Σήμερα, της εποχής, η ελληνική κοινωνία ζητά απλές, ουσιαστικές απαντήσεις σε πολύπλοκα προβλήματα.
Δεν περιμένει θεωρητικούς γρίφους ή εξουσιοδοτημένους σωτήρες
περιμένει ανθρώπους που κατανοούν τον πόνο, τις ανάγκες και τα θεμέλια που έχουν καταρρεύσει.
Οι πιο ισχυρές πολιτικές ιδέες εκφράστηκαν απλά.
Οι κοινωνίες κινητοποιούνται από καθαρές έννοιες.
Η πολυπλοκότητα χωρίς κοινωνική γείωση καταρρέει.
Η θεωρία χωρίς πράξη αυτοανακυκλώνεται.
Η εμπειρία διδάσκει: το σύστημα, φτιαγμένο για να είναι ευφυές και να ελέγχει την κοινωνία, δεν επιτρέπει σε μια συγκυρία όπως η σημερινή να εμφανίζονται προκατασκευασμένες θέσεις.
Κάθε προσπάθεια να παρουσιαστούν «γραμμές» πριν καν αναπνεύσει μια κοινωνική δυναμική δεν είναι πολιτική· είναι χειραγώγηση.
Το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για λύσεις, αλλά για αυτοέλεγχο και διατήρηση της ισχύος του.
Ο πόνος των πολιτών είναι η αφετηρία.
Η κοινωνική αδικία, η έκθεση σε καταστροφές, η ανισότητα και η αδράνεια της πολιτικής δίνουν νόημα στη δράση.
Τα μεγάλα κινήματα πολιτών ανά τον κόσμο γεννήθηκαν από τον πόνο και την ανάγκη για αλήθεια
όχι από έτοιμες «σωτήριες» λύσεις.
Ο θυμός και η αγανάκτηση δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα, αλλά είναι η σπίθα που οδηγεί στη δράση, αρκεί να πατήσει σε θεμέλια και να μην εκτρέπεται σε ηθική καταγγελία.
Οι πολιτικοί που ισχυρίζονται ότι τα ξέρουν όλα οι «σωτήρες» δεν ξέρουν καν τι δεν γνωρίζουν.
Αυτοί που παρουσιάζουν τεχνοκρατικές θέσεις ως πανάκεια συχνά αγνοούν την κοινωνική πραγματικότητα ή τη διαστρεβλώνουν για να διατηρήσουν τον έλεγχο.
Η ελληνική κοινωνία δεν χρειάζεται σωτήρες
χρειάζεται δράση βασισμένη σε γνώση, εμπειρία και ταπεινότητα.
Οι προκατασκευασμένες πολιτικές θέσεις είναι κομματική συνήθεια και αυτή η συνήθεια προδίδει κίνδυνο. Χρησιμοποιείται τεχνηέντως, όχι για να παραχθεί πολιτική, αλλά για να συντηρηθεί ο αυτοέλεγχος του παλιού συστήματος πάνω σε οτιδήποτε νέο γεννιέται.
Όταν απαιτούν «γραμμές» από τα κινήματα πολιτών, στην ουσία προσπαθούν να τα εγκλωβίσουν πριν καν αναπνεύσουν.
Η πολιτική μνήμη είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός προληπτικής ακύρωσης κάθε νέας κοινωνικής δυναμικής.
Το λάθος δεν ήταν η αγανάκτηση ή η κοινωνική διαμαρτυρία, αλλά η ιδιοποίησή τους από κομματικά συμφέροντα και η μετατροπή τους σε εξουσία χωρίς θεσμικά αντίβαρα.
Το να ζητάς από ένα κίνημα που γεννιέται να απολογηθεί εκ των προτέρων για λάθη άλλων δεν είναι ευθύνη· είναι μετατόπιση της συζήτησης από το παρόν στο παρελθόν. Και έτσι, αντί να αποφεύγονται τα λάθη, συντηρείται η ακινησία.
Αυτή τη στιγμή, η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει θεωρητικά πειράματα ή επεξεργασίες που «στέκονται» μόνο εντός του συστήματος.
Το σύστημα, εξαιρετικά ευφυές, κατασκευάστηκε για να ελέγχει την κοινωνία.
Αν εμφανιστούν τεχνοκρατικές θέσεις,
θα τις ελέγξει, θα τις αποδυναμώσει ή θα τις εγκλωβίσει. Η μόνη δυνατή στρατηγική είναι η δράση που ξεκινά από τις ανάγκες και τον πόνο των πολιτών, χωρίς αυταπάτες για «σωτήρες».
Η πολιτική δεν είναι εξετάσεις γνώσεων· είναι σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Όποιος μιλά μόνο για να αναγνωριστεί από τους μυημένους, χάνει τους πολίτες που χρειάζεται.
Οι έτοιμες λύσεις, οι προκατασκευασμένες γραμμές και οι σωτήρες δεν έχουν θέση στην εποχή μας.
Η ουσία βρίσκεται στην επίγνωση των ορίων, στην αμεροληψία, στη γνώση, στην ταπεινότητα και στην ικανότητα να ενεργούμε εκεί που πραγματικά μπορούμε να φέρουμε αποτέλεσμα.
Και εδώ έρχεται η κεντρική διδασκαλία: το πολιτικό μέλλον της χώρας δεν θα το φέρει κανένας σωτήρας, κανένα κόμμα ή θεωρία· θα το φέρουν οι πολίτες που κατανοούν την πραγματικότητα, ενεργούν συνειδητά και βασίζουν τις αποφάσεις τους σε θεμέλια που αντέχουν.
Η πολιτική σοφία δεν μετριέται σε θεωρητικά σχήματα ή ιδεολογικές επεξεργασίες· μετριέται στην ικανότητα να δίνεις λύσεις που σώζουν κοινωνίες και ανθρώπους.
Σε αυτήν την εποχή, η θέση μου είναι ξεκάθαρη: δεν προσφέρουμε προκατασκευασμένες θέσεις και δεν υποκαθιστούμε τη δράση των πολιτών.
Δεν υπάρχουν σωτήρες.
Υπάρχει μόνο η ανάγκη για γνώση, υπευθυνότητα και πράξη.
Όποιος δεν κατανοεί τον πόνο, τις αδικίες και τα θεμέλια που έχουν καταρρεύσει, δεν μπορεί να χτίσει τίποτα σταθερό.
Και όσοι επιχειρούν να μας πείσουν για το αντίθετο, ας θυμηθούν τον Σωκράτη:
η σοφία ξεκινά από την επίγνωση του τι δεν γνωρίζουμε.
Γιώργος Οικονομόπουλος
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
