Συνήθως, όταν μιλάμε για ηγεσία διά του παραδείγματος, εννοούμε το θετικό παράδειγμα. Το πρότυπο. Τον άνθρωπο που στέκεται μπροστά και, χωρίς να χρειάζεται πολλά λόγια, δείχνει στους υπόλοιπους τον δρόμο.
Στην Ελλάδα, όμως, θα γνωρίσουμε και την άλλη πλευρά.
Την ηγεσία διά του αρνητικού παραδείγματος.
Στη χώρα όπου ο υπουργός Υγείας πουλούσε γιλέκα που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, μπορούσαν να βοηθήσουν ανθρώπους με σκλήρυνση κατά πλάκας να ξεπεράσουν την ασθένειά τους, τότε ο κομπογιαννίτης γιατρός μπορεί να σου πουλάει τις δικές του θεραπείες και να σου υπόσχεται το δικό του θαύμα.
Στη χώρα όπου ένας υπουργός έχει πλαστό πτυχίο, τότε ένας γιατρός μπορεί να έχει πλαστό πτυχίο.
Γιατί όταν η κορυφή δίνει το παράδειγμα, η κοινωνία από κάτω μαθαίνει.
Μόνο που δεν μαθαίνει πάντα το σωστό.
Στη χώρα όπου ένας γιατρός, αποτυχημένος επί δεκαετίες στην αυτοδιοίκηση, μπορεί, όταν χάνει, να γίνεται πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου.
Εάν το πόπολο δεν γνωρίζει και λάθευε για τον πρώην εκλεγμένο αιρετό, είδαμε και τους επιστήμονες που τον εξέλεξαν να τους εκπροσωπεί.
Και κάπου εκεί η ειρωνεία παύει να είναι αστεία.
Γιατί τίποτα δεν είναι πλέον παράδοξο.
Από την κορυφή μέχρι τα τελευταία στρώματα της κοινωνίας, το μοτίβο μοιάζει ίδιο.
Η απάτη.
Η ρεμούλα.
Άρης Παναγόπουλος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
