Σαν σήμερα, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, η Ελλάδα μπήκε σε καθεστώς τραπεζικής ασφυξίας. Οι τράπεζες έκλεισαν και επιβλήθηκαν capital controls, σηματοδοτώντας μία από τις πιο δύσκολες στιγμές για την ελληνική κοινωνία στη μεταπολίτευση. Η κυβέρνηση που είχε εκλεγεί με το σύνθημα της ρήξης με τη λιτότητα και της αποκατάστασης της αξιοπρέπειας, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που άλλαξε βίαια την καθημερινότητα των πολιτών.
Οι καταθέσεις υπήρχαν, αλλά δεν ήταν διαθέσιμες, τα ΑΤΜ έγιναν σημεία αναμονής και αγωνίας, η οικονομική ζωή της χώρας μπήκε σε καθεστώς περιορισμών. Δίπλα του, ο Πάνος Καμμένος, σε μια κυβερνητική συνεργασία που έμεινε στην ιστορία για τις αντιφάσεις της και για τις αποφάσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί σε συνθήκες απόλυτης πίεσης. Για πολλούς πολίτες, εκείνη η περίοδος δεν ήταν πολιτική συζήτηση ήταν καθημερινότητα, ουρές
όρια αναλήψεων, αβεβαιότητα για το αύριο.
Η ελπίδα της αλλαγής συγκρούστηκε με την πραγματικότητα της κρίσης και το αποτέλεσμα καταγράφηκε βαθιά στη συλλογική μνήμη. Και στο τέλος, δεν έμειναν τα συνθήματα έμεινε η εμπειρία. Η “πρώτη φορά Αριστερά” η ” πρώτη φορά Αλέξης Τσίπρας”, κρίθηκε εκεί που δεν χωρούν εξαγγελίες ή πολιτικές αφηγήσεις, στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Οι κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν, αλλά η κοινωνία θυμάται αυτό που έζησε και αυτό είναι το πιο σκληρό σημείο της ιστορίας, ότι το πολιτικό κόστος δεν γράφεται στα λόγια, γράφεται στη ζωή των πολιτών.
Γιώργος Δρακούλης
ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΝΔ ΑΧΑΪΑΣ


