Υπάρχουν άνθρωποι που μετρούν τη διαδρομή τους σε μετάλλια, ρεκόρ και διακρίσεις.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που, κοιτάζοντας πίσω, βλέπουν κάτι πολύ μεγαλύτερο: τα χρόνια της προσπάθειας, τις δύσκολες ημέρες, τις αποτυχίες, τις στιγμές που χρειάστηκε να σηκωθούν ξανά και κυρίως τους ανθρώπους που συνάντησαν στη διαδρομή.
Η Νόρα (Θεοδώρα) Δράκου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Η Πατρινή πρωταθλήτρια της κολύμβησης έχει περάσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής της μέσα στο νερό. Από τα πρώτα της βήματα στην πισίνα μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τις μεγάλες διοργανώσεις, τις επιτυχίες και τις δύσκολες στιγμές, η κολύμβηση δεν υπήρξε απλώς ένα άθλημα.
Έγινε τρόπος ζωής.
Σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση, η Νόρα Δράκου «μιλά ανοιχτά» για όλα εκείνα που βρίσκονται πίσω από μια αθλητική επιτυχία: την πειθαρχία, την αυστηρότητα με τον εαυτό της, την ανάγκη να συνεχίζει να προσπαθεί, αλλά και το σημαντικότερο ίσως μήνυμα που θέλει να περάσει στα παιδιά.
Για όσα της έμαθε το νερό. Για τις δύσκολες ημέρες που τελικά αποδεικνύονται οι πιο χρήσιμες. Για την ανάγκη να συνεχίζεις όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θέλεις. Για τη χαρά του να βλέπει παιδιά να την πλησιάζουν στο κολυμβητήριο. Για την Πάτρα. Και, κυρίως, για τη δύναμη του παραδείγματος.
Γιατί, όπως λέει, ο αθλητισμός δεν είναι μόνο μετάλλια και χρόνοι. Είναι μια ολόκληρη ζωή.
Από το «να μάθω να κολυμπάω» σε μια ζωή πρωταθλητισμού
Η σχέση της με το νερό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία.
Αρχικά, όπως εξηγεί, ο στόχος ήταν απλός: να μάθει να κολυμπά.
Στην πορεία, όμως, η κολύμβηση πήρε διαφορετική διάσταση. Ο πρωταθλητισμός ήρθε μέσα από την ανάγκη να πετύχει έναν συγκεκριμένο στόχο και να μπορέσει να συνδυάσει τις σπουδές με την αθλητική της πορεία.
Από εκεί και μετά, το ταξίδι εξελίχθηκε.
Νέες εμπειρίες, άνθρωποι, ταξίδια, διαφορετικοί πολιτισμοί, αλλά πάνω απ’ όλα μια βαθύτερη γνωριμία με τον ίδιο της τον εαυτό.
«Έχω αλλάξει το χαρακτήρα μου προς το καλύτερο», σημειώνει, περιγράφοντας πόσο ο αθλητισμός επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την καθημερινότητα, τις καλές αλλά και τις δύσκολες στιγμές.
«Το ταξίδι του πρωταθλητισμού και των αγώνων στο εξωτερικό ξεκίνησε από μια ανάγκη μου να διεκδικήσω το άνοιγμα για το Πανεπιστήμιο τότε», εξηγεί.
Αυτό που ξεκίνησε ως στόχος, όμως, εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι ζωής.
«Μετά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ διαφορετικό. Εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι για να πάρω εμπειρίες, να γνωρίσω νέους πολιτισμούς, νέους ανθρώπους και, μπορώ να σου πω, σε ένα ταξίδι στον χαρακτήρα μου».
Από τα 16 της μέχρι σήμερα, όπως λέει, έχει αλλάξει σε πολλά επίπεδα. Ο αθλητισμός άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή, τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά στις καλές και στις δύσκολες καταστάσεις, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την καθημερινότητά της.
«Το νερό έχει κάτι μαγικό»
Ίσως η πιο όμορφη περιγραφή της σχέσης της με την κολύμβηση είναι αυτή που κάνει όταν μιλά για τις δύσκολες προπονήσεις.
Υπάρχουν ημέρες που δεν θέλει να πάει στην πισίνα. Ημέρες που η κούραση ή η ψυχολογία την κάνουν να σκέφτεται πόσο δύσκολο είναι να ξαναμπεί στο νερό.
