Η ιστορία του «Ήφαιστου» δεν είναι απλώς η ιστορία της Πατρινής ομάδας καλαθοσφαίρισης σε αμαξίδιο. Είναι ο καθρέφτης μιας πόλης που, παρά τα λόγια και τις διακηρύξεις, εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζει την προσβασιμότητα ως θεμελιώδες δικαίωμα. Και είναι επίσης ο καθρέφτης μιας δημοτικής αρχής που, ενώ έχει την αποκλειστική θεσμική ευθύνη για τις αθλητικές εγκαταστάσεις, επέλεξε επί χρόνια να αγνοεί ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να είχε λυθεί από την πρώτη στιγμή.
Πριν λίγες μέρες συμμετείχα στη διημερίδα «Αναπηρία 360°: Ο δρόμος προς την κοινωνικοποίηση» υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πατρών, με συνδιοργανωτή το Αθλητικό Σωματείο ΑμεΑ Ήφαιστος. Με αφορμή ένα σχόλιο του αρχηγού της ομάδας καλαθοσφαίρισης Δημήτρη Καννελόπουλου, ερεύνησα το θέμα και με ενημέρωσε για την πάγια αγωνία τους που αφορά την παραχώρηση κατάλληλου χώρου για χρήση με τις κατάλληλες προδιαγραφές. Ο αποτροπιασμός για την παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος και σεβασμού προς μία συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών από την πλευρά της δημοτικής αρχής, δυστυχώς δεν είναι νέο συναίσθημα.
Το Δημοτικό Κλειστό Γήπεδο «Παναγία Αλεξιώτισσα» υπήρξε για χρόνια η έδρα του «Ήφαιστου». Μια έδρα όμως που ποτέ δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για να φιλοξενήσει αθλητές σε αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν υπήρχαν αποδυτήρια με τις κατάλληλες προδιαγραφές. Δεν υπήρχαν καν τουαλέτες για ΑμεΑ. Η ομάδα ζητούσε επίμονα, επί χρόνια, να καλυφθεί τουλάχιστον το στοιχειώδες: η ύπαρξη λειτουργικών, προσβάσιμων τουαλετών. Το αίτημα αυτό απευθυνόταν στον Δήμο Πατρέων, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος για τη συντήρηση και λειτουργία των δημοτικών αθλητικών εγκαταστάσεων. Η απάντηση ήταν σιωπή. Απέναντι σε αυτή την αδιαφορία, η ομάδα αναγκάστηκε να απευθυνθεί στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Η Περιφέρεια ανταποκρίθηκε άμεσα και προμήθευσε το γήπεδο με δύο χημικές τουαλέτες για ΑμεΑ. Όμως αυτές οι τουαλέτες έμειναν επί δύο ολόκληρα χρόνια έξω από το γήπεδο, σε αναμονή σύνδεσης με το αποχετευτικό σύστημα της Πάτρας. Μια σύνδεση που αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του Δήμου. Μια σύνδεση που δεν έγινε ποτέ.
Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Η ομάδα δεν μπορούσε να συνεχίσει να λειτουργεί σε έναν χώρο που δεν κάλυπτε ούτε τις βασικές ανάγκες των αθλητών της. Αναγκάστηκε να μετακινηθεί. Πρώτα στο Γήπεδο Ροϊτίκων. Έπειτα στο «Τόφαλος». Και κάθε φορά με την ίδια αγωνία: πού θα βρεθεί χώρος την επόμενη χρονιά, ποιός θα εγκρίνει την παραχώρηση, αν θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συνεχιστεί η δραστηριότητα της ομάδας με αξιοπρέπεια. Αυτή η περιπλάνηση δεν είναι απλώς ταλαιπωρία. Είναι πολιτική αποτυχία. Είναι η απόδειξη ότι η δημοτική αρχή δεν αντιμετώπισε ποτέ σοβαρά το ζήτημα της προσβασιμότητας στις αθλητικές εγκαταστάσεις. Ότι δεν αντιλήφθηκε ποτέ πως οι ομάδες ΑμεΑ δεν μπορούν να λειτουργούν με προσωρινές λύσεις, με χημικές τουαλέτες, με ετήσιες παραχωρήσεις, με αβεβαιότητα και με την αίσθηση ότι κάθε χρόνο ξεκινούν από το μηδέν.
Η Πάτρα έχει τη δυνατότητα να γίνει πόλη-παράδειγμα. Να δείξει ότι ο αθλητισμός για άτομα με αναπηρία δεν είναι περιθώριο, αλλά κεντρικό κομμάτι της κοινωνικής ζωής. Να αποδείξει ότι οι δημοτικές υποδομές μπορούν να είναι πραγματικά προσβάσιμες, λειτουργικές και αξιοπρεπείς. Όμως αυτό δεν θα συμβεί όσο η δημοτική αρχή αντιμετωπίζει τα προβλήματα ως τεχνικές λεπτομέρειες και όχι ως ζήτημα δικαιωμάτων. Η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση. Και η πόλη μας οφείλει να την εγγυηθεί. Όχι κάποτε, αλλά τώρα.
Άρθρο της Λιλίκας Βέργης, μέλους Πολιτικού Συμβουλίου του σπιράλ, συντονίστριας της Ομάδας Εργασίας
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
