καθώς εκατοντάδες διαδηλωτές βρίσκονται αντιμέτωποι με βαριές ποινές, μεταξύ των οποίων και η θανατική ποινή.
Οι δίδυμες ήταν 19 ετών και φοιτούσαν ακόμη στο λύκειο όταν άνδρες με καλυμμένα τα πρόσωπά τους εισέβαλαν μέσα στη νύχτα στο σπίτι τους και τις συνέλαβαν από τα κρεβάτια τους. Αργότερα έγινε γνωστό ότι οι άνδρες είχαν σταλεί από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.
Για τέσσερις μήνες, η μητέρα τους, Μαρζίε Νουρμοχαμάντι, αναζητούσε απεγνωσμένα πληροφορίες για τις κόρες της σε νοσοκομεία και κρατικές υπηρεσίες.
Τελικά έμαθε τι είχε συμβεί. Η Ταράνεχ και η Ρομίνα Ραχίμι είχαν συλληφθεί επειδή αποφάσισαν να συμμετάσχουν στις μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους που κατέβηκαν στους δρόμους των ιρανικών πόλεων.
Όταν η μητέρα τους κατάφερε να τις επισκεφθεί στη φυλακή τον Μάιο, οι δύο αδελφές ήταν σχεδόν αγνώριστες.
Τα μαλλιά τους ήταν ανομοιόμορφα, καθώς οι κρατούμενες είχαν υποστεί βίαιο τράβηγμα από τα μαλλιά, ενώ τα πρόσωπά τους ήταν γεμάτα μελανιές, σύμφωνα με την ξαδέλφη τους, η οποία ζει στις ΗΠΑ.
Η Ταράνεχ, η οποία ονειρεύεται κάποια μέρα να αποκτήσει και να διευθύνει τον δικό της στάβλο αλόγων, φέρεται να είχε ενημερωθεί ότι οι δεσμοφύλακες θα βίαζαν τη Ρομίνα μπροστά της, εάν δεν υπέγραφε ομολογία.
Η επίσκεψη της μητέρας τους στη φυλακή Νταουλαταμπάντ, στην Ισφαχάν, την κύρια πόλη του κεντρικού Ιράν, πραγματοποιήθηκε πριν από πέντε μήνες. Τώρα, σύμφωνα με στοιχεία που προκύπτουν από τα ιρανικά δικαστήρια, η Ταράνεχ καταδικάστηκε σε θάνατο για τη συμμετοχή της στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, ενώ η Ρομίνα καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη.
Έκτοτε, καμία από τις δύο γυναίκες δεν έχει δει την οικογένειά της.
Η διαφορά στις ποινές τους παραμένει ανεξήγητη. Ο ξάδελφός τους, Μασούντ Νουρμοχαμάντι, ο οποίος ζει στη Γιούτα των ΗΠΑ, δήλωσε ότι δυσκολεύεται να κατανοήσει τη στάση του καθεστώτος.
«Δεν ακολουθούν ούτε τους δικούς τους νόμους», είπε ο Νουρμοχαμάντι. «Υπάρχει μια περίοδος 18 ημερών κατά την οποία οι δικηγόροι μπορούν να ασκήσουν έφεση, αλλά σε πολλές από τις πρόσφατες υποθέσεις εκτελέσεων αυτό δεν έχει συμβεί. Απλώς καταδικάζουν τους ανθρώπους, τους παίρνουν, τους εκτελούν και τους κρεμούν. Οπότε τίποτα, απολύτως τίποτα, δεν βγάζει πραγματικά νόημα».
H Ρομίνα Ραχίμι
Ο 43χρονος Νουρμοχαμάντι είπε ότι πιστεύει πως η Ταράνεχ καταδικάστηκε σε θάνατο διά απαγχονισμού ακριβώς επειδή, όπως υποστηρίζει, είναι προφανώς αθώα.
«Μπορείς να κοιτάξεις τα μάτια της και να καταλάβεις αμέσως ότι είναι καλός άνθρωπος», είπε. «Η αίσθησή μου είναι ότι θέλουν να σπείρουν τον φόβο στον κόσμο. Να πουν: “Κοίτα, όσο καλός κι αν είσαι, όσο αθώος κι αν είσαι, μπορούμε να σε συλλάβουμε. Μην ξαναβγείς στους δρόμους”».