Και όμως, όπως λέει, μόλις βουτήξει, κάτι αλλάζει.
Η διάθεσή της μεταμορφώνεται, η προπόνηση αποκτά άλλο νόημα και πολλές φορές οι δύσκολες ημέρες είναι εκείνες που στο τέλος την κάνουν να επιστρέφει στο σπίτι πιο ήρεμη και πιο γεμάτη.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της σχέσης της με το άθλημα: η πισίνα δεν είναι μόνο ο χώρος της προσπάθειας, αλλά και ο χώρος στον οποίο ξαναβρίσκει τον εαυτό της.
Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες και ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα
Το 2012 ήρθε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας της: η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ήταν μόλις 20 ετών και, όπως περιγράφει, το γεγονός ότι κατάφερε να βρεθεί εκεί αποτελούσε από μόνο του μια τεράστια επιτυχία.
Η 16η θέση που κατέκτησε έχει τη δική της αξία, όμως η ίδια επιλέγει να κρατήσει περισσότερο την ουσία της εμπειρίας: το όνειρο που έγινε πραγματικότητα, την παρουσία της ανάμεσα στους κορυφαίους αθλητές του κόσμου και την επιβεβαίωση ότι μπορούσε να σταθεί σε αυτό το επίπεδο.
Και αυτή η εμπειρία, αντί να την κάνει να σταματήσει, λειτούργησε ως κίνητρο για να συνεχίσει.
«Ήταν οι πρώτοι μου Ολυμπιακοί Αγώνες. Ήμουν μόλις 20 ετών. Ήταν μια τρομερή εμπειρία για μένα».
«Ο στόχος μου ήταν να βρεθώ εκεί. Το ότι βρέθηκα εκεί και ότι κολύμπησα πάρα πολύ καλά το πρωί και βρέθηκα στον ημιτελικό ήταν επίσης μια πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία για μένα».
Η εμπειρία εκείνη αποτέλεσε, όπως περιγράφει, ένα σημείο καμπής.
«Βρέθηκα σε ένα Ολυμπιακό χωριό, όπου ήταν όλοι οι αστέρες εκεί μαζεμένοι. Και δεν έμενε απλώς ένα όνειρο, έγινε πραγματικότητα».
Και τότε κατάλαβε ότι δεν ήθελε να σταματήσει.
«Ήταν εκείνη η στιγμή που είπα ότι δεν μπορείς να σταματήσεις τώρα. Η ζωή σου θα κλείσει γύρω από τον Ολυμπισμό».
Η επιτυχία δεν είναι ποτέ το τέλος
Ο πρωταθλητισμός έχει δύο όψεις, εξηγεί η Νόρα Δράκου.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει η αδιάκοπη προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος. Από την άλλη, όμως, υπάρχει ο κίνδυνος να μην προλαβαίνεις ποτέ να χαρείς αυτό που πέτυχες, επειδή αμέσως σκέφτεσαι τον επόμενο στόχο.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι είναι αυστηρή με τον εαυτό της και ότι πολλές φορές απαιτεί περισσότερα από όσα ίσως χρειάζεται. Ωστόσο, θεωρεί πως ακριβώς αυτή η διαρκής προσπάθεια είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που προσφέρει ο αθλητισμός.
Να μην εγκαταλείπεις.
Να μαθαίνεις από τις δύσκολες στιγμές.
Να αντιμετωπίζεις τις επιτυχίες με ηρεμία και ισορροπία.
Και να προσπαθείς διαρκώς να γίνεσαι καλύτερος.
«Δεν εφησυχάζεσαι ποτέ. Κάνεις κάτι πολύ μεγάλο, κάτι πολύ καλό και την επόμενη μέρα σκέφτεσαι το επόμενο πολύ καλό που μπορείς να κάνεις».
Στην άλλη πλευρά όμως, υπάρχει και η δυσκολία να απολαύσεις πραγματικά αυτό που μόλις κατάφερες.
«Πολλές φορές χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω και να πεις “ναι, το κατάφερα, το κατέκτησα, μου αρέσει, είμαι περήφανη”. Να το σκεφτείς λίγο και μετά να βάλεις τον επόμενο στόχο».
Η ίδια παραδέχεται ότι είναι ιδιαίτερα αυστηρή με τον εαυτό της.
«Δεν κάνω ποτέ κάτι το οποίο να είναι ημίμετρο. Δεν μου αρκεί κάτι που είναι απλώς καλό».
