Γνώριζαν οι υπηρεσίες ότι αυτά τα παιδιά ζούσαν σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον. Το γνώριζαν γιατί σε τέτοια υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας είχαν μεταφερθεί. Και κάποιος (ο πατέρας από ό,τι κυκλοφορεί) τα “βούτηξε ” από εκεί. Και μετά… σιωπή. Πλήρης αδιαφορία. Καμιά υπηρεσία δεν ενδιαφέρθηκε να ακολουθήσει τα ίχνη του εν δυνάμει δράματος.
Και το εν δυνάμει έγινε μια φρικιαστική πραγματικότητα.
Τώρα έχουν αναλάβει την υπόθεση οι “κλειδαρότρυπες” της τηλεόρασης. Να φουντώνει και η οργή -“θάνατος στα κτήνη “- και να μένει ήσυχη και η συνείδηση αφού φταίει το κράτος που δεν επιβάλλει την θανατική ποινή.
Η διαδρομή όμως από την διαπίστωση της ευαλωτότητας (διαπιστώθηκε αυτή, αφού τα παιδιά είχαν μπει σε δομή πρόνοιας) μέχρι τη φρίκη , δεν θα μας απασχολήσει;
Τι γίνεται σε αυτές τις διαδρομές της αδιαφορίας; Πολιτεία, αυτοδιοίκηση, κοινωνία, πού είναι; Πού είμαστε; Τα δικαιώματα του παιδιού πώς προστατεύονται; Ή να μη λέμε κακές λέξεις-“δικαιώματα”- ενώ ο κόσμος πεινάει;
Εδώ όμως, στην “Κυψέλη “, υπάρχει διαπιστωμένη, κεντρική αδιαφορία. Τα παιδιά αυτά μπορούσαν να είχαν σωθεί από τη φρίκη.
Γιατί δεν προστατεύτηκαν;
Σία Αναγνωστοπούλου
Βουλευτής
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