Παρά τις υλικοτεχνικές δυσκολίες που προκάλεσε ο πόλεμος με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ο οποίος ξεκίνησε τον Φεβρουάριο, το Ιράν έχει εκτελέσει περισσότερους από 500 ανθρώπους από τις αρχές του έτους, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 29 άτομα που συνδέονται με τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου.
Τουλάχιστον 16 γυναίκες περιλαμβάνονται μεταξύ των εκτελεσθέντων. Εκατοντάδες ακόμη διαδηλωτές έχουν καταδικαστεί σε θάνατο ή αντιμετωπίζουν κατηγορίες που μπορούν να οδηγήσουν στην επιβολή της θανατικής ποινής. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται περισσότεροι από 70 άνθρωποι στην Ισφαχάν.
Τον περασμένο μήνα, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες 30 χώρες υπέγραψαν κοινή δήλωση, με την οποία καταδίκασαν τις εκτελέσεις διαδηλωτών του Ιανουαρίου, χαρακτηρίζοντάς τες προσπάθεια φίμωσης κάθε μορφής διαφωνίας.
Ο Νουρμοχαμάντι, ειδικός πληροφορικής στον τομέα της υγείας, ο οποίος έφτασε στις ΗΠΑ από το Ιράν πριν από 22 χρόνια, συνεχίζει να μιλά δημόσια για την υπόθεση, παρά τις απειλές θανάτου που έχει δεχθεί μέσω γραπτών μηνυμάτων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης από άτομα που υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν τη διεύθυνση κατοικίας του.
Όπως λέει, η υπόθεση των εξαδέλφων του θα πρέπει να ενισχύσει την αποφασιστικότητα για τον τερματισμό του ισλαμικού καθεστώτος.
Οι δύο γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις στις 8 και 9 Ιανουαρίου στην Ισφαχάν, μαζί με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους. Έναν μήνα αργότερα, άνδρες εισέβαλαν στο σπίτι τους, τις έσυραν έξω με σακούλες στα κεφάλια τους και δεν έδωσαν καμία εξήγηση για τη σύλληψή τους.
«Η οικογένεια δεν γνώριζε πού βρίσκονταν», είπε ο Νουρμοχαμάντι. «Δεν είχαν ιδέα. Τις αναζητούσαν παντού, σε διάφορα δικαστήρια και νοσοκομεία. Τότε η θεία μου δέχθηκε ένα τηλεφώνημα που έλεγε: “Έχουμε τα κορίτσια σας. Ελάτε να τα δείτε στη φυλακή”».
Η στιγμή που η μητέρα τους αντίκρισε τις κόρες της ήταν, σύμφωνα με τον Νουρμοχαμάντι, συγκλονιστική.
«Δεν αναγνώρισε τα ίδια της τα παιδιά. Ήταν ξυλοκοπημένες, με τα πρόσωπά τους πολύ πρησμένα, με μελανιές σε όλο τους το σώμα, σπασμένους αγκώνες, αρθρώσεις και πόδια. Ουσιαστικά δεν είχαν μαλλιά, επειδή τις τραβούσαν από τα μαλλιά και τις έσερναν από το ένα κελί στο άλλο. Έμαθε επίσης ότι κρατούνταν σε απομόνωση».
Η Μαρζίε Νουρμοχαμάντι, η οποία μεγάλωσε μόνη της τις κόρες της, που σήμερα είναι 20 ετών, δεν μπόρεσε να παραστεί στη δίκη τους.
Οι δικηγόροι των δύο γυναικών δήλωσαν ότι η Ταράνεχ είπε στο δικαστήριο πως οι ομολογίες που αποδόθηκαν στις αδελφές είχαν αποσπαστεί υπό καθεστώς βασανιστηρίων. Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι δεν παρουσιάστηκαν στοιχεία που να αποδεικνύουν συμμετοχή των δύο αδελφών σε πράξεις βίας. Μέχρι τότε, καμία από τις δύο δεν είχε συμμετάσχει σε διαδήλωση.
«Η μαμά μου μένει μαζί μου», είπε ο Νουρμοχαμάντι. «Δεν υπάρχει ούτε ένα δευτερόλεπτο που να μην κλαίει
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