Αυτό μπορεί να γίνει βάρος. Είναι, όμως, ταυτόχρονα και η κινητήρια δύναμη που την έκανε να συνεχίζει.
«Η σημασία του αθλητισμού και του πρωταθλητισμού, και γενικά σε ό,τι κάνεις στη ζωή σου, είναι αυτή: δεν σταματάς ποτέ να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος».
«Ο αθλητισμός δεν είναι μόνο μετάλλια»
Για τη Νόρα, ο αθλητισμός δεν περιορίζεται στους χρόνους, στις διακρίσεις και στις θέσεις.
Είναι εμπειρίες. Είναι χαρακτήρας. Είναι τρόπος ζωής.
Είναι όλα εκείνα που μαθαίνει ένας αθλητής μέσα από την καθημερινή πειθαρχία και την προσπάθεια, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που περίμενε.
Και ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, όταν μιλά στα παιδιά, δεν θέλει να επικεντρώνεται μόνο στο ποιος κέρδισε και ποιος πήρε το μετάλλιο.
Όπως λέει, έχει μεγαλύτερη σημασία να ρωτήσεις έναν αθλητή αν είναι χαρούμενος με αυτό που έκανε και αν πέτυχε τον δικό του στόχο, ο οποίος δεν είναι απαραίτητα ίδιος για όλους.
«Οι κακές μου μέρες είναι αυτές που με κάνουν καλύτερη»
Ίσως η πιο χαρακτηριστική περιγραφή της σχέσης της με την κολύμβηση βρίσκεται σε αυτό που συμβαίνει πριν και μετά από μια δύσκολη προπόνηση.
Υπάρχουν ημέρες που δεν θέλει καν να μπει στο νερό.
«Μπορώ να πάω σε μια προπόνηση και να είμαι χαρούμενη να μπω μέσα στο νερό και να κάνω τα πάντα. Και είναι και άλλες μέρες όπου δεν θέλω να πάω στο νερό».
Κι όμως, το νερό φαίνεται να αλλάζει τα πάντα.
«Ενώ είσαι έξω στην πισίνα και την κοιτάς και λες “Χριστέ μου, τώρα πάλι τα ίδια”, μόλις βουτάς μέσα ξαφνικά όλα αλλάζουν. Ξαφνικά η διάθεσή μου αλλάζει».
Έτσι, οι δύσκολες ημέρες δεν είναι απαραίτητα οι χαμένες ημέρες.
Το αντίθετο.
«Οι κακές μου μέρες είναι αυτές που μου δίνουν το πιο σωστό πράγμα. Είναι αυτές που με βοηθούν να γίνομαι καλύτερη και φεύγω πιο ανακουφισμένη και πιο ήρεμη από αυτές τις προπονήσεις».
Για τη Νόρα Δράκου, μάλιστα, υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση με αυτή τη διαδικασία. Οι ημέρες που όλα φαίνονται δύσκολα είναι πολλές φορές εκείνες που στο τέλος αφήνουν τη μεγαλύτερη ικανοποίηση.
Η Πάτρα και οι δυσκολίες της πισίνας
Ως Πατρινή, η Νόρα Δράκου μιλά και για τις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται να προπονηθούν οι αθλητές της πόλης.
Δεν κρύβει ότι υπήρξαν προβλήματα τα προηγούμενα χρόνια, ιδιαίτερα σε σχέση με τις υποδομές και τη λειτουργία της πισίνας, όπως χαρακτηριστικά ίσχυε για το Κολυμβητήριο “Πεπανός”, υπογραμμίζοντας ότι πολλά παιδιά απομακρύνθηκαν από την κολύμβηση.
Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι η εικόνα έχει βελτιωθεί και εκφράζει την ελπίδα ότι η νέα διοίκηση θα βοηθήσει ώστε η κατάσταση να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο.
Γιατί, όπως επισημαίνει, η κολύμβηση παραμένει μια μεγάλη αγάπη για πολλά παιδιά.
Και για την ίδια είναι κρίμα μια πόλη με τόσο μεγάλη παράδοση στον αθλητισμό να μην μπορεί να προσφέρει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες στη νέα γενιά.
«Αν θέλεις, πάντα βρίσκεις τον τρόπο»
Παρά τις δυσκολίες, η ίδια δεν θέλει να σταθεί μόνο στα προβλήματα.
«Πιστεύω ότι αν θέλεις, πάντα βρίσκεις τον τρόπο».
Μάλιστα, όπως εξηγεί, με τα χρόνια άλλαξε και η δική της οπτική.
«Παλιά έλεγα συνέχεια “γιατί να μην έχω εγώ αυτό που έχουν οι Γάλλοι, οι Άγγλοι;”. Μετά από χρόνια αυτό κάπως ηρέμησε μέσα μου».
Και σήμερα βλέπει διαφορετικά τα πράγματα.
«Οι καταστάσεις που έχω δεν είναι κακές. Ειδικά τώρα έχουμε ένα πολύ ωραίο κολυμβητήριο, σαν κατασκευή, σαν εγκατάσταση».
Το ζητούμενο, σύμφωνα με την ίδια, είναι να υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούν να διαχειριστούν σωστά τις υποδομές και να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε τα παιδιά να μείνουν στον αθλητισμό.
Η μεγαλύτερη περηφάνια της δεν είναι τα μετάλλια
Όταν η συζήτηση φτάνει στην Πάτρα και στο τι σημαίνει για εκείνη να εκπροσωπεί την πόλη της, η Νόρα είναι ξεκάθαρη.
Δεν ξεκίνησε την κολύμβηση για να γίνει διάσημη. Δεν αγωνίστηκε για να της λένε «μπράβο» ούτε για να αισθάνονται οι άλλοι υπερήφανοι για εκείνη.
Κολυμπά επειδή αγαπά το άθλημα, τον ανταγωνισμό, την προσπάθεια και την αδρεναλίνη του αγώνα.
«Εγώ κολυμπώ γιατί αγαπάω πάρα πολύ το άθλημα, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ ο ανταγωνισμός. Μου αρέσει να πάρω τον εαυτό μου στα άκρα».
Η αδρεναλίνη του αγώνα, η προπόνηση, η προσπάθεια, η υπέρβαση είναι αυτά που την κράτησαν όλα αυτά τα χρόνια μέσα στην πισίνα.
Υπάρχει, όμως, κάτι που σήμερα την κάνει ακόμη πιο περήφανη.
Και δεν είναι ένα μετάλλιο.
Και, τελικά, αυτό που την κάνει πραγματικά χαρούμενη είναι κάτι πολύ πιο ανθρώπινο.
Είναι τα παιδιά που την πλησιάζουν στην πισίνα, ζητούν τη συμβουλή της, θέλουν να τους δείξει μια κίνηση ή μια στροφή, θέλουν να μιλήσουν μαζί της, ακόμη και να πάνε για έναν καφέ.
Είναι οι γονείς που της στέλνουν ένα μήνυμα για να την ευχαριστήσουν επειδή βοήθησε το παιδί τους.
Αυτό, όπως λέει, είναι για εκείνη το μεγαλύτερο «παράσημο».
Ένα από τα σημεία που η Νόρα Δράκου θέλει περισσότερο να αναδείξει όταν μιλά σε παιδιά είναι η ανάγκη να αλλάξει η συζήτηση γύρω από τον αθλητισμό.
«Η πρώτη ερώτηση που γίνεται πια στα παιδιά είναι “τι έχεις κερδίσει; Τι μετάλλιο πήρες; Πήρες πρώτος, δεύτερος;” Και μετά “τι λεφτά βγάζεις; Πόσους χορηγούς έχεις;”».
Αυτό, όπως λέει, την ενοχλεί.
Γιατί έτσι χάνεται η ουσία.
«Μη ρωτάτε τι βγήκες. Ρωτήστε “είσαι χαρούμενος με αυτό που έκανες;”. Κέρδισες τον στόχο σου;»
Ο στόχος δεν είναι ίδιος για όλους.
Για έναν αθλητή μπορεί να είναι μια θέση. Για κάποιον άλλον ένας χρόνος. Για ένα παιδί μπορεί να είναι απλώς το να ολοκληρώσει μια προσπάθεια που μέχρι χθες θεωρούσε αδύνατη.
«Ο στόχος σας να είναι να πετύχετε μικρούς-μικρούς στόχους. Κι αν είστε καλοί και μπορείτε, να πετύχετε και μεγαλύτερους στόχους».
Το μεγαλύτερο «μετάλλιο» είναι τα παιδιά
Είναι τα παιδιά που τη συναντούν στο κολυμβητήριο.
Παιδιά μικρά, αλλά και μεγαλύτεροι αθλητές, που την πλησιάζουν για μια συμβουλή, για να τους δείξει μια κίνηση, μια στροφή, μια τεχνική.
«Έρχονται τα παιδάκια από πέντε χρονών μέχρι 35, δεν ξέρω πόσο είναι, για να μιλήσουμε, να με συμβουλευτούν, να τους δείξω κινήσεις, στροφές. Θέλουν να πάμε για καφέ, για φαγητό. Με θεωρούν φίλη τους, με θεωρούν συναθλήτριά τους».
Και ύστερα έρχονται τα μηνύματα των γονιών.
«Μπορεί ένας γονιός να μου στείλει ένα μήνυμα και να μου πει “ευχαριστώ που βοήθησες σήμερα τη Μαρία στις στροφές της”».
Αυτό είναι που θεωρεί πραγματική επιτυχία.
«Αυτή είναι η χαρά μου. Να μπορώ να κάνω ένα παιδάκι χαρούμενο. Να μπορώ να δώσω κάτι σε ένα παιδάκι».
Όχι μόνο με τα λόγια.
Με το παράδειγμα.
«Τα παιδιά στην Πάτρα βλέπουν κάθε μέρα. Βλέπουν τι κάνουμε έξω από το νερό, τι κάνουμε μέσα στο νερό, τον τρόπο που κινούμαστε».
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ευθύνη ενός αθλητή που έχει καταφέρει να ξεχωρίσει.
Να συνεχίζει να είναι παράδειγμα ακόμη κι όταν δεν αγωνίζεται.
«Να μην είσαι μόνο εγωιστής, αλλά να είσαι συναγωνιστής»
Μέσα από τις αποστολές και τα ταξίδια, ένας αθλητής συναντά ανθρώπους διαφορετικούς από εκείνον, γνωρίζει άλλες κουλτούρες, γλώσσες, θρησκείες και τρόπους ζωής.
«Γνωρίζεις τόσους πολιτισμούς, τόσους ανθρώπους, έρχεσαι σε επαφή με τόσες διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες, κουλτούρες».
Και αυτό, όπως λέει, αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον συνάνθρωπό σου.
Μαθαίνεις την αλληλεγγύη. Μαθαίνεις να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου και να λυπάσαι με τη λύπη του.
«Να μην είσαι μόνο εγωιστής, αλλά να είσαι συναγωνιστής».
Και αυτή η αλλαγή έρχεται με τα χρόνια.
«Όταν είσαι 15 χρονών ζηλεύεις τον φίλο σου που πήγε καλύτερα. Όταν είσαι 20 το βλέπεις διαφορετικά. Όταν είσαι 25, 30… έχεις περάσει πάρα πολλά χρόνια και μπορείς να ζηλεύεις τον φίλο σου και ταυτόχρονα να χαίρεσαι με τη χαρά του».
Το μεγαλύτερο μάθημα: να επιμένεις
Ο αθλητισμός της έμαθε και κάτι ακόμη: ότι δεν κερδίζεις πάντα.
Ότι μπορεί να δουλεύεις για χρόνια και να μην παίρνεις αυτό που περιμένεις.
«Να παλεύεις για κάτι, να αγωνίζεσαι για κάποια χρόνια και να μην τα καταφέρνεις. Χρόνια. Όχι έναν χρόνο και πέντε μήνες».
Και τότε έρχεται η επιμονή.
«Να επιμένεις. Αυτό είναι τεράστιο μάθημα της ζωής σου».
Γιατί η ζωή, όπως και ο αθλητισμός, δεν είναι πάντα δίκαιοι.
«Πολλές φορές βλέπεις ότι άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να μην έχουν κάνει την ίδια προσπάθεια με σένα μπορεί, επειδή έχουν κάτι άλλο, να είναι σε καλύτερη θέση από σένα. Εκεί πρέπει να έχεις μάθει να υπομένεις και να περιμένεις τη στιγμή σου».
Από τον αθλητισμό στον εθελοντισμό
Η Νόρα Δράκου έχει ασχοληθεί και με δράσεις κοινωνικού χαρακτήρα, αν και, όπως λέει χαρακτηριστικά, δεν έχει ακόμη κάνει τον εθελοντισμό ξεχωριστό κομμάτι της δράσης της.
Προσπαθεί, όμως, να βοηθά οργανώσεις και πρωτοβουλίες, είτε οικονομικά είτε με όποιον άλλο τρόπο μπορεί.
Ξεχωριστή θέση στη συζήτηση έχει η συμμετοχή της σε δράση του Hellenic Initiative, όπου μαζί με ανθρώπους από τον αθλητισμό, τον πολιτισμό και άλλους χώρους βρέθηκε κοντά σε παιδιά από κοινωνικά ευάλωτες ομάδες.
«Μιλήσαμε με τα παιδιά, παίξαμε μαζί τους μπάσκετ. Τους άρεσε πάρα πολύ».
Για τη Νόρα, τέτοιες στιγμές έχουν αξία ακριβώς επειδή φέρνουν τα παιδιά κοντά σε ανθρώπους που βλέπουν ως πρότυπα.
«Δεν χρειάζεται να έχεις τις τέλειες συνθήκες»
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το πιο δυνατό μήνυμα ολόκληρης της συζήτησης.
Η Νόρα Δράκου θέλει τα παιδιά να βλέπουν έναν άνθρωπο που έχει δυσκολευτεί, έχει τραυματιστεί, έχει πέσει και έχει ξανασηκωθεί.
Όχι απλώς να ακούν συμβουλές, αλλά να βλέπουν ένα ζωντανό παράδειγμα.
Να καταλαβαίνουν ότι δεν χρειάζεται να υπάρχουν οι τέλειες συνθήκες για να δημιουργήσεις κάτι σπουδαίο.
Ακόμη και με λιγότερα, ακόμη και όταν τα πράγματα δεν είναι ιδανικά, μπορείς να βρεις τον τρόπο να προχωρήσεις.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που αφήνει η Νόρα Δράκου μέσα από τη δική της διαδρομή.
Όχι μόνο στην πισίνα.
Αλλά και στη ζωή.
«Δεν χρειάζεται να έχεις τις τέλειες συνθήκες. Μπορείς με λιγότερο καλές συνθήκες πάλι να δημιουργείς κάτι τέλειο».
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το σημαντικότερο που μπορεί να αφήσει ένας αθλητής πίσω του.
Όχι μόνο έναν χρόνο σε έναν πίνακα αποτελεσμάτων.
Αλλά έναν τρόπο να κοιτάς τη ζωή.
Να πέφτεις και να σηκώνεσαι.
Να χάνεις και να συνεχίζεις.
Να κερδίζεις και να μη σταματάς να προσπαθείς.
Να μαθαίνεις να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Και, πάνω απ’ όλα, να γίνεσαι εσύ το παράδειγμα που κάποτε θα χρειαστεί ένα παιδί για να πιστέψει ότι μπορεί.
Η Νόρα Δράκου μπορεί να έγραψε πολλές σελίδες στην ελληνική κολύμβηση. Όμως, όπως φαίνεται και από τα λόγια της, το πιο σημαντικό κομμάτι της διαδρομής της δεν βρίσκεται πίσω της.
Βρίσκεται σε κάθε παιδί που την κοιτάζει και σκέφτεται πως μπορεί κι εκείνο να τα καταφέρει.
Μια διαδρομή που συνεχίζεται
Η Νόρα Δράκου έχει ήδη διανύσει μια μεγάλη διαδρομή στον αθλητισμό. Όμως από τον τρόπο που μιλά για την κολύμβηση, είναι ξεκάθαρο πως για εκείνη το ταξίδι δεν τελειώνει με ένα μετάλλιο, μια συμμετοχή ή έναν χρόνο.
Συνεχίζεται κάθε φορά που βουτά στο νερό.
Κάθε φορά που ένα παιδί ζητά τη συμβουλή της.
Κάθε φορά που μια δύσκολη ημέρα μετατρέπεται σε μια καλή προπόνηση.
Και κάθε φορά που αποδεικνύει, πρώτα στον εαυτό της και μετά στους γύρω της, πως η προσπάθεια αξίζει ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι τέλειες.
Για την Πάτρα, η Νόρα Δράκου είναι μια αθλήτρια που έχει γράψει τη δική της ιστορία. Για τα παιδιά που την κοιτούν, όμως, μπορεί να είναι κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η απόδειξη ότι το παράδειγμα έχει μεγαλύτερη δύναμη από τα λόγια.
Νόρα, εμείς σε ευχαριστούμε!
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
